STORY 171 : WAAROM KAN IK NIET GENIETEN

🟦 Ingezonden door: Bianca Nazir

            ⚜️WAAROM KAN IK NIET GENIETEN?⚜️
--------------------

Geachte OST Familie, een vrije middag en daar ga ik heerlijk van genieten Mijn werkweken zijn vaak meer dan het dubbele van andere mensen en daarom is dit een pure rijkdom. Als iedere huisvrouw zorg ik ervoor dat ook de provisiekasten gevuld worden en rijd naar de supermarkt.

Terwijl ik daar loop zie ik vanuit mijn ooghoeken dat een dame mij volgt. Ik kijk haar aan en knik vriendelijk. Ze schrikt en voelt zich betrapt. Als ik mijn boodschappen aan het inladen ben, staat ze ineens naast me. Ze vertelt dat ze al een lange tijd mijn verhalen leest en niet weet hoe ze met me in contact moet komen. Nu ze me zomaar ziet is ze ervan overtuigd dat dit geen toeval kan zijn en durft ze mij nu aan te spreken.

Het komt mij nu niet zo goed uit want ik wilde even genieten van mijn vrije middag. Maar ik zie ook dat deze dame een drempel heeft genomen om naar me toe te komen. Ik besluit om naar haar verhaal te luisteren en ze wil heel erg graag een afspraak maken.

Weken later is ze op bezoek om samen te kijken of ik haar kan helpen. Viala is een dame van 34 jaar, goed verzorgd en welbespraakt. Ze is zeker een knappe verschijning en haar hele voorkomen verraad niet dat ze diep ongelukkig is. Ze weet echter niet waarom omdat zich maar weinig uit haar jeugd kan herinneren. Voor mij is dit een uitdaging omdat ik eigenlijk geen informatie van haar krijg en dus alles uit haar onderbewustzijn moet halen.

Ik stel haar daarom op telepathisch niveau vragen en vrijwel direct zendt zij mij de beelden die ook tevens de antwoorden zijn. Het is wel even puzzelen want de informatie wordt zeer rap en door elkaar gezonden. Leeftijden lopen door elkaar heen en ik moet daarom ook echt puzzelen wat ze ermee precies bedoelt. Langzaam maar zeker komt er voor mij duidelijkheid en krijg ik zicht op haar leven.

Op vierjarige leeftijd verandert het leven van Viala enorm en dat gebeurt in een ogenblik van een paar seconden. Samen met haar tweelingzus Tessa was ze in de voortuin aan het spelen met de barbies. Op een kleedje hadden ze hun speelgoed uitgestald en deze plek was ook hun favoriete plek als het zonnetje scheen. Het houten tuinhekje zorgde ervoor dat ze niet zomaar de straat op konden en dat hun moeder ze met een gerust hart kon laten spelen. Viala wilde graag chips en ging naar binnen om het te vragen.

Haar zusje Tessa moest op de spullen letten en mocht van haar niet mee. Tessa was het er niet mee eens, maar stemde toe. Toen Viala binnen was kwam er een automobilist voorbij die de macht over het stuur verloor. Met een enorme vaart reed ze dwars door het hekje heen en raakte Tessa die daar op haar kleedje zat. Viala hoorde de klap en rende naar buiten. Ze zag haar zusje zo liggen en riep om hun moeder. Die was even naar de buurvrouw gelopen en het duurde voor Viala eeuwen voordat er hulp kwam.

Haar zusje lag er levenloos bij en ze probeerde haar wakker te schudden. Minuten later kwam er hulp en werd ze weggehaald. Ze zag niet wat er allemaal gebeurde, maar mag een paar dagen later in het ziekenhuis op bezoek komen. Haar zusje lag in coma en dat duurde wekenlang.

Uiteindelijk ontwaakte Tessa uit de coma, maar had een hersenbeschadiging opgelopen waardoor ze nooit meer normaal zou kunnen lopen en praten. Viala heeft toen enorm veel schuldgevoelens gehad omdat haar zusje mee wilde, maar zij dwong haar min of meer. Tegen niemand heeft ze dit verteld. Ze heeft het voorval eigenlijk verdrongen uit haar geheugen.

Doordat haar zus een totaal ander leven heeft gekregen heeft Viala in haar onderbewustzijn opgeslagen dat ze niet meer mag genieten van het leven. Haar zus kan niet meer lopen en praten en dat is haar schuld.. Als ik dit voor haar blootleg, komen er bij vlagen herinneringen naar boven van het ongeluk. Na de therapieën die ze heeft gekregen, heeft ze nooit meer over het ongeluk gesproken en haar gedrag gaf ook geen aanleiding om te vermoeden dat er nog sporen aanwezig waren in haar onderbewustzijn.

Ze ontwikkelde zich goed en iedereen haalde opgelucht adem omdat ze geen trauma had opgelopen. Ze wist niet eens meer wat er gebeurd was. Dat er diepe wonden zaten die nog niet geheeld waren, blijkt uit het feit dat ze zich elke vorm van genieten ontneemt uit schuldgevoel voor haar zus.

Helaas kan ik haar niet verder helpen en verwijs haar door naar de reguliere hulpverlening. Voor Viala was een gesprek voor mij al verhelderend genoeg om te weten te komen wat de rem op haar leven was. Ik hoop dat ze over een tijdje naar de volgende versnelling mag doorschakelen.

⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.