⬛️ Ingezonden door: Naina
⚜️DIE WITTE HEMDEN IN DE KAST⚜️
—————————
Dag OST lezers, Enkele jaren terug was ik weg in de kerstvakantie. Net een paar dagen voor oudjaar kreeg ik een app van mijn collega Stacey dat de man van een ander collega Inke, met wie wij goed waren, overleden was.
Ik kreeg een shock en vond het heel zielig, Inke en haar man waren nog allebei erg jong. Beneden de 50. Dus het was voor een ieder een shock. Inke was een erg levendige vrouw. Ze hield echt van lachen en grappen maken en toen ik het nieuws hoorde kon ik mij geen verdrietig of huilende gezicht bij haar voorstellen.
Ik kwam na het nieuwjaar terug en ging meteen bij haar op bezoek. Inmiddels was haar man wel al begraven. Wat ik erbij moet vermelden is dat ik hem nooit gekend had. Ik was heel close met Inke, maar ik werkte pas daar, dus ik kende de overige familie leden van mijn collega’s niet. Ik had haar man of kinderen dus nog nooit ontmoet. Ik had wel af en toe foto’s van de kids gezien, maar nooit van Guno dus ik wist niet eens hoe hij eruit zag.
Toen ik bij haar aankwam hadden zij een lezing. Pas na afloop daarvan kon ik Inke eindelijk ontmoeten. Ze pakte me vast en huilde zo erg. Ik deed ook mee, omdat ik het vreselijk vond. Ze zei steeds:’’ hoe moet ik verder, hoe moet ik verder zonder hem. Hij was mijn vriend, daarna mijn man. Ik heb nooit een andere man gekend, en nu heeft hij me helemaal alleen gelaten en is hij weg gegaan’’. Het was vreselijk om haar zo mee te maken. Ik bleef heel lang bij haar zitten en haar troosten en ging uiteindelijk pas na middernacht weg.
Na een paar dagen moesten wij alweer aan slag gaan, maar Inke kwam nog niet. Het was zwaar voor haar. Ze had er geen zin in, maar zij stond er nu alleen voor. Ze moest haar kinderen verzorgen dus na 2 weken kwam ze wel weer werken. Wij als collega’s en goede vriendinnen probeerden haar altijd op te beuren, met gekke verhalen. Ze had wel een goede positie dus het werk hield haar ook wel bezig. Ze had ook een goede familie dus die vingen haar ook altijd op en ze kon ook altijd bij ons terecht mocht er wat zijn.
De tijd verstreek, en het was al bijna weer December. Inke begon weer last te krijgen van huilbuien. Ze sprak nu ook veel meer over haar overleden man. Hoe dichterbij de tijd kwam hoe verdrietiger ze werd. Het lukte ons niet echt om haar op te beuren nu. Meestal liepen alle gesprekken met haar uit op tranen of huilbuien. Ze was natuurlijk niet over haar verdriet heen, en wij konden niet veel doen, maar we probeerden gewoon om er voor haar te zijn wanneer ze ons nodig had.
Het greep mij erg aan en ik zat thuis nog vaak aan haar te denken, hoe zwaar ze het nu had. Dan appte of belde ik haar altijd eventjes om te kijken wat ze deed. Ze apprecieerde dit heel erg van mij.
Op een avond kwam er een vreemde man in mijn droom. Hij vroeg mij of ik hem kende. Ik zei van nee ik ken je niet (Ik kreeg vaak bezoek van overleden familieleden, en zo communiceerden zij ook met mij). Ik wist heel goed dat deze meneer onbekend voor mij was, dus geen familielid, en dat zei ik ook tegen hem.
Hij zei: ‘’ je kent me niet, maar ook wel.’’ Ik zei: ‘’ hoe bedoel je?’’ Hij zei dat hij Inke’s man was. Ik zei:’’ oh, oké. Het gaat wel met haar. Dus je kan weer weg gaan’’. Ik deed wel onbeschoft hoor, omdat ik niet met onbekende geesten wil communiceren. Wie weet of hij wel de persoon was die hij zei dat hij was. Ik wilde niet dat hij te lang bij mij moest rondhangen. Hij vroeg mij of ik iets voor hem wilde doen. Ik wist dat ik wel ja moest zeggen, anders zou hij niet weg gaan. Ik zei dus:’’ ja, wat moet ik doen?’’
Hij zei:’’ wil je aan Inke zeggen dat ze de hemden die ze van mij in haar kast heeft bewaard ook weg moet geven? En dat ik van haar hou, maar ze moet verder gaan’’. Ik zei:’’ ok, ik zal mijn best doen’’. En hij ging echt weg. De volgende dag was ik echt in tweestrijd, moest ik het tegen haar zeggen of niet? Ik liep de hele dag rond met Inke’s man in mijn gedachten. Ik wist dat hij ergens om mij heen was, ik voelde zijn aanwezigheid gewoon. En hij zou niet weg gaan totdat ik niet deed wat hij gevraagd had.
Toch nog twijfelde ik. Ik wilde Inke niet verdrietiger maken dan ze al was, maar ik wilde haar ook wel laten weten dat haar verdriet hem juist bij haar houdt. Hij kon hierom waarschijnlijk niet weg gaan. Ik sprak met Stacey erover. Zij wist over mijn gave, dus ik hoefde haar niets verder uit te leggen of te overtuigen dat ik echt met Guno gesproken had. Ze geloofde het meteen ook en ze zei tegen mij om het toch te doen. Wie weet heeft hij dit juist nodig om weg te gaan. De knoop was doorgehakt, en ik besloot om met Inke te praten, nu moest ik een goed moment uitzoeken en proberen het zo tactvol mogelijk te doen.
Ok, het moment brak aan. Zij en ik zaten alleen. Ik begon eerst over koetjes en kalfjes te praten, hoe het ging en hoe ze alles verwerkte. Ik zei:’’ het is straks al een jaar, heb je inmiddels z’n spullen al opgeruimd?’’ Ze zei:’’ ja, ik heb het gedaan. Het was erg hard. Maar ik heb alles weg gehaald uit de kast. Ook zijn sieraden’’. Ik vroeg:’’ wat heb je met de kleren gedaan?’’ Ze zei:’’ gegeven aan een familielid die dezelfde maat heeft’’. Ik zei:’’ ok, en de sieraden?’’ Zei ze:’’ verdeeld onder haar kinderen’’. Zijn trouwring had ze wel voor zichzelf gehouden. Ik zei toen: ‘’ waarom heb je die witte hemden dan in je kast bewaard?’’
Ze schrok echt opmerkelijk en ze keek mij met grote ogen aan. Ik zei: ‘’ Inke je moet niet schrikken van hetgeen ik je ga vertellen hoor, maar Guno was gisteravond op bezoek bij mij’’. Ze keek me aan alsof ik gek aan het worden was. Ik probeerde haar te kalmeren zodat ze niet weg zou rennen. En ik zei:’’ er is iets dat jij niet over mij weet en dat is dat ik met overleden personen communiceer. Hoe anders zou ik dan weten over de hemden? Is het waar of niet?’’ Ze twijfelde en ze keek me nog steeds met grote ogen aan.
Ik zei:’’ Inke, als het waar is beloof me dat je naar de rest gaat luisteren van wat ik je te vertellen heb, als het niet waar is houd ik verder mijn mond, maar beloof me dat je de waarheid zal spreken’’.
Aarzelend keek ze neer en er stroomden tranen over haar wangen. Ik troostte haar en zei om niet te huilen en om goed te luisteren. Ik vroeg haar waarom ze die hemden bewaard had. Ze zei:’’ het waren zijn favoriete hemden, en ook waarin ik hem leuk vond. Ik heb die voor mezelf gehouden’’.
Ik zei:’’ je hebt niet de hemden voor jezelf gehouden, maar je hebt hem aan jezelf geboden. Hij is nog om je heen en hij ziet je verdriet. Hij kan niet weg gaan. Toen je aan het opruimen was dacht hij dat je eindelijk aan het loslaten was, maar toen je een deel van de hemden in je kast legde deed het hem pijn, hij wist dat je niet erover heen bent, en je verdriet houdt hem vast. Wil je hem nog aan je binden en ervoor zorgen dat hij niet weg kan gaan?’’ Ze zei niets en huilde alleen.
Ik zei:’’ je hebt je herinneringen, je kinderen die zijn ook deel van hem. Houd dat vast, maar laat hem gaan anders kan die man niet gaan rusten’’.
Inke zei niets en ik zei:’’ ok ik ga hem beschrijven dan moet je me zeggen of hij het was’’, en ik beschreef hem. Ze huilde weer en zei:’’ ja je hebt precies m’n man beschreven. Hoe heb je dat gedaan?’’ Ik zei: ‘’ omdat ik hem dus echt gezien heb gisteravond. Geloof je me nu een beetje. Ik heb verder geen contact met je familie of je kinderen die mij over de hemden verteld kunnen hebben.
Jijzelf hebt er ook nooit iets over gezegd, geloof je me nu dat hij ’t was dan?’’ Ze zei:’’ ja ik geloofde je al lang, alleen wilde ik het niet toegeven’’. Ik vroeg haar hoe zij mij geloofde dan? Ze zei dat niemand in de familie, zelfs haar kinderen niet weten over de hemden. Ze heeft het echt aan niemand verteld omdat ze wist dat iedereen d’r zou zeggen om het niet te houden en alles weg te geven. Daarom had ze het voor haarzelf gehouden. Ze geloofde mij dus daarom meteen.
Ik zei aan Inke dat ik mijn zegje al gedaan had, en het ligt verder echt aan haar hoe zij het zou aanpakken. Ik heb haar het resultaat ervan al verteld. Inke had de hemden nog een hele poos bewaard. Alhoewel ze van buiten uit al wat vrolijker was geworden, en weer de oude leek, was zij nog niet ready om los te laten. Ongeveer na 4 jaren leerde ze een heer kennen. En ze vertelde het aan ons. Wij vroegen haar of ze hiervoor ready was, en ze zei dat ze niet echt ready is om opnieuw te trouwen, of een relatie aan te gaan, maar ze wilde hem wel leren kennen en af en toe afspreken om wat te gaan drinken ofzo.
Dan zou ze kijken hoe verder. We waren blij voor haar en stonden haar bij hierin. We vonden haar veels te jong om voor de rest van haar leven alleen te blijven. Zelfs Guno had gewild dat ze verder moest gaan. Toen wij uit haar kantoor weg liepen aarzelde ik nog even tot mijn andere collega weg was. Toen vroeg ik aan Inke of ze de hemden al inmiddels weg gedaan had. Ze keek mij aan, maar zei niets. Ik zei:’’ Inke, ik weet dat je het toen niet gedaan had, ik hoop dat wanneer je jezelf een tweede kans gaat geven je bij de hemden in je kast zal beginnen’’.
En ik liep ook uit haar kantoor. Of zij het gedaan heeft of niet heb ik haar niet meer gevraagd. Inmiddels zijn wij al wat jaren voorbij en zit ze in een vaste relatie. Die heer wilt wel trouwen omdat ze elkaar al lang kennen nu, maar Inke twijfelt nog steeds. “First love never dies”.
🌺Dank u voor het lezen.
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties