🟫 Ingezonden door: Naina
⚜️DIE ENGE LANGE MAN⚜️
———————————
Geachte leden van OST, Een paar jaren geleden was mijn zoon nog een paar maandjes oud. Hij was echt een lichte slaper, dus hij werd een aantal keren wakker als ik hem legde om te slapen. Van elk luid geluid werd hij wakker en wanneer hij wakker werd huilde hij dan en moest of mijn man of ik bij hem liggen tot hij weer sliep. Dit is 1 van de redenen dus dat ik nooit de slaapkamer deur dicht maakte als hij sliep, anders zouden wij hem buiten niet horen als hij weer eens wakker was.
Zo ook 1 van de dagen, het was tegen 7u in de vooravond. Mijn kleine sliep nadat hij z’n buikje rond gedronken had. Ik had wat achterstallig werk in te halen, en die had ik meegenomen naar huis. Omdat het warm was in de vooravond besloot ik om op het balkon te gaan zitten werken. Een ander reden dat ik hiervoor koos, was omdat mijn man en broer bezig waren om een auto te repareren op het erf voor het huis. Zo kon ik ook genieten van de tori’s die ze elkaar gaven.
Ik zat vlak naast mijn voordeur. Er was daar een tafel en ik zat dus met mijn gezicht tegen de muur. De heren waren niet ver achter mij bezig en ik kon ze goed horen. De voordeur was open, evenals mijn slaapkamer deur, dit om op tijd te kunnen horen indien mijn baby zou huilen.
Op een gegeven moment leek het alsof iemand op het balkon kwam en naar binnen liep. Ik nam aan dat het of mijn broer was of mijn man, maar ik was zo geconcentreerd bezig dat ik niet echt opkeek, uit mijn ooghoek zag ik dus wel een heel erg lang en blank persoon naar binnen lopen, helemaal in het wit gekleed met een gebedspet op (precies zoals een moslim heer zijn gebed verricht).
Omdat het postuur en lichaamskleur voldeed aan dat van mijn broer nam ik aan dat hij het was. Ik schonk op dit moment even minder aandacht aan de kleding, omdat ik dacht dat het licht parten speelde dat zijn kleding er zo ‘bright’ uitzag, alsof er een fel lamp over hem scheen. Toen de persoon al binnen was, keek dus pas op van hetgeen waarmee ik bezig was en riep: ‘’ Bro, eenmaal je binnen bent, kan je even een kijkje nemen bij de kleine? (omdat ik pas mama was, deed ik dat dus vaak, gewoon even checken of hij goed lag enzo).
Ineens zegt mijn broer van achter mij: ‘’ tegen wie zit jij daar te praten?’’, en hetzelfde moment begon de kleine te huilen. Ik kreeg het koud en warm tegelijk. Ik realiseerde mij dat het niet mijn broer was die naar binnen ging, maar ‘’iets anders’’. Nu pas drong ook de kleding van ‘’degene’’ tot mij door. Mijn broer had helemaal geen wit aan, maar een grijze broek en een zwarte shirt. Ik zei niks tegen de heren en stond zo hard op dat mijn stoel achterover viel.
Ik rende meteen naar de slaapkamer omdat de kleine nog steeds huilde. Ik nam hem op en liep meteen terug naar het balkon. Er gingen nu zoveel dingen door mijn hoofd, wat had ik gedaan! Wie heb ik gevraagd om naar mijn kind te kijken! Was het iets goeds of iets slechts! Was het nog in de slaapkamer of alweer verder?!?! Nu pas drong ook goed tot mij door, dat het niet leek alsof er een felle lamp op ‘hem’ scheen, maar dat het felle licht van ‘hem’ uitstraalde.
Ik suste de kleine tot hij rustig werd en gaf hem aan zijn vader, want mijn man en broer waren inmiddels ook op ’t balkon gekomen toen ze mij zo in paniek zagen. Ze stelden zoveel vragen, maar ik hoorde niets. Ik bleef maar denken aan wat ik moest doen. Ik was totaal in de war. Wie had ik gezien? Ik keek naar de tijd en het was precies de tijdstip waarop de ‘salaat’ (het gebed van de moslims) wordt verricht.
Mijn jongen was nu helemaal rustig en sliep weer. Ik hoopte dus maar dat het niet iets ‘slechts’ was die ik naar de slaapkamer gestuurd had. Met een bonzend hart liep ik terug naar de slaapkamer. Ik deed ’t licht aan en keek in het rond. Ik verwachtte half ‘de lange man in het wit’ daar aan te treffen, maar ik wist echt niet wat ik zou doen als die echt daar was. Ik haalde wat opgelucht adem toen ik niets/ niemand in de slaapkamer zag. Ik deed toch een mofo-taki van:’’ wie je ook bent, het was niet de bedoeling dat je bij mijn zoon ging. Ik heb mij vergist en dacht dat je mijn broer was. Mijn verontschuldigingen hiervoor en ik hoop dat je je verdere weg zal vervolgen’’.
Ik liep weer naar buiten, ik was helemaal bezweet en m’n hart klopte in mijn keel. Ik ging weer op mijn stoel zitten en de 2 heren stonden nog steeds naar mij te kijken. Mijn naaste familie en mijn man zijn wel op de hoogte dat ik ‘dingen’ zie, dus mijn man en broer hadden wel ’t vermoeden dat ik iets gezien heb, vooral omdat ze me ook hadden horen praten. Ze vroegen mij weer wat er aan de hand was, en nu pas vertelde ik het aan hun.
Mijn broer lachte mij nog uit van:’’ alhoewel ik naar de moskee ga, zie je mij toch nooit in zulke kleding thuis rondlopen?’’ Ik zei:’’ nee’’, maar ik had mij in eerste instantie niet op de kleding gefocust, pas toen ik zijn stem van achter mij hoorde, is alles als in een film weer in mijn hoofd afgespeeld en kwam ik tot de ontdekking dat het niet mijn broer geweest kan zijn.
Met mijn baby was er verder niets aan de hand, en ook niet met ons. We hebben die avond normaal geslapen als alle andere avonden en ik heb tot nu toe ‘de lange man’ niet meer/weer gezien. Soms denk ik dat ‘hij’ misschien gewoon een ‘’kijkje’’ bij mijn jongen was komen nemen. Ik vraag mij ook af of het niet een overleden familielid geweest kon zijn. Hier heb ik in de afgelopen jaren nog steeds geen antwoord op gehad en ik laat het gewoon hierbij, meer omdat het niets ‘slechts’ met ons heeft gedaan.
🌺Bedankt voor het willen lezen.
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties