🟩 ingezonden door: S.D
⚜️HET HAD OOK ANDERS GEKUND⚜️
————————————
Geachte OST familie, ik wil mijn persoonlijk verhaal op deze mooie ochtend met jullie delen, en deze is een recente ervaring.
Ik zal me zelf even kort voorstellen. Ik heet Sabrina, ben een javaanse jongedame die moeder is van een dochter.
Het was 6 September 2023, precies een jaar geleden dus, dat dit zich hoor had gedaan. Ik had in de middaguren geslapen dus in de avonduren kon ik niet in slaap vallen. Om me zelf bezig te houden gedurende de nacht, besloot ik enkele series te bekijken. Tijdens het kijken kreeg ik ineens pijn aan mijn oog, een zeurende pijn maar ik zocht er niks achter. ‘aangezien de pijn ook plotseling gekomen was, zou die precies zo weer verdwijnen’ dacht ik.
Maar de pijn bleef aanhouden, mijn ooglid was aan 1 kant opgezwollen, dus ging ik ervan uit dat het hoogstwaarschijnlijk een ‘stroentjie’ (zoals men dat in suriname noemt) was.
Enkele dagen verstreken en die stroentjie werd alleen maar groter en groter. Het zag er op een gegeven moment uit alsof het een steenpuist was. Ik begon me toen wel een beetje zorgen te maken, want ik zou de dag daarop 25 jaar oud worden en ik wilde natuurlijk niet zo eruit zien op mijn speciale dag. Wij waren voorbereidingen aan het treffen voor het feest. Familie en vrienden zouden langs komen voor mijn bigi jarie, het zou een feestelijke aangelegenheid worden. Maar mijn oog voelde extra dik en super zwaar aan, maar vanwege de drukte had ik niet echt aandacht eraan besteed.
Tegen 3:00AM ging ik naar bed, maar ineens middenin de nacht werd ik wakker omdat mijn oog extra gespannen en gezwollen aanvoelde. Het deed mij ook echt veel meer pijn dan gewoonlijk, dus stond ik op en keek in de spiegel.
Boiiiiiiii, ik schrok me kapot! Van een puist die leek op een steenpuistje, was het veranderd in een compleet opgezwollen ooglid. Het zag er echt angstwekkend uit. Alsof iemand mij een blauw ook geslagen had. Dit was niet eens meer een ‘stroentjie’ te noemen. Ik wist niet wat ik ervan moest denken was echt in paniek. Ik maakte mijn vriend (intussen mijn ex) wakker zodat hij kon zien wat er gaande was met mijn ooglid en barstte in tranen uit. Ik had ook zoveel pijn en was echt bang dat het alleen erger zou worden.
“Breng mij naar AZP! Dit is verschrikkelijk, het kan echt niet normaal zijn, breng me nu meteen?!!” Zei ik tegen hem.
Hij gaf er gehoor aan, wij gingen zo gauw mogelijk naar De Eerste Hulp (AZP). Het was een zondag en het was daar best wel druk. Na urenlang daar gezeten te hebben kwam ik eindelijk aan de beurt. De arts bekeek mij en kwam tot de conclusie dat dit een lichte oogontsteking was. Ik kreeg oogdruppels en een zalfje mee, zo ging ik dus weer naar mijn huis. En niet lang daarna in de ochtend uren kwamen er al familieleden en familieleden op mijn feestje. Een ieder schrok natuurlijk van mijn opgezet ooglid. Want het zag er echt verschrikkelijk uit.
Ik had nog nooit een oogontsteking gehad, dus ik wist mij geen raad met mijn opgezwollen ooglid. Elke keer dat ik me zelf bekeek in de spiegel raakte ik alleen nog erger in paniek want het leek alleen erger te worden. Als ik die medicatie zette die de dokter me gegeven had, werd het alleen dikker, brandde verschrikkelijk en raakte meer opgezwollen. Ik wist gewoon niet meer wat ik moest doen en hoe dit af zou lopen.
Ik zat op mijn eigen 25ste jaardag een beetje zielig in een hangmat, want ik vond het niet fijn met al die pijnen en dat een ieder mij steeds zo moest zien.
Mijn tante kwam naar mij toe toen ze me zo eenzaam zag zitten in mijn hangmat. “Waarom zit je zo alleen? Iedereen vraagt naar je, het feest is niet compleet zonder de jarige” zei ze. Ik legde haar uit hoe ik me voelde en dat ik me ontzettend zorgen maakte om mijn oog. Waarop ze zei “als de dokter niks kan vinden, misschien is het probleem niet medisch maar cultureel. Ik ken iemand waar je heen kunt, als je dat zou willen. Ik had een vriendin die ook zoiets had aan haar oog, maar het bleek geen medisch iets te zijn. Probeer ook eens bij die meneer die haar destijds geholpen had. Het kan geen kwaad, want zo kan het niet verder. Want je oog ziet er echt abnormaal groot uit en het lijkt alleen erger te worden”.
Ik had mijn tante beloofd erover na te denken. Mijn jaardag ging voorbij en het was natuurlijk geen leuke jaardag voor mij. Gelukkig had mijn schoonmoeder geholpen met opruimen aan het eind van het feest, waardoor ik me niet hoefde te vermoeien. Ik hoopte dat mijn oog de volgende dag een beetje minder opgezwollen zou zijn.
Toen een ieder weg was, ging ik douchen en zette de nodige medicatie voor mijn opgezwollen oog. Tegen precies 3:00AM schrok ik weer wakker want ik had een vreselijke stekende pijn aan mijn oog. Het leek bijna alsof mensen mij met naalden aan mijn oog aan het steken waren. Ik voelde aan mijn oog, en merkte dat het helemaal dichtgeplakt was van het vocht dat eruit kwam. Ik weet niet als het pus was dat dit veroorzaakt had, maar daarop leek het wel. Mijn oog kon nu helemaal niet meer open.
