🟧 Ingezonden door: Edmund Wansoemoi
⚜️MIJN ERVARING AAN DE MASSIPALAAN⚜️
———————
Dag mooie lieve mensen, ik wil een ervaring delen die ik jaren geleden meegemaakt heb. Ik zou het verhaal eigenlijk niet prijsgeven maar ik heb toch besloten het in een notendop te delen met jullie. Ik las daarnet een ervaring hier in de groep over de Brokopondolaan en deze bracht weer herinneringen bij me op over mijn eigen gebeurtenis in dezelfde omgeving.
Eind jaren tachtig was ik op een feestje te Kasabaholo. Het feest was op een vrijdag en ging door tot de kleine uurtjes (tot satra moes-dee)
Tegen 02.00 wilde ik naar huis maar er waren nergens taxi's te vinden. De jarige zei dat "Sappa-man" op de lijn was. U kent Sappa-man de radio presentator van het toenmalige Raggea programma op SRS. Vroeger was Sappa-man, naast zijn baan als omroeper bij de radio, ook chauffeur van beroep. Hij reed een lijnbus en zat op de route Kasabaholo. En beste mensen... Sappa was die tijd een echte ‘helpie-pappa’, want zelf als je soms geen geld had om de bus te betalen, hielp hij je toch altijd aan een ritje.
Ik ben uitgestapt aan de Gemenelandsweg bij Elgawa. Daar tegen over Elgawa heb je een zij-straat die naar de Kaffiludi straat gaat. Deze straat heet Massipalaan .
Ik had besloten bij een vriendin te gaan op Zorg & Hoop. Dus zou ik via Masssipalaan, kaffiludi, Zinniastraat naar Zorg & Hoop gaan. Ik was een echte Boro-mang destijds. In de Massipalaan zag ik iets vreemd in de verte dat eruit zag als een grote vuilniszak. Ik stond er even naar te kijken niet wetende wat ik ervan moest denken. Uit mijn tas pakte ik mijn sigaretten, want ik had altijd een grote rugtas bij me. Mijn dolk zat standaard ook in die tas en zeker als ik laat over straat was.
Ik stak een sigaret op en toen ik opkeek schrok ik want die zwarte zak was veranderd in een enorme grote zwarte hond met vel rode ogen. Hij keek mij strak aan, boiiii, a sigaret fadong uit mi mofo fu senwé! Ik liep meteen naar de andere kant op de berm. Hij kwam stapvoets op me af. Gelukkig ben ik een fighter zelf in toestanden waarbij ik zelf niet weet hoe dit af zal gaan lopen! Ik deed sinds jongsaf aan gevechtsport en ik heb ook veel geoefend met een paar oudere mannen die aan Pentjak Silat deden.
Met wapens vechten was altijd mijn sterkste onderdeel. Dit gaf mij een klein gevoel van zekerheid mocht ik aangevallen worden. Maar in dit geval was het een bovennatuurlijk ‘iets’, dus wist ik niet wat ik precies met deze situatie aanmoest.
Maar ik moest me zelf beschermen dus haalde ik twee wapens uit mijn tas. Die ‘hond’ wist blijkbaar dat ik mij niet zomaar gewonnen zou geven, want hij begon meteen agressief in mijn richting te blaffen. Die rode ogen begonnen nog erger te fonkelen, het was gewoon eng om te zien. Normale honden hebben dit soort rode ogen niet, ik voelde rillingen over mijn geheel lijf gaan. Die ‘hond’ leek met zijn geblaf naar andere honden te ‘roepen’. Dat begreep ik natuurlijk niet, want ik versta geen hondentaal. Maar al gauw sprongen er 3 doberman’s van één van de buren over de schutting en deze voegden zich dus bij die grote duivelse hond.
Ik schrok me rot, dit was echt niet normaal. Ik begon te bidden en vroeg god ‘God help mij aub uit deze situatie, ik heb uw bescherming nodig. Want deze duivelse wezens willen mij iets aandoen en ik kan hier alleen uit komen met uw bescherming!’. Iets diep in mijn hart zei me dat ik moest vechten voor mijn leven want deze ‘dingen’ zouden mij niet zomaar laten gaan. Toen deze 4 op me afkwamen hebben ze mij omsingelt midden op straat. Dit bewees dat het geen normale gang van zaken was, anders zouden ze niet zo gecoördineerd te werk gaan.
Allemaal kwamen van verschillende kanten grommend op mij af. Ik begon zwaai bewegingen te maken met mijn dolk. Da mi kies wang foe ding doberman, een kap wond achter zijn kop . Toen is die grote met vuurrode ogen verschrikkelijk aggressief geworden. Hij kwam dichterbij en was zijn kans aan het zoeken om mij aan te vallen. Ai boi saaang, da mi soetoe go. Ik zou in z'n nek steken, maar ik heb gemist want a beest snel wreed. Dan heeft hij die ‘kantana’ vast gehouden met zijn tanden.
Mensen, mi bari jere, ik maakte behoorlijk kabaal door de stille nacht fa mi frede, dat kan ik me nog heugen. Maar met mijn ander wapen, een soort 3-tand heb ik hem met alle kracht in z'n rug gestoken. Ik had jeans aan en die andere honden hadden in die broek gebeten. Mijn broek was aan beide pijpen gescheurd. Door mijn gegil, was de eigenaar van die 3 dobermans wakker geworden. Ik zag dat het balkon licht aan ging en iemand kwam buiten staan kijken. Het was een mannelijk persoon. Hij riep zijn honden, en zo was het alsof die honden uit een soort van trans kwamen.
Het moment dat dit gebeurde snelden ze naar de woning en sprongen over de schutting van hun huis.
Ik was zo opgelucht, ik keerde me om naar de hond met de fonkelende lichtgevende rode ogen maar die was ineens verdwenen. Alsof het er nooit gestaan had, dit was wederom het bewijs dat dit geen ‘normale’ hond was. Er was nergens waar hij heengegaan kon zijn zonder dat ik hem gezien zou hebben. En nog erbij binnen een fractie van enkele seconden, dit was niet mogelijk.
Booi, mi waka gwé snel ! Ik beefde in het begin maar later ging het steeds beter met me. Niet lang daarna kreeg ik een koorts van zo heb je me niet. De volgende dag ben ik weer daar gaan lopen, wel overdag hoor… omdat ik niet kon geloven dat zoiets mij overkomen was. Een mati van mij die militair is zei me dat de Massipalaan erom bekend staat vreemde ‘dingen’ te hebben s’nachts. Eigenlijk heel uitvlucht, zorg en hoop en dat omliggend gebied, heeft s’nachts dingen die rondlopen. Hij had van zichzelf ook regelmatig hele vreemde dingen meegemaakt omdat hij altijd tot heel laat op straat is.
Dat was die tori,
Hartelijk dank voor het willen lezen.
Edmund Wansoemoi
⭐️⭐️= Het verhaal is 80% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.
Reactie plaatsen
Reacties