🟨 Ingezonden door: I.M
⚜️ZIEKENHUIS: DIE GROTE TENT⚜️
————————
Beste OST familie, ik wil graag een ervaring met jullie delen. Ik ben verpleegster van beroep en heb al eerder ervaringen met jullie gedeeld op dit platform en het waren allemaal ervaringen die ik persoonlijk mee heb mogen maken tijdens mijn werk in het ziekenhuis.
Ik begin langzaam aan het idee te wennen dat ik een paranormale gave heb, ik heb vaker dingen gezien die anderen niet kunnen zien. Sommige mensen kunnen wel voelen als er entiteiten in de omgeving zijn, bijvoorbeeld door gewoon een ongemakkelijk gevoel te krijgen in bepaalde ruimtes of op bepaalde momenten. Ik heb dat ook hoor, maar vaak kan ik ook zien als er werkelijk iets paranormaals daar is.
Maar goed, ik begin mijn verhaal:
In het ziekenhuis waar ik werkzaam ben, is het zo dat er in het midden van het gebouw een grote tent opgezet is sinds de COVID pandemie. Gebruikelijk werden er in deze tent de patiënten behandeld die er niet zo erg aan toe waren en in quarantaine moesten. Maar het is al geruime tijd zo dat deze tent niet meer in gebruik is, omdat er veel te weinig patiënten waren met COVID dus werden de overgebleven patiënten gewoon overgebracht naar het gebouw van het ziekenhuis zelf.
Een gedeelte van de vrouwen afdeling werd opgesplitst zodat er daar covid patiënten opgevangen konden worden. Natuurlijk was er een duidelijke scheiding zodat de niet-Covid patiënten niet besmet konden worden door de overige zieke patiënten.
Minister van volksgezondheid was eens hier in het ziekenhuis en hij kwam rondkijken, er werd toen besloten dat de tent al maandenlang ongebruikt stond dus het diende afgebroken te worden. De hoofdverpleegster liet mij weten dat zij en ik ervoor moesten zorgen dat op kort termijn de grote tent opgeruimd/ leeggehaald moest worden. Letterlijk alle spullen (medicatie, bedden, lakens, apparaten etc.) die daar nog lagen moesten eruit gehaald worden, zodat de tent gauw afgebroken kon worden.
We gingen dus in de tent en ik kreeg van Ariantie (de hoofdverpleegster) als eerst de taak om een inventarisatie te maken van al de televisies die zich daar bevonden, welke nog goed werkten en welke kapot waren. Ik moet wel even erbij vermelden dat er niet veel tv’s daar waren hoor. Er was eentje gehangen vlak boven de ingang en een andere vlak boven de uitgang. Ik begon als eerst met het checken van de tv vlak boven de ingang, ik deed hem aan en die bleek compleet niet te functioneren. Ookal wat ik probeerde, die tv wilde gewoon niet aan.
Ariantie besloot toen even naar de technische dienst te lopen om een van de heren erbij te halen om de tv na te kijken. Ik bleef dus alleen achter in de tent en was nog aan het proberen de televisie aan te krijgen. Het duurde best lang voordat Ariantie terug kwam, dus keek steeds op mijn horloge vol ongeduld wanneer ze eindelijk terug kwam. Het was ongeveer 11:33am, ik zat na te denken wat ik ondertussen nog op zou ruimen en waar ik in hemelsnaam moest beginnen, want er was nog zoveel te doen. Ik keek rond in de duistere tent, er was geen verlichting meer daar aanwezig maar er kwam wel voldoende zonlicht in de ruimte om gewoon alles goed te kunnen zien.
Ik keerde me op een bepaald moment weer naar de televisie om door ermee te vechten om hem aan te krijgen, maar hoorde vrijwel meteen daarna een soort van geritsel en gekraak achter mij. Ik draaide mij om en keek in de richting waar het geluid vandaan leek te komen, dat was precies het midden van de tent. Ik zag niks daar en het was ook meteen weer stil. Waar het geluid vandaan leek te komen was niet ver van mij, dus ik voelde me wel een beetje ongemakkelijk maar zocht er niks achter.
Misschien omdat die tent een beetje duister is van binnen daarom voel ik mij zo, dacht ik. Ineens hoorde ik weer een gekraak achter mij en ik draaide me met een ruk om.
Mensen, jullie gaan het niet willen geloven ………achter mij zag ik vluchtig 3 extreem zwarte kleine mannetjes rennen. Het leken wel kinderen, klein van bouw, hadden oude smerige kleren aan, ze waren niet doorzichtig zoals geesten, waren duidelijk te zien maar hadden vreselijk lelijke oude gezichten. De gezichten waren niet gewoon normaal oud, maar ontzettend boosaardig, zo eng dat ik het niet in woorden uit kan drukken. Dit waren duidelijk demonische wezens, het waren geen mensen.
Ik schrok me kapot en durfde niet te bewegen, ze bleven mij recht in de ogen aankijken en renden weg tot ze uit zicht verdwenen waren. Ik was echt van mijn a-propos gebracht toen ik deze mannetjes gezien had, ik beefde over mijn geheel lijf en alle haartjes stonden op mijn lichaam. Ik snelde de tent uit en ging naar Ariantie op zoek om haar te vertellen wat mij overkomen was.
Ik kon Ariantie niet zo snel vinden in het gebouw dus belde ik haar om gauw even naar mij toe te komen. Ze begreep niet wat zo dringend kon zijn en ze vroeg me waarom ik zo een haast had. Ik wilde het niet via de telefoon vertellen, dus smeekte ik haar om naar me toe te komen. Gelukkig kwam ze gauw naar me toe en ik liet haar weten wat zich voorgedaan had.
Ze keek me een beetje spottend aan toen ik mijn verhaal gedaan had en zei “het ziekenhuis heeft over het algemeen veel van dit soort paranormale verschijnselen. Niet alleen jij hebt dingen gezien maar ook andere collega’s hebben weleens iets gezien of meegemaakt hier. Er komen regelmatig bezoekers met hun hebie’s (demonische lasten/ machten) als ze familie/vrienden/kennissen komen bezoeken, sommige doen dit bewust en weer anderen onbewust. Ook mensen die werkzaam zijn in het ziekenhuis komen soms met hun zwarte machten aan het werk om zo hogere functies te bemachtigen en collega’s uit te schakelen. Je hebt patiënten die komen te overlijden en die laten hun hebie’s achter op het terrein. Als je kijkt hoeveel patiënten hier dagelijks komen, hoeveel er dood gaan en hoeveel spirituele lasten van mensen hier achterblijven op deze plek, dan is het logisch dat hier paranormaal beladen is. Dit soort dingen ga je altijd hebben in ziekenhuizen, of je het nu wil of niet …”.
“Ik begrijp het, alleen is het niet zo fijn om zoiets mee te maken, het gaat mee echt niet in de koude kleren zitten” zei ik. De manier hoe Ariantie me aankeek kreeg ik het gevoel alsof ze me niet erg serieus nam, alsof ik maar zeurde over iets onbelangrijks, ondanks ik daar bijna in tranen wilde uitbarsten en stond te trillen op mijn benen. Dit vond ik geen fijn gevoel dat zij er een grapje van leek te maken.
Als hoofdverpleegster weet ik dat Ariantie dit soort vreemde ervaringen van collega’s vaker gehoord zal hebben en blijkbaar deed het haar niks meer, maar ik was bijzonder overstuur van dit gebeuren. Ik hoopte op een beetje begrip van haar zijde, terwijl ik me er maar niet te druk over moest maken, het zou allemaal wel goed komen was haar mening.
Ik vertelde mijn andere collega’s over mijn ervaring en allemaal deden er lacherig over alsof ik een grapje aan het vertellen was. Een paar zeiden dat die kleine mannetjes vrijwel zeker bakroe’s waren die ik gezien had, omdat mijn beschrijving over het uiterlijk van de mannetjes duidelijk daarop wees. Hoogstwaarschijnlijk waren die bakroe’s afkomstig van patiënten die overleden waren in het ziekenhuis en omdat die tent zo lang leeg stond zijn die bakroe’s daar gaan huizen.
Volgens mijn collega’s is er nooit iemand overleden in de tent, dus moeten die bakroe’s afkomstig zijn van iemand die overleden is in het ziekenhuis zelf.
Ondanks mijn collega’s uitgebreid met mij spraken over mijn enge ervaring, kon ik toch ergens in de ondertoon van het gesprek voelen alsof men er gewoon een grap van maakte. Ik weet niet als ze dit deden omdat ze bang waren door de rest voor gek aangezien te worden, maar over algemeen heb ik wel gemerkt dat veel mensen hier niet openlijk over praten.
Uit mijn eigen ervaring kan ik dus ook begrijpen waarom men dit niet durft, omdat er geen begrip is onder het verplegend personeel en men alles als grap ziet. Ik weet wel dat er meerdere collega’s zijn die dagelijks vreemde dingen mee maken in het ziekenhuis, want dat hebben sommige ook laten doorschemeren (zoals ik al vertelde in me vorige vreemde ervaringen op mijn werkplek), maar men wil er gewoon niet over praten …..
De bakroe’s zijn er intussen nog steeds, want niemand is ze weg komen halen en als een ieder blijft doen alsof hun neus bloed, ieder ontkent en doet alsof er niks is, zullen die negatieve entiteiten gewoon nog heel lang blijven huizen in alle ziekenhuizen. Geen wonder dat vele patiënten en verplegend personeel dan ook last krijgen op den duur.
In ieder geval was dit mijn zoveelste ervaring in het ziekenhuis ……
⭐️⭐️= Het verhaal is 80% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties