STORY 728: IK WIL MIJN GEZIN TERUG

🟥 ingezonden door: H.K 

                 ⚜️IK WIL MIJN GEZIN TERUG⚜️

----------------

Geachte OST familie, met een gebroken hart en tranen in mijn ogen schrijf ik dit bericht. Ik ben radeloos, verscheurd door verdriet en onmacht. Mijn gezin, mijn vrouw en mijn kinderen, zijn me op brute wijze ontnomen. Niet door een gewone scheiding, niet door een simpel misverstand, maar door iets duisters, iets bovennatuurlijks… zwarte magie.

Nee, ze zijn niet overleden, ik zal het jullie proberen uit te leggen vanaf het begin. 

Drie jaar lang woonden mijn vrouw en ik in het achterhuis op hetzelfde erf als haar vader. We hebben in die tijd veel samen meegemaakt, wat de band van mijn vrouw en ik alleen sterker maakte. Op een dag ging haar vader, zonder dat ik het wist, naar een cultureel iemand die dingen over mensen kan zien. Een bonuman, lukuman of wisieman, ik weet het niet precies. Hij wilde informatie over mij hebben, de reden daarvoor is mij onbekend.

Later bleek dat de dingen die hij te horen kreeg, ook daadwerkelijk klopten. Mijn vrouw had het bevestigd dat de verkregen informatie wel overeenkomt. Ik vond dit natuurlijk niet zo fijn, dat mijn schoonvader zonder enige aanleiding mijn zaken zo aan een vreemde voorschotelde en ik begreep ook niet de reden hiervoor. Er was niks voorgevallen dat hij op onderzoek uit moest gaan. Ik had die man ook niks misdaan. 

Ik liet dit ook weten aan mijn vrouw, omdat ik hier echt mee zat. Na er lang over gepraat te hebben, zei ik tegen mijn vrouw dat ze niet alles over onze relatie en huwelijk aan haar ouders moest vertellen. "Niet alles wat je zegt, is goed voor je, wij dienen toch ook onze privacy te hebben" zei ik. "Het kan je later problemen geven."
Met heel veel moeite vertelde ze me dat ze samen met haar vader een soort ritueel gedaan had, een 'wasi'. Wat voor ritueel het was, wist ze ook niet precies.

In de drie jaar dat ik daar woonde, merkte ik dat haar vader elke dag een vreemde, sterke geur bij zich droeg. Ik groette hem altijd netjes als ik naar mijn werk ging. Ik had sterk de indruk dat er iets mis was, maar maakte me zelf wijs dat ik me zomaar druk maakte. Mijn vrouw zei vaak dat ik meer moest praten over mijn gevoelens. "Je kunt toch gewoon zeggen wat er is?" zei ze. Maar ik hield mijn gevoelens meestal voor mezelf. Ik wilde trouwens niet negatief overkomen. "Als ik geen goed gevoel heb bij iemand, dan wil ik geen contact," dacht ik, en die man gaf mij altijd een zeer vervelend en ongemakkelijk gevoel. 

Twee weken geleden gebeurde het ondenkbare. Mijn vrouw, met wie ik al die jaren een gezin heb opgebouwd, nam plotseling de beslissing om onze relatie te beëindigen. Zonder enige waarschuwing, zonder duidelijke uitleg. Het was alsof ze van de ene op de andere dag een compleet ander mens was geworden. Haar blik was koud, haar stem leeg, haar woorden afstandelijk. Ik kon het niet bevatten. Dit was niet de vrouw die ik kende, niet de vrouw die van me hield, niet de moeder van mijn kinderen die samen met mij een toekomst wilde opbouwen. Alsof die liefdevolle blikken die ze mij altijd toewierp binnen 1 dag verdwenen waren. Na acht jaar samen, gebeurde dit ineens, iets wat ik nooit had verwacht. Na die 'wasi' behandelde ze me alsof ik een vreemde was.

Ik wist meteen dat er iets niet klopte. Dit was niet haar eigen keuze. Iets of iemand trok aan de touwtjes achter de schermen. Ik voelde het aan alles, dat zij met 'wisie' bewerkt was, en zwarte magie had haar in zijn greep.

Met veel moeite, door eindeloos smeken en praten, heb ik haar uiteindelijk kunnen overhalen om samen met haar vader (eigenlijk haar kweek vader) een wasi te halen. Ik had hoop dat er een verandering zou komen. Misschien zou het haar bevrijden, misschien zou ze weer tot bezinning komen. Maar die hoop was van korte duur.

In diezelfde week, na veel aandringen, kreeg ik eindelijk een bekentenis uit haar. Ze keek me niet eens aan toen ze het zei: “Ik mag niet met jou gezien worden van mijn vader.” Die woorden sneden door mijn ziel als een mes. Haar vader—of beter gezegd, degene die hem heeft beïnvloed—had haar volledig in zijn macht. Hij bepaalde met wie ze omging, hoe ze zich gedroeg, en nu zelfs of ik nog deel mocht uitmaken van haar leven.

Toch gaf ik niet op. Ik bracht haar nog steeds naar haar werk en probeerde keer op keer met haar te praten. Ik zei haar dat niemand, geen ouder, geen familielid, en zeker geen buitenstaander, tussen ons mocht komen. Dit was ons gezin. Dit was onze liefde, dit is kostbaar. Maar hoe meer ik probeerde, hoe verder ze van me af leek te glijden. Het was alsof ik met een schim sprak, een lege huls van de vrouw die ik kende. Mijn smeekbedes leken niet bij haar aan te komen. Met lege blikken keek ze mij aan alsof ze niet helemaal bij was. 

Afgelopen week besloot ik naar de schooldirectie te gaan van mijn kinderen, om te controleren hoe de situatie daar lag. Wat ik toen ontdekte, liet mijn hart stilstaan. Mijn vrouw had officieel laten registreren dat alleen haar kweek vader de kinderen mocht ophalen. Niet ik. Niet hun eigen vader. Ik werd volledig buitengesloten, alsof ik nooit had bestaan.

Ik begreep nu pas de volledige omvang van wat er gebeurde. Dit ging niet alleen om haar. Dit was een zorgvuldig uitgevoerd plan, een duister web waarin ik langzaam maar zeker verstrikt in raakte. De krachten die hierachter zaten, wilden me volledig verwijderen uit het leven van mijn gezin. Niet alleen mijn vrouw was gehersenspoeld, maar nu begonnen ze zelfs mijn kinderen van me af te nemen.

En toen brak de zwartste dag van mijn leven aan. Op een zekere maandag veranderde alles definitief. Mijn vrouw begon me compleet te negeren. Niet alleen afstandelijk zoals in het begin, niet alleen kil, maar nu volledig, alsof ik een vreemde was, een willekeurige voorbijganger op straat. Ze weigerde zelfs mijn berichten te lezen. Haar houding was onmenselijk, gevoelloos, alsof ze bezeten was door iets wat haar volledig van mij had afgenomen.

Ik probeerde haar te bellen, smeekte haar om een gesprek. Maar ze wilde niets meer van me horen. Niets. En toen zei ze de woorden die me in duizend stukken braken “Je mag de kinderen niet meer zien.” Mijn hart stopte. Mijn adem stokte in mijn keel. Ik kon niet geloven wat ik hoorde. “Zelfs onze kinderen neem je van mij af?” vroeg ik haar, terwijl ik wanhopig probeerde haar aan te kijken, op zoek naar een sprankje emotie, een glimp van de vrouw die ik ooit kende.

Ze haalde haar schouders op, haar gezicht onverstoorbaar. “Ik kan er niets aan doen,” zei ze kil. Alsof ze een marionet was, bestuurd door onzichtbare handen. Ik stuurde haar talloze berichten, smeekte haar om op z’n minst te praten, om samen naar een oplossing te zoeken. Maar het was tevergeefs. Mijn woorden stuitten af op een muur van stilte.

Nu zit ik hier, radeloos, als een vader die altijd heeft gevochten voor zijn gezin, maar nu geconfronteerd wordt met een vijand die ik niet kan zien, niet kan bestrijden. Zwarte magie heeft een greep op mijn gezin, en ik weet niet hoe ik het kan doorbreken. Wat moet ik doen?

Mevrouw Yvanna, ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik heb contact gezocht met de heer Christiano Alidikromo, die Wong Pienter is, maar ik heb nog geen reactie ontvangen. Mijn gezin betekent alles voor me. Ik heb altijd voor hen gevochten en zal dat blijven doen, maar ik voel hoe de duisternis zich steeds strakker om ons heen sluit.

Is er een manier om dit te stoppen? Een manier om mijn gezin te redden voordat het te laat is?

Ik vraag u om dit bericht te delen in uw groep, onder de initialen H.K. Misschien is er iemand die raad weet, iemand die me kan helpen deze vloek te doorbreken.

Ik zal nooit opgeven. Mijn liefde voor mijn gezin is sterker dan welke duistere kracht dan ook. Maar ik heb hulp nodig, voordat alles voorgoed verloren is.

⭐️⭐️= het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.