STORY 724: HET IS AAN NIEMAND TE ZIEN

🟦 Ingezonden door: A.P.

              ⚜️HET IS AAN NIEMAND TE ZIEN⚜️
———————————

Geachte leden van OST, bij het lezen van de verhalen STORY 722: Met de duivel onder een dak
STORY 723: Verlost uit zijn greep,

herkende ik mijn eigen situatie. Een samensmelting van beide verhalen is gewoon mijn levenservaring. Mijn ex Kevin heeft me ook heel veel pijn aangedaan, alleen omdat ik hem niet meer wilde. Hij kon de breuk geen plek geven, dus moest ik met de grond gelijk gemaakt worden.

Na die breuk veranderde hij in het meest gemene schepsel die jij je ooit voor kunt stellen, hij was onmenselijk gemeen.

Wat ooit begon als een sprookje, eindigde in een nachtmerrie vol manipulatie, angst en… iets onverklaarbaars. Kevin had een duistere kant. Hij wilde volledige controle over mijn leven, mijn gedachten en mijn toekomst. Toen ik eindelijk de moed bijeen raapte om te vertrekken, heb ik intrek genomen in mijn ouderlijke woning aangezien die op dat moment geheel vrij stond. Ik ben er met mijn kinderen naartoe verhuisd. Na de breuk stuurde Kevin verdomd veel berichten voor me, wat mij behoorlijk irriteerde dus blokkeerde ik hem op al mijn socials.

Hij kocht een nieuw nummer en bleef mij als een gekke bellen. Ik kon het niet meer aan en kocht zelf ook een nieuw nummer. Meneertje kon me toen niet meer contacten. Ik had toen even rust, maar dat duurde niet lang want na een poosje begonnen de vreemde dingen te gebeuren.

Na een avondje stappen met mijn vriendin Farida, zette zij me thuis af. Toen ik bij de voordeur stond voelde ik een ijskoude rilling over mijn geheel lijf gaan, maar ik zocht er niks achter en sloeg er geen acht op. Ik nam een bad en kroop gelijk in bed. Die zelfde nacht hoorde ik stemmen in mijn slaapkamer, mijn naam werd gefluisterd alsof iemand vlakbij mijn oor stond. Maar als ik me omdraaide was er niemand. In het begin dacht ik dat ik werd geroepen door één van mijn kinderen. Ik riep “wie roept mij, heb je me nodig?”.

Ik kreeg geen antwoord, toen wist ik vrijwel meteen dat iets niet klopte. Van mijn oma had ik geleerd als iemand je naam s’avonds roept moet je geen antwoord geven. Na takru san e kar yu…ding’ ow tek yu sten! Het was zeer vreemd om dit mee te maken en begon echt aan me zelf te twijfelen. Het voelde alsof ik gek aan het worden was. Ik negeerde die stem dus ondanks het me steeds zat te roepen.

In de middaguren voelde mijn kamer soms ijskoud aan terwijl het altijd warm is. Ik durfde niet erover te praten met mijn zusters omdat ze niet in zulke tori’s geloven, straks zouden ze me nog voor gek aanzien. Ik zei weleens voorzichtig “ik zie soms een schimmen in het huis” en ze lachten me uit en zeiden lachend “meisje, yu deh nanga den san disi. Het zijn zeker die takken van die manja boom die je ziet. Wanneer de wind waait dan waaien die takken ook mee en tikken op je raam”.

Ik heb het gelaten voor wat het is. Gelukkig geloofde mijn vriendin mij me wel. De nachtmerries begonnen kort daarna. Elke nacht droomde ik over een schaduw die op mijn borst zat en mijn ademhaling blokkeerde. Ik werd zwetend wakker met een kloppend hart.

Ik wist niet echt als ik het droomde of als ik het echt meemaakte, want het voelde echt heel heftig en leek niet op een droom maar alsof ik echt aangevallen werd s’nachts. Na zo een ‘nachtmerrie’ verstijfde ik altijd van angst. Het was alsof iets een greep op mij had zodra ik alleen in de slaapkamer lag, en twijfelde echt als dit dromen waren of ik echt aangevallen werd. Ik werd altijd uitgeput wakker alsof ik ergens mee had gevochten. Ik was verschrikkelijk bang elke keer als ik naar bed moest, bang dat er weer iets zou gebeuren.

Als ik met mijn vriendin op stap ging leek het alsof die mannen me niet zagen staan. Die mannen knoopte eerder een gesprek met me vriendin en boden haar eerder een drank aan. Ik voelde me echt onzichtbaar. Het was uiterst opvallend, omdat ik een pracht van een vrouw ben en nooit tekort aan aandacht gehad heb, maar vreemd genoeg leken mannen mij in deze periode plotseling niet op te merken.

Op een avond, terwijl ik voor de spiegel stond om mijn haren te kammen, zag ik plotseling een schim. Die schim was zwart en dit ‘ding’ had een vorm die echt onmenselijk was. Ik draaide mij in een ruk om en gilde want ik zag vervolgens een soort gedrocht in de spiegel en toen ik omkeek zag ik niets. Deze ervaring maakte mij gewoon verschrikkelijk angstig in mijn eigen woning. En het werd alleen maar erger naarmate de maanden verstreken.

Lichten knipperden zonder reden, deuren sloegen uit zichzelf dicht, vreemde geluiden waarvoor ik geen uitleg kon vinden. Het was gewoon overduidelijk dat wij niet alleen in de woning waren. Keer op keer lieten die ‘dingen’ mij merken dat ze er waren. Ondanks alles wat er gaande was, ben ik blij dat mijn kinderen niets gemerkt of ervaren hadden. Want soms vroeg ik ook hebben jullie dat ook gehoord maar ze hoorden gelukkig niets. Blijkbaar hadden die ‘dingen’ de opdracht om alleen mij tot last te zijn en mijn leven ondraaglijk te maken. Die wisie was mijn richting op gestuurd, maar toch was ik erg voorzichtig want wilde dat mijn kinderen niks overkwam.

Ik wist dat ik hulp nodig had. Mijn vriendin raadde mij aan om naar een spirituele genezer te gaan. Gelukkig kon ik die middag nog langs lopen. Die vrouw luisterde naar mijn verhaal ze deed het een en ander op cultureel gebied. Vervolgens zei ze “Kevin is degene die hierachter zit, jouw ex, hij wilde je niet alleen op fysiek vlak bezitten, maar ook op spiritueel vlak. Je moest gek worden en geen enkel man moest naar je omkijken. Je wilt hem niet hebben dus volgens hem mag niemand jou hebben. Jij bent zijn bezit in zijn ogen, daarom merk je al deze vreemde gebeurtenissen in jouw leven. Hij is echt bezig geweest om jou met de grond gelijk te maken”.

Die vrouw verbrak elk spiritueel lijntje dat Kevin aan mij had ‘vastgebonden’ middels rituelen, gebeden en na deze spirituele/ culturele reiniging begon ik langzaam mijn kracht terug te vinden.

Het huis en het erf heb ik ook laten reinigen. Tijdens het reinigen van het erf vond de doe-vrouw een foto van mij, het was begraven met verschillende kleuren stof en touwtjes eraan. Kevin had deze ‘spulletjes’ begraven op ons erf op een moment dat niemand thuis was. De doe vrouw liep regelrecht naar een bepaalde plek op het erf, alsof haar ‘spirituele engelen’ haar daarheen leiden. Ik zag haar iets opgraven en zag dat het een foto van mij was. Deze mevrouw kende mij voorheen niet, ze had sowieso ook geen foto van mij. Dus toen ze die foto uit het zand weghaalde wist ik meteen dat ze geen woord gelogen had over mijn ex. Hij was werkelijk bezig geweest om mij met de grond gelijk te maken.

Erg pijnlijk natuurlijk om dit te beseffen, dat iemand waarmee je lief en leed hebt gedeeld, jou op zo een manier kapot wilde maken alleen maar omdat je hem verlaten hebt. Notabene vanwege zijn eigen gedrag die echt niet door de beugel kon.

Maar goed, godzijdank heb ik hulp gevonden en ben ik vrij van kevin. Dit is 2 à 3 jaar geleden gebeurd. Voorlopig lijkt alles steeds de betere richting op te gaan. Maar als alle ‘hebie’s’ verholpen zijn dat moet de tijd nog uitwijzen.

Ik zit nu in een relatie van ongeveer acht maanden met Mike. We hebben afgesproken dat hij doordeweeks langs mag komen en in het weekend mag overnachten. Ik ben er nog niet klaar voor dat een man bij me komt inwonen. Wanneer Mike in het weekend bij me is, heb ik gemengde gevoelens. Ik ben blij, maar soms ook niet. Zomaar word ik ineens boos op hem, terwijl hij daar geen aanleiding voor is.

Wanneer hij doordeweeks vrij is, komt hij langs. De kinderen zijn dol op hem. Een keer was hij twee weekenden niet geweest, omdat hij voor werk naar het binnenland was gegaan. De kinderen vroegen of we ruzie hadden, want ze zouden het erg vinden als het niets zou worden tussen mij en Mike. Want ze zijn dol op hem Wanneer hij er is, speelt hij kaarten met hen en soms gamen ze samen op de PS4.

Als Mike bijvoorbeeld zijn baddoek niet meteen ophangt, word ik zo boos. Uiteindelijk hang ik het dan zelf op. Hij zegt dan dat ik ongeduldig ben. Of als hij zijn bord niet gelijk opruimt wanneer hij klaar met eten is. Kleine handelingen irriteren me uit het niets. Ik praat wel in mezelf maar waarom zo fel reageren. Ik begrijp het zelf ook niet, want zo iemand ben ik nooit geweest. Ik merk zelf ook hoe vervelend ik overkom en hoe geïrriteerd ik altijd raak van hem. Maar op één of ander manier kan ik mijn emoties en woede uitbarstingen niet onder controle houden.

Wanneer hij er niet is, mis ik hem, maar als hij er wél is, baal ik soms zonder reden van hem. Ik denk dat dit nog de na-effecten zijn van wat mijn ex-man mij heeft aangedaan. Want dit is gedrag dat ik niet van me zelf gewend ben. Ik weet niet als die ‘takru sani’s’ nog steeds een lichte greep op mijn leven hebben en mij de relatie willen laten verpesten met mijn nieuwe geliefde.

Ik bid elke dag om dat rotgevoel te laten verdwijnen, want Mike is geen vervelende persoon, hij is een schat van een vent. Hij doet niets waar ik boos om zou moeten worden, en ik ben heel dankbaar dat hij zoveel geduld met me heeft. Gelukkig heb ik geen kinderen met mijn laatste ex. De kinderen hebben een andere vader. Soms is het zo druk in mijn hoofd dat ik terugdenk aan alles wat ik heb moeten doorstaan en hoe het mijn ex-man voor 80% is gelukt om zijn doel te bereiken.

Gelukkig kwam er op tijd hulp. Dit alles zorgt ervoor dat ik me nog niet 100% durf te geven in mijn relatie. Ik ben huiverig en bang dat ik hetzelfde weer moet ervaren, het heeft de nodige angsten en trauma’s bij mij achtergelaten.

Je kunt aan niemand zien wie zich met zulke duivelse praktijken bezighoudt en wie niet. Van mijn ex had ik dit ook echt niet verwacht, dat hij zich zou inlaten met zulke demonische rommel om een ander te vernietigen. Helaas zijn sommige mensen zo verbitterd, dat ze over lijken gaan als ze hun zin niet krijgen. Dit wilde ik even kwijt, mijne mensen.

Sinds het gebeurde, ben ik niet meer de oude. Ik hoop dat ik ooit weer de vrolijke persoon mag zijn die zich geen zorgen maakt over het leven, en alleen maar kan genieten van de zegeningen van deze aarde. Ik ben er moe van om mij steeds zorgen te maken dat iemand mij weer kwaad wil doen. Het is nu één van mijn grootste angsten geworden. Maar met de kracht van god daarboven zal het op een dag beter worden, daar vertrouw ik op.

⭐️⭐️= Het verhaal is 40% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.