🟥 Ingezonden door: M.B
⚜️DE SCHADUW AAN DE LEYSWEG⚜️
-------------------------------
Beste Ost-vrienden,
Graag deel ik een hele korte en vooral angstige ervaring uit mijn studententijd met jullie. Ongeveer twaalf jaar geleden verhuisde ik tijdelijk naar Paramaribo om te studeren aan de universiteit. Omdat ik niet elke dag ver wilde reizen, besloot ik dicht bij de campus te gaan wonen. Ik verbleef eerst in twee verschillende appartementen, en later verhuisde ik naar een bekend internaat aan de Leysweg.
Regelmatig moest ik in de avonduren alleen teruglopen naar mijn appartement na het volgen van colleges. Op de route ernaartoe passeerde ik telkens een kleine begraafplaats, een plek die mij steevast een vreemd, onheilspellend gevoel gaf. Mogelijk kwam dit voort uit mijn eigen angst, maar het voelde er altijd alsof er iets niet klopte.
Gedurende mijn verblijf deelde ik het appartement enige tijd met een vriendin. Op een avond zat zij — precies bij het hoofdeinde van mijn bed — met het licht uit een film te kijken op haar laptop. Toen ik plotseling wakker werd, zag ik niet haar, maar een andere, angstaanjagende vrouw op diezelfde plek zitten. Haar gezicht was griezelig en ze glimlachte op een onheilspellende manier naar me. Ik knipperde een paar keer om mezelf ervan te overtuigen dat ik niet hallucineerde, maar het beeld bleef ongewijzigd. Dit was mijn eerste bewuste paranormale ervaring.
Later verhuisde ik naar het internaat. Wat opviel, was dat ik daar regelmatig begon te slaapwandelen — iets wat ik in de vorige appartementen nooit had gedaan. Mijn kamergenoot vertelde me de volgende dag vaak wat ik ’s nachts had uitgespookt. Zo had ik op een nacht de deur ontgrendeld en geopend, waarna ik een minuut lang roerloos buiten de kamer alleen op de gang stond, om vervolgens weer terug naar bed te lopen. Een andere keer stond ik midden in de nacht langdurig naast haar bed, terwijl ik haar in het donker aanstaarde.
Ook had ik op een nacht een zeer verontrustende droom: ik was in de avonduren naar buiten gegaan om naar het toilet te gaan. Toen ik terugliep naar mijn kamer, zag ik bij mijn deur een vrouw of meisje staan, gekleed in een witte jurk, met haar gezicht bedekt door lang zwart haar. Het beeld liet me niet los.
Na verloop van tijd verhuisde mijn kamergenoot, en ging ik alleen in een andere kamer wonen. Op een avond werd ik opnieuw abrupt wakker en zag — uit het niets — dezelfde angstaanjagende verschijning van een vrouw of meisje die me met een enge glimlach aanstaarde.
Wat al deze ervaringen precies waren en waarom ik ze heb meegemaakt, weet ik tot op de dag van vandaag niet. Ik heb geen sluitende verklaring, alleen herinneringen die me zijn bijgebleven. De aanleiding om mijn verhaal hier te delen, kwam door de andere verhalen over Adek die ik heb gelezen — en het feit dat ik zelf ook op de campus een opleiding volgde.
Hoewel ik daar op de universiteit persoonlijk geen vreemde of bijzondere dingen heb meegemaakt, wil ik toch iets kwijt over hoe ik me daar vaak voelde. Vooral ’s avonds, wanneer ik terug moest lopen naar mijn verblijf, vond ik het ronduit eng. De gangen op de campus konden op sommige plekken donker en stil zijn — te stil. Het was alsof de schaduwen daar dikker aanvoelden dan normaal, en ik kon het onbehaaglijke gevoel nooit helemaal van me afschudden. Iedere stap richting huis of internaat voelde dan net iets zwaarder, alsof ik niet helemaal alleen was.
Mijn ervaringen doen mij geloven dat er in de omgeving van de Leysweg veel entiteiten ronddwalen. Wat ik daar heb meegemaakt, zal ik nooit vergeten.
⭐️= het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties