⬛️ Ingezonden door: Desiree Louise Marie Schoute
⚜️HET SPOOK VAN WAYAMBO⚜️
—————————
Beste OST lezers, Bij deze plaats ik een verhaal uit het boek yorka tori 4 geschreven door Radjindre Ramdhani, ik heb persoonlijk het verhaal voor jullie uit zitten typen uit het boek.
Hier het verhaal:
ik ben een jonge hindoestaanse vrouw van 27 jaar en woon in Saramacca. Ik volgde een avond opleiding aan de FHR-school of business, ook bekend als de Lim A Po Instituut, in Paramaribo. Dagelijks moest ik als vrouw bijkans een uur rijden van uit het plattenlandsdistrict Saramacca, naar de grote stad Paramaribo, om mijn studie te kunnen volgen. Ik vertrok meestal om 16:30 uur van huis in mijn goudkleurige Tayota Ipsum en kwam om 17:30 uur op school aan.
In een arm land als Suriname, vol criminalitiet, waar meisjes en vrouwen gewoon als een stuk vlees worden gezien, waar wegen in een exstreem slechte staat verkeren, vol met gaten en kuilen en kapot asfalt, omsloten door oerwoud, is het geen pretje om als vrouw alleen die afstand af te leggen. Toch was de heenreis nog te doen, want het was daglicht.
De terugreis was een heel ander verhaal. Ik had meestal les tot 22:30 uur in de avond. De reis terug naar huis, vond dus altijd plaats in het stikdonker. Vaak kwam ik tegen middernacht thuis aan. Het ergste vond ik altijd, de ellendige weg, tussen Wayambo en de Saramaccarivier. Een tweebaansweg, extreem slechte staat van onderhoud, zonder verlichting en ook nog eens heel dun bevolkt. Weinig huizen en zo wel, dan op grote afstand van elkaar. Bovendien werd de tweebaansweg ingeklemd door het donkere duistere, dreigende oerwoud.
Als vrouw alleen, wilde je dat stuk zo smel mogelijk achter de rug hebben en je hoopte maar, dat je geen pech kreeg met de auto, want in een land zonder wegenwacht , of pechhulp moest je dan familie en vrienden gaan bellen, of ze genegen waren jou te helpen, terwijl je vrouw zijnde, in de duistere rimboe moest wachten. Op een keer maakte ik iets heel lugubers mee. Mijn dagelijkse schoolbezoek zat erop. Ik reed op een eenzame, verlaten weg. De wereld om mij heen was duister, want ik naderde de Vijfde Rijweg.
Normaal is daar wel straatverlichting van lantarenpalen, maar uitgerekend op die avond was er een grote stroomstoring, met dank aan de EBS( Energie Bedrijven Suriname), waardoor de hele weg van Kwatta,Wayambo en het hele district Saramacca, van stroom verstoken was. De Toyota ipsum reed voort. De donkere silhouetten van de tropische bossen om mijn heen, maakte de weg dreigender. Ik reed voorbij de Vijfde Rijweg. Wat later reed ik door Wayambo, nog dreigender en nog donkerder dan normaal, omdat ook de weinige huizen van stroom en verlichting waren verstoken.
Uit de radio klonken de prettige klanken van Bollywood, waardoor het binnen in de auto best wel uit te houden was. Opeens dook in het licht van de koplampen iets wits op, die leek mee te reizen met het licht. Ik minderde vaart en trok verbaasd mijn wenkbrauwen op. Het witte 'iets' zweefde in de lucht, aan het eind van de lichtbundels van mijn koplampen en draaide zich om. Heel duidelijk zag ik een witte doorschijnende, menselijke gedaante, die in de lucht zweefde en mij strak aankeek. Ik wist niet wat mij overkwam.
De angst kneep mijn keel dicht, terwijl mijn hart op hol sloeg. De witte gedaante zeeefde vlak boven het licht van de koplampen, langzaam door de lucht , mijn richting uit. Ik werd doodsbang, maar tergelijktijd moest ik denken aan bepaalde adviezen van mijn vader, dat mocht ik zoiets ooit meemaken, dat ik dan de bovennartuurlijke kracht moest weerstaan. Ik moest die verschijning uitschelden en hem laten weten, dat ik niet bang was. In werkelijkheid kropen de rillingen over mijn rug en trilde mijn handen aan het stuur. Van angst nam de druk op mijn blaas toe.
De gedaante bleef in de lucht zweven, hing stil en keek me aan. Benauwd keek ik om mij hee: niets dan duisternis. Geen huizen, geen lichten. Ik voelde mij op da ogenblik de eenzaamste mens ter wereld en ik was doodsbang. Ik probeerde mezelf in bedwang te krijgen, De wagen reed nog steeds. Opeens had ik weer controle over mijzelf en sprak ik luid: " Ik weet niet wat je bent en waarom je mij komt lastigvallen, maar als je denkt dat ik bang voor je ben, dan heb je het mis. Het is vandaag, Jij , of ik."
Tergelijk dtukte ik het gaspendaal dieper in. Razendsnel schoot de wagen naar voren. Het geluid van de moter gierde door de nacht. De witte gedaante vloog door de lucht naar mij toe. Steeds dichter naderden eij elkaar en op het moment van de botsing, schreeuwde ik angstig en sloot ik eventjes mijn ogen, terwijl ik met beide handen het stuur omknelde, alsof mijn leven er vanaf hing. Wie weet, hing mijn leven er ookvan af. Als een mistflard ging de witte gedaante dwars door mijn auto en door mij heen. Eventjes had ik het extreem koud, compleetmet kippenvel en rillingen.
Ik opende mijn ogen. De auto reed voort, de witte gedaante was spoorloos verdwenen, maar mijn angst was nog aanwezig. Ik keek in de binnenspiegel en ergens eas ik bang, dat de witte gedaante op de achterbank zou zitten. De achtebank was echter leeg. Mijn hevig kloppende hart kwam langzaam tot bedaren. Ik draaide de binnenspiegel weg, zodat ik er niet meer in hoefde te kijken, gedurende de rest van de rit, die zeker nog een half uur zou duren. Ik moest er niet aan denken dat mijn binnenspiegel de gedaante op de schterbank zou zien zitten!
Ook reikte ik met één hand naar achteren, rukte mijn handtas van de achterzitting en plaatste het naast mij, op de autostoel naast mij, zodat de bizarre spook van Wayambo niet naast mij kon plaatsnemen. Ik heb heel angstig de tit naar huis volbracht. Toen ik aan het thuisfront vertelde wat ik allemaal had meegemaakt, schrok iedereen. Van de oudere generatie hoorde ik dat het bekend was, dat het niet pluis was ter hoogte van de Vijfde Rijweg. Daar schenen van oudsher vreemde verschijnselen zich te manifesteren.
Volgens mijn vader was het vroeger in heel suriname, heel erg met spookachtige verschijningen, zoals yorka's, bakroe's en bhoots, maar naarmate er meer mensen kwamen, naarmate steeds meer bossen moesten wijken voor woonwijken, straten vol auto's en lantarenpalen, schenen de verschijnselen ook minder te worden. De moderne tijd scheen de bovennatuurlijken te dwingen om terrein prijs te geven.
🌺Dit alles is Mevr. A.P. overkomen.
Zo mensen dit was het verhaal die ik overgetypt heb voor jullie. Ik kreeg kippenvel van dit verhaal en wilde het met u alle delen. Veel lees plezier. Groetjes van desiree.
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is
Reactie plaatsen
Reacties