STORY 170 : ONZE MOOIE HOTEL KAMER TE CURACAO

🟫 Ingezonden door: O.D

      ⚜️ONZE MOOIE HOTELKAMER TE CURACAO⚜️
—————————

Geachte OST Familie, ik wil weer eens een ervaring van mij met jullie delen. Ik zou graag anoniem willen blijven.

Als birthday verrassing van manlief kreeg ik een ticket naar Curacao, zodat wij lekker met zijn tweeën op een romantische vakantie konden. Ik was natuurlijk enorm blij met dit cadeau, want ik zou 55 jaar oud worden. De dag brak aan dat we moesten vertrekken naar Curacao & wij waren super enthousiast om aan onze vakantie te beginnen.

Na ongeveer 2-3 uur vliegen kwamen wij in daar in middaguren aan. Een neef kwam ons bij de HATO airport ophalen. Nadat we elkaar een stevige brasa gegeven hebben, zijn we eerst wat gaan eten in een restaurant. Het was zo rond 4:00uur in de middag toen wij ons incheckten in het Hotel. De naam zal ik maar niet noemen, want ik wil niemand op zijn teentjes trappen.

Maar goed, mijn neef hielp ons met het inchecken en hij ging daarna terug naar zijn werk. In de hotelkamer lieten wij ons op het bed vallen, moe van de reis en ook vanwege het feit dat wij zo vroeg opgestaan waren (5:00AM moesten wij op de Johan Adolf pengel luchthaven zijn). De eerste avond gingen we gezellig uit eten met myn neef. De volgende dag gingen we een beetje rondtoeren door Curacao, de prachtige stranden bezoeken etc.

Nu komt het vreemde. Het was de 2e avond toen we terug waren van het wandelen, toen ik doodmoe ging douchen. Manlief was al in dromenland nadat hy zich opgefrist had.

Nadat ik lekker gedoucht had, gleed ik ook mijn bedje in & viel vrijwel meteen in slaap. Maar alsof iets me zei dat er naar me gekeken werd, je weet wel … zo een ongemakkelijk gevoel dat je bekruipt als iemand je begluurt, voelde ik ineens. Ik maakte mijn ogen open terwijl ik op mijn zij lag en zag precies naast mijn bed, waar de schemerlamp nog aan stond, een kleine jongen van ongeveer 6-7 jr met ontbloot bovenlijf staan.

Hij had een broekje aan, blond haar en enkele duidelijk zichtbare bloed vlekken op zyn gezicht. “Huhhh.. wat is dit in hemelsnaam? Hoe kom jij ineens hier” denk ik. Ik vroeg hem geschrokken “boyke, wat is er met jou? Heb je hulp nodig?”. Hij keek my verdrietig aan en knikte bevestigend met zijn hoofd “ja”, hij wilde wel mijn hulp hebben.

Ik was nog slaperig en behoorlijk in de war van dit gebeuren, keek op myn horloge, het was precies 2:00AM in de ochtend. Ik keek weer naar hem en vroeg hem “ hoe kom je hier? wat is er met je gebeurd? Je hebt bloed aan j wangetjes, ik begrijp er niks van, vertel me hoe ik je kan helpen?”. Hij keek mij alleen maar aan en huilde tranen met tuiten. De tranen rolden over zijn wangetjes. Ik moet bekennen, ik was enorm van slag door het ineens verschijnen van deze jongen in onze hotelkamer. Maar mijn moederinstinct wilde het kind meteen helpen en er voor hem zijn. Zoveel dingen schoten door mijn hoofd tegelijkertijd van wat er gebeurd kon zijn en hoe ik dit aan zou pakken.

Terwijl ik nog liggend op myn zij, gericht naar hem, tegen hem sprak, hoorde ik ineens in de kitchenette een luid geschreeuw en gescheld. Geluid van gebroken glazen servies rinkelden alsof die op vloer kapot gesmeten werden, ook klonk het alsof er een gevecht met agressieve woordewisseling gaande was tussen 2 personen. Ik schrok van het vreselijke lawaai. Vanuit mijn bed zag ik niet wat in de kitchenette aan het gebeuren was, omdat er een grote klerenkast als muur een scheiding vormde.

Ik keek naar het jongetje en zag de angst in zijn betraande oogjes. Ik wreef myn ogen en vroeg me zelf af of dit een droom was, ondanks ik daar gewoon lag met open ogen en duidelijk het kind naast mijn bed zag staan die maar bleef huilen. Ik wreef enkele keren mijn ogen, kneep me zelf eventjes en ja hoor …. Het kind stond er nog steeds, dus ik droomde niet. Ik ging haastig rechtop zitten in bed en wilde de jongen dichterbij naar me trekken om hem te troosten en zeggen dat het allemaal goed zou komen, maar hij verdween precies voor mijn ogen.

Zoals hij er ineens was, precies zo verdween hij ook weer voor mijn ogen. Op dat zelfde moment, stopte vreemd genoeg ook meteen het geluid en hevige geruzie in de keuken. Ik stond op en liep aarzelend naar de kitchenette om poolshoogte te gaan nemen. Er was helemaal niks en niemand daar te zien, alles was netjes op zijn plaats, niks was stuk...

Enige wat ik hoorde was de doodse stilte en het zachte geruis van de wind, het water en de golven die vanuit de schuifdeur naar balkon waar te nemen waren aan de zijde van het strand. Ik vond dit enorm vreemd en stond daar hoofdschuddend na te denken wat dit te betekenen had.

Ik maakte manlief wakker en probeerde hem dit te vertellen wat mij net overkomen was, want door het geluid in de keuken en mijn gesprek met de jongen, had die gewoon door liggen slapen alsof er niks aan de hand was. Hij was zo moe dat zelf een bom hem blijkbaar niet wakker had kunnen maken. Ik kreeg hem met moeite wakker en vertelde hem het verhaal en hij zei slaperig “Go sribi mang, er is niks en zomaar maak jij je druk”. Met die woorden dommelde hij weer in een diepe slaap & ik zat daar maar met mijn vervelend gevoel.

Wat moest ik nu? Ik pakte mijn bijbel en begreep dat dit geen droom was, het was gewoon echt gebeurd & er was geen twijfelen aan. Ik kon niet meer slapen en maakte een kopje koffie en zat op het balkonnetje en keek naar het strand beneden. Het was nog donker en een koele bries waaide naar binnen, ik sloot mijn ogen en genoot van de koele wind. Ik dacht aan het jongetje die ik kort daarvoor gezien had naast mijn bed. Kwam hij hulp zoeken, waren het mischien zijn ouders die in de keuken aan het vechten waren? Waarom was er bloed in zijn gezicht? Was hij hier overleden in deze hotelkamer? Wat moest ik hiervan maken eigenlijk?

Ik las een stukje uit de bijbel en vroeg de Here ons te beschermen en ook om het jongetje naar het licht te brengen, want hij was waarschijnlijk nog aan het rondwalen op aarde. Ik vroeg god hem te begeleiden zodat hij geen pyn meer zou hebben en ook geen verdriet.

De volgende ochtend werd ik wakker op het balkonnetje omdat de zon in mijn ogen scheen. Ik was dus precies daar in slaap gedommeld. Mijn man bracht versie koffie voor mij en ik vertelde hem nog eens wat er gisteravond afgespeeld had. Hij was deze keer wel begripvol en het was me duidelijk dat hij me verhaal eerder niet eens aangehoord/ begrepen had omdat hij slaperig was. Hij zei “blijkbaar is er hier in deze hotelkamer meer voorgevallen dan wij weten. Natuurlijk gaat het hotel ons dat niet vertellen, omdat ze hun geld willen maken. Ja, dan krijg je dit soort dingen natuurlijk, die kamer heeft een geschiedenis”.

Dit vreemd gebeuren voltrok zich op dag 2, we bleven er nog een week en gek genoeg gebeurde verder niks vreemd. Elke avond voordat we gingen slapen, hebben we gebeden voor de ziele rust van de overleden mensen die in feite nog in de omgeving van ons waren, ookal konden wij ze niet zien.

Onze laatste dag, voordat we uit de hotelkamer gingen met onze baggage, ging het rook alarm ineens aan, ….. bijzonder vreemd, want er was nergens vuur of rook, de bewakers kwamen naar binnen en zagen helemaal niets wat de oorzaak zou zijn. In ieder geval, wisten wij op dat moment heel zeker dat we niet alleen geweest waren in die kamer.

Ik vertelde mijn neef op weg naar de airport wat me overkomen was. Hij zei dat er op het eiland heel veel vervelende dingen gebeurd zijn in het verleden, waar hij zelf ook niet eens alles over wist. Maar zo heeft elke plek zijn geschiedenis en dat begrepen we ook. Hij informeerde verder als alles goed met ons was en we geen ongelukken gekregen hadden. Gelukkig was dit niet het geval en we vlogen weer veilig terug naar suriname.

Wij hebben uiteraard geen verklaring gehad voor het gebeuren in de hotel kamer, maar die zullen we ook nooit krijgen. Het is slechts gissen wat er daar allemaal gebeurd is in de hotelkamer.

⭐️⭐️= Het verhaal is 80% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton