STORY 168 : DE KINDEREN OP ZOLDER ( DEEL 3 )

⬛️ Ingezonden door: Naina

             ⚜️DE KINDEREN OP ZOLDER⚜️ DEEL 3
———————————

Raisa vroeg of ik Sade even in haar bedje wilde leggen omdat Rich een beetje aan het jengelen was. Ik haalde Sade uit de maxi cose en ontdekte dat haar luier vol was. Ik legde haar tegenover haar kleren kast en begon haar te verschonen. Ineens voelde ik een koude wind in mijn nek. Ik schrok ervan maar keek niet om. Ik wist dat dit Raisa niet was, Max was niet thuis en Rich was niet zo lang, wie ademde dan in mijn nek. Het was niet zo een rustige adem, maar leek meer op de adem van iemand die kwaad was.

Sade begon keihard te huilen. Zoals ze elke avond huilde. Ik pakte haar gauw op en liep naar de slaapkamer van Raisa. Daar aangekomen werd zijn gelijk rustig. Nu wist ik dat Sade niet zomaar huilde elke avond, en Rich ook niet voor haar. Dit was niet de bakru waarvan Rich last had, want die kon niet ineens lang worden. Ik had een soort van woede gevoeld toen ik daar in de slaapkamer was. Ik had niets gezien, maar wel de aanwezigheid gevoeld. Ik gaf het verder geen aandacht en ging liggen met Sade.

Ik tikte haar zachtjes op haar schouders tot ze in slaap viel. Ik zette een paar kussens om haar heen en ging in de gang op Raisa staan wachten. Toen Rich eindelijk sliep kwam ze naar buiten en vroeg mij waarom ik daar stond. Ik vertelde haar dat haar dochter wakker geworden was en ik haar in haar bed gelegd had. Ik zei laat haar vandaag bij jou slapen dan, want we weten toch niet hoe laat d’r vader naar huis komt. Ze zei okee, en we gingen ons even opfrissen en dan naar bed. Ik was bang om haar meteen die avond te vertellen wat ik meegemaakt had want ik dacht straks wordt ’t ding bozer dan ’t al was.

Die avond droomde ik van een vrolijke blanke man. Hij liet mij een deel van zijn leven zien, en daarna het werk wat hij deed. Hij zat in het leger. Zijn kleding leek heel erg oud te zijn en ik vroeg hem waar hij woonde, hij vertelde dat hij in Duitsland woonde, maar hij moest tijdens de tweede wereldoorlog naar Nederland om te vechten. Jammer genoeg was hij op deze plek omgekomen en zijn lichaam was onder het puin bedolven en hij was nooit gevonden.

Zijn lichaam is nooit meer naar huis gegaan en ook zijn ziel niet. Hij is daar blijven steken sinds de 2e wereld oorlog. Zijn lichaam is onder dit gebouw waarin wij nu zijn, en hij is er zeker van dat die nooit zijn familie zal bereiken. Hij kan daarom ook niet weg van daar. Door de jaren heen is zijn verdriet omgeslagen in woede, het feit dat hij voor altijd vast zat daar heeft hem erg kwaad gemaakt en door de jaren heen wordt hij steeds bozer.

Hij woont precies op de plek waar zijn lichaam was, hij koos om in deze kamer te blijven omdat het rustig is door de dag heen en s’ avonds meestal ook. Hij had geen last van de kinderen die daar waren, maar indien een volwassen in die kamer zou wonen zou het niet mooi aflopen voor die persoon. De kinderen konden hem zien of waarnemen wanneer ze wakker werden en daarom huilden ze. Hij liet mij nu zien hoe hij er tegenwoordig uitzag en dat was niet zo mooi om te zien.

Ik snapte nu waarom Sade zo erg moest huilen van hem. Hij snapte dat natuurlijk niet, want hij zag zichzelf niet. Hij woonde boven op de klerenkast en dat was precies voor het bedje van Sade. Wanneer zij wakker werd zag zij dat als eerst, vandaar dat zij keihard huilde. De Duitser kon uit zichzelf niet weg van die plek, en de bakru leek geen haast te hebben om weg te gaan, dus deze mensen hadden dringend hulp nodig.

De maanden dat ik nog daar bleef hadden Raisa en Max geen hulp gevonden. Ze kenden letterlijk niemand. Na mijn verblijf in Nederland kwam ik terug, met een heel zwaar hart. Ik hield erg van Rich en Sade en ik kon hetgeen daar gebeurde niet uit mijn hoofd zetten. Dit was echt een torture voor hun. Toen ik terug was in Suriname vertelde ik dit aan mijn andere tante Sheila. Zij is de zus van Raisa. Zij schrok erg van mijn verhaal, en vond het erg dat haar zusje haar er nooit iets over verteld had.

Ik vroeg haar om nog niks erover te vragen tenzij ze hun hulp kon aanbieden. Sheila beloofde om er werk van te maken omdat zij heel veel mensen kende. Door haar werk kwam ze heel veel mensen tegen en op haar werkplek had er ook altijd heel wat afgespeeld, dus ze was er zeker van dat zij hulp zou vinden voor Raisa. Indien ze zo ver zou zijn zou zij mij bellen om langs te komen bij haar. Haar telefoontje kwam na een paar maanden. Zij vertelde dat zij iemand had gevonden die wilde helpen en wij mochten in de middag uren langsgaan bij hem.

Die heer had niet veel informatie nodig. Hij wilde alleen weten hoe mijn tante en oom heetten. Hij maakte zijn sigaar aan en sloot zijn ogen en begon te praten: “na wang bakru ey hinder ding” (zij hebben last van een bakru). Wang suma sang ey go furu na eng wroko presi pot eng drape. Wang dey a boi go na wroko sey en a bakru kong nanga eng na oso sey. (iemand die vaak bij hun aan het werk ging had de bakru daar gezet, maar de zoon was een dag op kantoor en de bakru ging mee met hem naar huis).

Ik zei: “luku a kamra fu a meisje tu”. Hij zei: “hmm” en trok zo een vies gezicht. Hij vertelde dat dit een heel oude geest was en niet weg kon omdat hij niet wist hoe. Hij deed voorlopig niets, maar zulke dingen kun je nooit vertrouwen. Ik vroeg ook nog over de “vriendjes” die Rich noemde die op straat waren, waren die ook gestuurd? De man zei van niet. De bakru die daar in huis was, was zelf bang voor die op straat waren. En hij wilde Rich aan hun geven zodat hij verder met rust gelaten zou worden. Deze in het huis was gestuurd zodat het bedrijf achteruit zou gaan, maar hij wilde niet op kantoor blijven, dus kwam elke avond mee met Rich zijn ouders.

Sheila en ik vroegen hoe hij hun kon helpen en hij zei dat dit niet op afstand gedaan kon worden. Wij vroegen wat de oplossing was en hij zei dat hij daar persoonlijk moest gaan om het werk te doen. Wij vroegen hoe wij dat moesten realiseren en toen zei hij dat wij alleen zijn ticket moesten betalen en hij zou voor de rest zorgen.

Wij zeiden dat wij het zouden bespreken met Max en Raisa en hem dan zouden melden. Max geloofde inmiddels helemaal in alles en hij wilde graag geholpen worden. Zij besloten de ticket voor de man te betalen en hem ook thuis bij hun te ontvangen. Na enkele weken vertrok hij naar Nederland en hij deed zijn werk bij Max en Raisa hun thuis.
Wij zijn nu heel wat jaren verder. Rich is een hele knappe jonge man. Hij heeft rechten gestudeerd en gaat binnenkort trouwen met zijn vriendin Madelief.

Sade is ook een heel mooi meisje. Zij zit op de middelbare school en is ook van plan om als haar broer rechten te gaan studeren. Ik ben toch dankbaar dat ik toen op vakantie daar was en kon ontdekken wat er allemaal daar afspeelde zodat deze mensen geholpen konden worden. Ik wil er niet aan denken wat er met Rich en Sade gebeurd zou zijn indien dit nooit aangepakt was.

Ook ben ik die heer dankbaar die zich aan zijn woord gehouden had en zijn werk goed verricht had. De familie had hierna nooit meer last gehad van iets omdat ze ook de religieuze weg opgingen. Zij bidden heel veel en hopen zoiets nooit meer mee te maken.

🌺Lieve lezers,
Bedankt voor het lezen en tot de volgende keer.

⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.