🟥 Ingezonden door: Rsj Jordan Sabreena
⚜️JE BENT ME NIET KOMEN HALEN⚜️
————————————
Lieve mensen van OST, al jaren lees ik de verhalen in deze groep. Ze zijn altijd leerzaam en soms een steun in moeilijke tijden. Vandaag wil ik mijn eigen verhaal delen, omdat ik niet weet waar ik anders terecht kan. Er zitten zoveel dingen dwars in mijn hart, en ik heb niemand om mee te praten. Daarom schrijf ik dit hier, in de hoop dat jullie mij kunnen begrijpen of advies kunnen geven.
Op zondag 1 september 2024 om 20.00 uur kreeg ik een telefoontje dat mijn 23 jarige jongere broer, zichzelf opgehangen had aan een kozijn bij het toilet in de woning. Ik was geschokt en begreep er niets van. Waarom? Wat was het motief? Niemand wist het. Hij had zijn ouderlijk huis verlaten en woonde pas drie weken alleen in een huurhuis in Tijgerkreek, Saramacca. Hij had aan mijn moeder gezegd dat hij zelfstandig wilde zijn, ondanks het feit dat hij de enige zoon in huis was. Hij werkte en verdiende goed, maar wat er in zijn hoofd omging, heeft hij nooit met iemand gedeeld.
Toen ik daar om 21.00 uur aankwam, voelde alles onwerkelijk. Ik kon niet huilen, niet geloven wat ik zag. Mijn eerste gedachte was om mijn ouders te controleren, vooral mijn moeder, want hij was haar lieveling en jongste kind. Het voelde grauw en koud op die plek. KPS-eenheden kwamen vanuit de stad, omdat er krassen op zijn nek zaten, wat vragen opriep: was het zelfmoord of moord? Rond half twee in de ochtend, nadat ze hem hadden losgemaakt, begonnen de honden van de buren te huilen. Het voelde alsof de omgeving ons iets duidelijk wilde maken.
Toen ze hem in de lijkwagen legden, ging mijn moeder om afscheid van hem te nemen. Ze moest worden vastgehouden, want wie zoiets meemaakt, weet hoe zwaar het is. Mijn broertje en ik waren altijd close geweest. Ik kende hem sinds mijn tiende, en ik zag aan zijn gezicht dat hij boos was, zelfs in de dood was dat te zien aan hem. Ik kwam heel dicht bij hem, zo dicht dat ik zonder het door te hebben zijn lijkengeur opsnoof. Het was alsof mijn lichaam het registreerde, maar mijn hoofd het niet wilde accepteren.
We gingen naar het ouderlijk huis in Calcutta, Saramacca, waar we begonnen met opruimen. De volgende ochtend kwamen mensen kamp maken en de voorbereidingen treffen voor zijn crematie. Alles ging razendsnel. Ik sliep die nacht op zijn bed, maar voelde niets vreemds. Ik was nog steeds in shock en kon niet eens huilen, ook al was hij mijn lievelingsbroertje, mijn baby. Mijn gevoel sloeg op nul en het was alsof alles in mij uitgeschakeld was, een soort van error kreeg ik in mijn hoofd en gedachtengang. Ik wist gewoon niet hoe ik dit allemaal moest verwerken, het was zwaar voor me.
De politie gaf zijn lichaam vrij en concludeerde dat hij zijn eigen leven genomen had. De krassen op zijn nek waren van het worstelen toen hij zichzelf los probeerde te maken, maar het was al te laat. Bij het lijkenhuis zag ik opnieuw dat boze gezicht, hij zag er erg ontevreden uit. Mijn moeder baadde hem op de dag van de crematie en sprak een lange tijd met hem. Ze hield hem vast als een baby. Pas toen begon zijn boze gezicht te verzachten, er was een duidelijk verschil te zien.
Ik bleef een maand bij mijn ouders om hen te steunen. Tijdens die maand voelde ik niets vreemds. Ik droeg zelfs zijn kleren en ruimde samen met mijn moeder het huis op waarin hij zichzelf van het leven had beroofd. Toen ik na die maand terugging naar mijn huis, brak alles los. Het moment dat ik mijn huisdeur opende, begon ik oncontroleerbaar te huilen, urenlang. Het voelde alsof alle emoties die ik had onderdrukt, in één keer naar buiten kwamen.
In de eerste maand droomde ik twee keer over hem. In de eerste droom zag ik hem aan het touw hangen, met maden over zijn lichaam. Daarna zag ik hem levend, boos op mij: “Zie je wat ik gedaan heb? Je bent me niet komen halen uit dat huis.” In de tweede droom kwam hij lachend naar mij toe, zoals hij vroeger deed, en vroeg om eten. Hij hield altijd van mijn kookkunsten. Daarna sliep ik onrustig; ik zag steeds zijn lachende gezicht zodra ik mijn ogen sloot.
Mijn kinderen waren ook gehecht aan hem. Mijn zoon van vier riep zijn naam soms in zijn slaap, wat me angstig maakte. Na veel gebed en gesprekken met mijn kinderen gebeurde het niet meer.
In de laatste twee weken droom ik vaak over hem. Soms lijkt het alsof hij mij iets wil zeggen. Eén keer werd ik in mijn slaap vastgehouden, bijna gewurgd, terwijl ik zijn stem hoorde. Maar zodra ik wakker werd, kon ik niet herinneren wat hij had gezegd. Alleen zijn stem bleef in mijn oren naklinken, met een vreemd geruis.
De band tussen mij en mijn broertje was intens. Hij was mijn babybroertje, maar in het laatste jaar veranderde hij. Hij werd snel boos, zelfs agressief, en zei harde woorden die mij pijn deden. Maar ik bleef zacht voor hem, omdat ik wist dat hij me uiteindelijk weer zou bellen alsof er niets was gebeurd. Op zijn laatste verjaardag, 30 augustus, stuurde ik hem een felicitatiebericht, maar hij reageerde niet. Twee dagen later was hij er niet meer.
Ik weet nog steeds niet wat zijn motief was. De politie heeft zijn telefoon in beslag genomen, maar wij blijven achter met ontzettend veel vragen. Sommigen zeggen dat het door een meisje kwam, maar daar was er geen bewijs van en hij vertelde ons nooit iets over zijn relaties of persoonlijk leven. Andere buren vertelden dat een jaar eerder iemand zichzelf had opgehangen in dezelfde boom naast dat huis. Ik weet niet of het toeval is of iets anders.
Het is nu bijna drie maanden geleden. Het verdriet blijft, en de dromen blijven. Ik hoop dat iemand hier mij advies kan geven of duidelijkheid kan bieden.
🌺 Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
⭐️⭐️= Het verhaal is 95% herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties