STORY 700: JIJ BENT ZIJN VROUW - DEEL 4

🟦 Ingezonden door: C.K

                 ⚜️JIJ BENT ZIJN VROUW⚜️ DEEL 4

————————

Mijn mams zei “lieverd, huil niet anders maak je mij zwak, maak je geen zorgen over mij, ik ben misschien niet meer in jouw wereld maar ik ben nog steeds naast je. Ik zal mijn uiterste best doen jou te beschermen. Ik rust niet tot alles goed met jou is. Wanneer Sanjay morgen die deur komt openen, zal hij je vertellen via de achterdeur te ontsnappen. Mijn kind.... doe dit niet, onthou wat ik hier zeg! Loop juist de andere richting, ga rechtstreeks naar de woonkamer, ga via de VOORdeur naar buiten. Daar zal je de chauffeur van Sanjay’s vader zien. Zeg tegen de chauffeur om jou zo snel als mogelijk van die plek te halen. Die man weet precies wat hier gaande is, maar hij doet slechts zijn werk en het is geen slechte man. Neem hem niet kwalijk. Hij zal je helpen te ontsnappen”.

“Maar mama hoe verder met Sanjay? Want hij beloofde mij te helpen met de ontsnapping” vroeg ik. Ze begon te lachen en zei “jou helpen? Denk je dat echt? Sanjay is elke dag bezig op op straat naar andere vrouwen te zoeken. Andere slachtoffers om zijn familie te helpen, jij telt niet voor hem. Je bent slechts één van de velen die hij heeft weten te strikken in zijn web van leugens. Zijn charmes en uiterlijk brengt vele vrouwen hun hoofd op hol, maar het is geen goede vent, hij beloofd je nu van alles omdat hij wil dat ik hem met rust laat. Ik geef hem geen dag rust tot hij jou met rust laat. Vergeet daarom niet wat ik jou zeg, doe precies wat ik jou opgedragen heb, zodat ik eindelijk kan gaan rusten”.

Daarna werd ik wakker en de woorden van mijn moeder bleven spoken in mijn hoofd. Ik herhaalde elke keer “naomi, ga via de voordeur en NIET via de achterdeur. Loop via de voorzaal en ga echt alleen via de voordeur uit de woning!”

Die nacht na de ‘slangen seks’ ging de deur open en wie was het ......Sanjay!!! Precies zoals mijn moeder gezegd had. Hij zei “Omie luister, mijn vader gaat zo slapen. Overal is pikdonker, alle lichten heb ik uitgedaan. Dit is voor jouw eigen veiligheid zodat je kunt ontsnappen, raak dus niet in paniek als je niks zal kunnen zien. Volg de gangen en ga via de achterdeur naar buiten. Ik heb een paar kleine nachtlampjes aangelaten voor je, zodat jij je weg iets makkelijker zal kunnen vinden in de woning. Het is een hele grote woning, dat weet je intussen, dus zal 't niet makkelijk zijn je weg te vinden. Maar als je gewoon de lampjes volgt dan zal je de achterdeur gauw vinden. Vergeet niet schat, JE MOET VIA DE ACHTERDEUR!!!”.

Hij gaf me een stevige omhelzing en zei “ga nu gauw schat, verlies geen tijd. En groet je moeder voor me, zeg haar dat het mij echt spijt wat ik gedaan heb. Ik hou zielsveel van je mijn schat, vergeet dat nooit en dit alles is mijn keus echt niet”. Ik vond het maar een rare opmerking, dat ik mijn moeder moest groeten. Hij mocht die vrouw nooit, maar nu ineens daar ze overleden is stuurt hij de groeten via mij. Hoe moest ik dat tegen mijn moeder zeggen? Maar ik had geen tijd teveel erover na te denken want nu was het mijn tijd te ontsnappen. Nu was het tijd om flink te zijn, mijn focus was om mijn leven in veiligheid brengen.

SanJay maakte de slaapkamerdeur open en ik rende zowat de kamer uit, mijn hoofd duizelde van de zenuwen. Het leek alsof mijn benen mij bijna niet konden dragen. En alles was werkelijk pikdonker..... maar omdat ik dit huis nu redelijk kende, kon ik toch een beetje mijn weg vinden in het donker. Ik herinnerde mij dat ik een paar keren de ouderlijke woning van Sanjay bezocht had, om zijn ouders te bezoeken. Ik had de woning staan bewonderen, zoals ik al vertelde, en zo kende ik de woning. Tijdens de bezoekjes aan de vader, waren wij geweest in de verschillende woonkamers, sigarenruimte, het kantoortje en de keukens.

Maar de rest van de woning kende ik niet. De gehele vleugel van de woning met slaapvertrekken waren mij volledig onbekend. 

De vleugel van de woning waar ik opgesloten zat, herkende ik vanzelf ook niet. Daarom wist ik in het begin ook niet waar ik was. Naderhand raakte ik bekend met dat gedeelte van de woning, omdat ik soms onder strenge bewaking eruit mocht om frisse lucht te happen. Hierdoor had ik een beetje meer inzicht van de plattegrond van de woning. De dagen dat ik vaak mocht luchten, gebruikelijk maandag en vrijdag, waren de dagen wanneer ‘mijn’ slaapkamer grondig schoongemaakt werd door het schoonmaak personeel. Ik weet niet als het schoonmaak personeel en 't bediendend personeel wisten dat ik daar opgesloten zat, maar ik moest altijd eruit als ze de kamer schoon maakten. Ze hebben mij dus nooit daar aangetroffen in die kamer als ze erheen gingen. 

Als ik buiten was om te luchten, werd ik gebracht naar een achter gedeelte van de enorme tuin. Daar mocht ik ontbijten bij een zit gedeelte, soort van chill area, vlakbij een grote vijver. Ik maakte altijd goed gebruik van mijn ogen om rondom mij te kijken, want het gevoel om een dag te ontsnappen zat altijd al in mijn hoofd. Zo heb ik me zelf bekend gemaakt met de in’s en out’s van deze gigantische woning en het terrein. Ik ging daarom niet de richting van de nacht lichtjes zoals Sanjay aangegeven had. Ik ging juist de tegenovergestelde richting en wist redelijk snel de woonkamer en ook de voordeur te vinden.

Ik deed de deur open en ineens was ik buiten. Geen enkel alarm ging af, niemand hield me tegen …. Het voelde zo vreemd aan, het schoot mij meteen te binnen ‘mijn god, San-Jay heeft me gered. Hij heeft alles geregeld zodat ik makkelijk kon ontsnappen, hij meent het toch met me’ dacht ik. De koele bries van de nacht blies over mij heen. Ik knipperde enkele keren met mijn ogen, om te wennen aan het duister van de nacht. Enige licht dat er te zien was, was het licht van de volle maand.

Ik stond enkele seconden stil, niet wetende wat te doen. Dacht toen aan mijn moeders woorden om naar de chauffeur uit te kijken.

Ik zag de lange oprijlaan nu daar mijn ogen een beetje aan de duisternis gewend geraakt waren. Ik rende een eindje verder en ging naast de woning, daar zag ik bij een aparte ‘parkeerplaats’ met enkele auto’s van de familie Singh naast elkaar staan. Bij één van de auto's stond er een meneer. Hij was lang en groot gebouwd, leek mij een soort van bodyguard/ bodybuilder type en hij stond een sigaretje te roken. Hij schrok ervan mij te zien, want ik was op mijn blote voeten en had alleen een dun babydoll achtig lingeriesetje aan. Mijn haar was helemaal verwilderd door het rennen en vanwege de wind.

Ik ademde luid, was bezweet en mijn ogen waren rood van de zenuwen. Volgens mij stond ik daar ook met tranen in mijn ogen, ik trilde helemaal van de anst. Ik had het gevoel elk moment gepakt te kunnen worden. 

“Meneer, kunt u mij aub helpen. Ik zit echt in de problemen, ik moet hier zo gauw mogelijk weg. Ik smeek het u, ze doen slechte dingen met mij. Die mensen die hier wonen zijn gevaarlijk!! Ze zijn slecht!! Ik moet hier echt weg, ze bedreigen me dagelijks dat ze mij gaan vermoorden als ik niet meewerk en doe wat ze willen. Ze hebben mij hier al maandenlang tegen mijn wil opgesloten. Help me aub?! Breng me aub weg, ze gaan me dood maken!” zei ik in een stortvloed van woorden en de tranen stroomden rijkelijk. Hij schrok zichtbaar en gelukkig reageerde hij snel. “Stap snel in!”, zei die meneer. Ik gooide zijn sigaret weg en haastte zich naar de drivers zijde en startte het voertuig.

Dat erf was vrij groot en zoals de oprijlaan ontworpen was, kronkelde die rondom de hele woning. De snelste manier om het terrein te verlaten, was rijden via de achterkant bij de achterdeur. Daar was er nog een andere uitgang, de snelste manier om het erf te verlaten. 

Sanjay had blijkbaar de auto horen starten, hij rende via die achterdeur naar buiten om die chauffeur en het voertuig te stoppen. Of tenminste dat was duidelijk zijn plan, want ik zag hem al rennen in onze richting. Hij was nog geen 2 seconden voorbij die deur, of ik hoorde enkele luide knallen na elkaar. Sanjay werd neergeschoten. Ik zag hem vallen op de grond. “mijn goddddd, stop stop stop!!! Hij heeft ons nodig” gilde ik overstuur. Die chaffeur gaf gas en zei: “NEE!!BLIJF ZITTEN!!! We gaan hier snel vandaan, ik ga ook weg en kom hier niet meer terug!!!! Die kogels waren eigenlijk bestemd voor jou, niet voor Sanjay. Die vader zag Sanjay voor JOU aan, daarom heeft hij geschoten. Ze hebben jou zeker gezegd om door die achterdeur te lopen he?!”.

Ik knikte met tranen in mijn ogen en zei “ja, uitdrukkelijk werd mij gezegd via de achterdeur te lopen”.

“Als je dat gedaan zou hebben, leefde je nu niet meer. Ze zouden jou precies daar neergeschoten hebben. Je weet teveel en ze wilden je uit de weg ruimen. Ze zijn bang dat je zal gaan praten en alle geheimen publiekelijk zou gaan maken. Je bent niet het eerste meisje wie dit overkomen is. Sinds ik hier werk. Heb ik al gezien dat dit met drie andere meisjes gebeurd is. Jij zou de vierde worden” zei hij met een sombere blik op zijn gezicht.

Verder vertelde de chauffeur mij dat hij al lang van plan was deze werkplek te verlaten. Hij wist teveel, hij had teveel gezien, teveel gehoord en hij voelde dat dit zijn leven in gevaar bracht. Precies zoals ze mij wilden vermoorden omdat ik teveel wist, precies zo vreesde de chauffeur dat hem hetzelfde te wachten stond. En het feit dat de meisjes vermoord waren, raakte hem enorm omdat hij ook dochters had van de zelfde leeftijd. Hij kon dit niet aanzien dat deze rijke familie dit met andermans dochters deed. Anderzijds wilde hij ook niet naar de politie omdat deze mensen zeer invloedrijk zijn, je wist trouwens nooit welke smerige streken ze hem konden lappen. Straks gaven ze hem de schuld van alles, want er moet altijd een zondebok zijn om hem de schuld in de schoenen te schuiven. 

Ik was van stomheid geslagen en keek naar achter terwijl de automatische poort tergend traag openging. Ondanks wij helemaal aan het eind van de oprijlaan stonden voor de poort, zat ik nog te beven en trillen … bang dat meneer Singh achter ons aan zou komen om ons te vermoorden.

Maar hij kwam gelukkig niet, ik zag ineens alle lichten aangaan op het terrein en in de woning. Meneer Singh zwaaide met zijn handen in de lucht, sloeg ze voor zijn gezicht alsof hij aan het huilen was. Ik weet niet als ik goed hoorde, maar het was alsof hij gilde van verdriet toen hij zijn zoon daar zag liggen op de grond. Hij smeet zichzelf naast het lichaam van zijn zoon. Sanjay leek niet te bewegen, die lag daar levenloos. Verder kon ik niet zien want wij reden eindelijk weg.

Ik was nu vrij …

Een gevoel van geluk overspoelde mij. Ik was nu een vrij mens, het was mij gelukt. Ik voelde een verlichting in mijn hart. Wij reden die poort uit, en ik keek voor het laatst naar dat prachtig groot huis waar ik heel veel ellende heb mogen beleven. Wel je gelooft het of niet .....ik zag mijn moeder met een smile uit dat erf lopen met een brede smile op haar gezicht. Ja, in haar mooie rode jurk.

Ai mensen, mijn moeder heeft me gered, ik heb de kracht van moederliefde op dat moment weer even mogen ervaren. Ik wist nu dat het een leugen was, dat men zegt dat doden geen macht meer hebben. Ik kan jullie vertellen dat dit echt niet klopt hoor. 

Ik begon echt onbedaarlijk te huilen. De chauffeur deed zijn best mij te troosten. Die heer was echt heel lief voor me, ik was zo dankbaar voor hem. Want ik weet niet hoe ik dit gered zou hebben zonder zijn hulp. “Je bent echt lucky, dat ik aan het werk was. Want ik zou vandaag eigenlijk ziek melden, maar iets zei me om toch te komen werken. Ik zat al een poos erover na te denken hoe ik mijn baas zou vertellen dat ik ermee stop. Dit werk betaald mij heel goed. Nergens anders zal ik ooit nog zo een salaris krijgen, maar ik weiger mee te werken aan deze rommel waarmee ze bezig zijn. Kan je je voorstellen dat men niet doorheeft dat al die vermiste jongedames van tegenwoordig door deze vent vermoord zijn? Je bent echt heel gezegend dat je nu veilig bent”.

Met een betraand gezicht keek ik hem aan en vroeg “maar als ze me wilden doden, waarom hebben ze dat niet gewoon op de kamer gedaan? Dat zou toch makkelijker voor ze geweest zijn?”. Maar dit bleek dus van niet, zo legde de chauffeur mij uit. Mijn slaapkamer was gelegen in de vleugel van de woning, aan de kant waar het bedienend personeel en schoonmaak personeel hun vertrekken hadden. Als ik zou gaan gillen of als er een schot gelost werd, zouden er teveel getuigen zijn die dit zouden horen. Hoe minder getuigen, hoe beter dit zou zijn.

Getuigen wilde meneer Singh niet en als je iemand vermoord in die slaapkamer, zal het hoogstwaarschijnlijk een heel bloedbad worden. Alle tapijten zullen eruit gehaald moeten worden, alle bloed dat zal spatten op de muren en weet ik veel waar allemaal nog meer. Nee, dat werk wilden ze allemaal niet en daarom wilden ze mij naar buiten lokken om me daar te vermoorden. Ik kon dan meteen in een autobak geplaatst worden en ergens begraven worden. Niemand zou me dan ooit meer zien, ik was dan verdwenen van de aardbodem.

De oprijlaan kon makkelijk schoon gespoten worden met een hogedrukspuit. Het was dan alsof er niks aan de hand was.

De volgende dag stond er een artikel in de krant dat een gerenommeerde zakenman per ongeluk zijn zoon geschoten had, omdat hij die zogenaamd aanzag voor inbreker. Zoiets stond er, woorden van gelijke strekking. Ze noemden de namen niet wie degene was, anders zou Suriname in rep en roer zijn. Wat er in de media verteld werd was natuurlijk onzin, want het verhaal lag helemaal anders. Maar de politie is zeker omgekocht, dus het verhaal kwam heel anders in de media. Sanjay had me immers al duidelijk gemaakt dat zijn vader overal in de politie top zijn vriendjes had zitten. Ik geef niet teveel details, anders zal het veel te duidelijk zijn over welke bekende familie dit gaat. Ik kan jullie wel verzekeren dat het een enorm bekende familie is.

Ik ben daarom ook niet naar de politie gegaan. Ik blijf gewoon rustig en houd mijn lippen stijf op elkaar. Ik doe nu mijn verhaal en zal het er verder nooit meer over hebben. Ik wil mijn leven niet in gevaar brengen door dieper op in te gaan wat mij overkomen is in die prachtige woning. Velen dromen ervan in zo een woning te verblijven, maar ze hebben geen idee wat er allemaal gedaan is dat deze woning tot stand gekomen is. 

De chauffeur ben ik voor altijd dankbaar. Hij is ook de reden dat deze familie niet achter mij aankomt. Want die chauffeur heeft zijn werkgever nog gecontacteerd betreffende achterstallig salaris en om het voertuig terug te geven waarmee wij gevlucht zijn, maar ook om te benadrukken dat hij geen last meer wenst te hebben van hun.

Als ze dit toch deden, zou hij alle bewijzen die hij verzameld had (in de tijd dat hij daar werkzaam was) verspreiden en doorsturen naar de media. Hij liet meneer Singh uitdrukkelijk weten dat de meest belangrijke stukken al rond gedeeld waren onder mensen die hij vertrouwd. Hij zei ook dat ik als ‘slachtoffer’ geen last meer van ze moest hebben. In ruil daarvoor zou de chauffeur (ik uiteraard ook) verder zijn mond houden, zolang hij geen last meer van ze zou hebben.

Tot nu toe heb ik niks meer van deze mensen vernomen, ik ben die chauffeur echt dankbaar. Af en toe belt hij mij om te checken hoe ik het maak. Hij maakt het ook goed met zijn gezin. Ik ben daar ontzettend blij om.

Voor de zekerheid heb ik mijn naam ook laten veranderen bij CBB, zodat ik niet makkelijk gevonden kan worden. Het was een hele loperij en heel gedoe om dit gedaan te krijgen, maar het is mij gelukt. En ….. ach, suriname is klein en mensen kunnen omgekocht worden dus als die man mij wil vinden zal dat ook gewoon kunnen. Het is alleen maar hopen dat ze niet achter mij aankomen, vooral hoe meneer Singh mij kwalijk zal nemen voor de dood van zijn zoon. Hij zal me vast intens haten en ik ben mij daar bewust van. Ik leef sinds dit gebeuren wel aldoor in angst. Maar ik werk er hard aan erbovenop te komen.

Sanjay op zijn beurt was ook niet zo onschuldig als ik aanvankelijk gedacht had. Hij was sinds zijn geboorte al 'geofferd' aan de slang door zijn vader. Hij werd gedurende zijn leven tij en ontij 'overgenomen' (bezeten) door de 'slang' en dit was ook de reden waarom ik zwanger was van een slang en niet van een normale baby. Uiteraard wisten Sanjay en zijn ouders dit ook bliksemsgoed. Maar het enige dat hun interesseerde was de rijkdom die hun bedrijven genereerden.

Dit kreeg ik naderhand te horen van de chauffeur. De vader, meneer Singh, had dit zelf in dronken toestand verteld aan de chauffeur. Nu was voor mij duidelijk hoe de vork in de steel zat, want ik zat met zoveel vragen. 

Zo zie je maar, dat bepaalde mensen zo een luxe leven hebben en je hebt geen flauw idee wat ze er allemaal voor hebben moeten doen. Juist die chique dames en heren die vaak genoeg neerkijken op anderen, hebben geheimen om U tegen te zeggen. Benijd daarom niemand voor hun weelde, rijkdommen of geweldig leven, want je weet nooit welke duistere kant daaraan gekoppeld is.

En voor de mensen die twijfelen aan het feit dat sommige vrouwen bevallen van slangen, informeer even bij verpleegkundigen en vroedvrouwen. Er zullen vast wel een aantal ertussen zijn die dit soort dingen gehoord hebben van collega's of dit zelf meegemaakt hebben. Wel, ik ben dus één van die vrouwen die van een levende slang bevallen is. En dit was mijn levensverhaal...

🌺 Goedemorgen iedereen...

⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna hilton.