Ik keek weer in de spiegel om de situatie beter te bekijken en kijken waarom mijn oog niet open kon en geplakt was. Ik schrok me kapot, want het was alleen nog erger gezwollen, helemaal bont en blauw zag het eruit. Vol pus, die mijn oog helemaal vastgeplakt had. Het was behoorlijk gaan ontsteken ondanks ik alles ‘behandeld’ en ontsmet had voor het slapen gaan. Ik rende meteen naar de keuken om lauw water te halen en dempte hiermee mijn oog. Maakte rondom schoon zodat alle vuil weg was. Hierdoor kon ik mijn oog weer open doen.
Maar toen mijn oog open was. Zag ik dat deze vuurrood was en het zag eruit alsof ik 2 blaren in mijn oog had. Ik had zoiets eng en afgrijselijk nog nooit gezien.
In paniek rende ik naar de slaapkamer en maakte mijn vriend wakker en liet hem zien wat er aan de hand was. “Doe rustig aan schat, het komt allemaal goed. Zet gewoon je oogdruppels zodat je oog tot rust kan komen en probeer te slapen. Het oog is nu gewoon ontstoken, het zal wel overgaan maar geef het de tijd te healen” zei hij. Ik klaagde dat ik pijn had en hij stelde me gerust. Ik deed wat hij zei en probeerde te slapen. Ik viel in slaap en tegen 8:00AM werd ik weer wakker met stekende pijnen. Toen ik keek was het opnieuw dat mijn oog dichtgeplakt was met pus, en erger opgezwollen was. Deze keer was er een derde blaar in mijn oog.
Met de hoogste spoed gingen wij naar AZP, het was toen 11 September 2023. De arts bekeek mijn oog en hij schrok, ik kon het aan zijn gezicht zien dat hij zelf paniekerig ervan werd. “Mevrouw, dit ziet er echt niet goed uit. Ik zie voor het eerst zo een ontstoken oog, ik ga u aan aan zware dosis antibiotica zetten. U krijgt van mij amoxicillin en hiervan moet u elke dag 6 pilletjes slikken en mocht u geen vooruitgang merken, laat mij dit meteen weten. Want ik ga je dan moeten verwijzen naar de oogarts, dus hou dit aub goed in de gaten” zei hij.
Ik ging naar huis en slikte braaf de meegegeven medicatie. Ik stuurde mijn dochter naar mijn vader, om daar voorlopig te logeren want ik kon door mijn ziekte niet echt zorgen voor haar. Mijn aandacht was teveel op mijn eigen gezondheid gefocust en ik wilde mijn dochter niet verwaarlozen. Dus ondertussen mocht ze bij opa gaan blijven. Die antibiotica gaf me slaap dus ben ik gaan slapen. Drie uren verstreken en toen werd ik met een schok wakker. Ik kreeg de schrik van mijn leven. Ik was plotseling blind aan één oog, ja juist … mijn opgezwollen linkeroog oog was nu blind.
Opnieuw voelde ik alsof iemand met hele scherpe messen of naalden in mijn oog aan het steken was.
Ik raakte helemaal in paniek en was hysterisch, ik belde mijn zus meteen en gilde aan de telefoon “ik ben blind … ik ben blind aan één kant. Ik kan dit niet langer verdragen, brengen jullie me ergens voor hulp. Ik kan gewoon niet meer zien, hoe kan dit?! Hoe is het zover gekomen? Ik ben blind!! Ik heb zoveel pijn, ik begrijp er niks van!”. Ik jammerde en huilde, ik was ten einde raad. Ik gilde het tussendoor uit van de pijn, want ik voelde echt net alsof er naalden aan de lopende band gestoken werden in mijn oog.
Mijn zus zei dat ze even rond zou bellen en haar best zou doen om te informeren waar wij heen konden voor hulp. Toen ik neergelegd had met haar, belde ik mijn partner want hij was op dat moment niet thuis.
Ik huilde en gilde toen ik mijn verhaal deed, ik vroeg hem mij naar iemand cultureel te brengen, maar hij leek er geen begrip voor te hebben. Naar zijn mening was ik veel te ongeduldig en moest ik mijn oog de tijd geven te genezen. “Jij hebt niemand cultureel nodig schat. Jij wil gewoon dat alles snel snel gaat en zo werkt het niet. Geef je oog rustig de tijd en laten die antibiotica kuurtjes hun werk doen. Doe niet zo vervelend en ongeduldig. Ik begrijp dat je pijn hebt en dat dit niet één van de leukste tijden voor je zijn, maar nu zo moeilijk doen helpt je niet” zei hij.
“Laat maar, jij gelooft me niet en snapt er niks van omdat jij de pijn niet voelt die ik nu aan het voelen ben. Ik zal zelf naar hulp gaan zoeken!!! Blijf dan maar met je mening!!!” Gilde ik hysterisch en hing op in zijn oor.
Ik dacht toen weer aan de woorden van mijn tante, want zij had op mijn jaardag laten weten iemand te kennen waar ík eventueel voor culturele hulp heen kon. Ik stuurde haar meteen een whatsapp bericht en liet haar weten dat mijn oog met de dag erger werd. Het was nu zover dat ik blind was aan mijn oog. Mijn tante nam dit gelukkig meteen serieus en ze liet me weten dat ze die meneer meteen zou contacten voor me. Nadat zij hem gesproken had, gaf ze mij het telefoonnummer zodat ik die man kon bellen.
Ik liet er geen gras over groeien en belde hem meteen. Ik zal die heer voor dit verhaal Dion noemen.
Meneer Dion vroeg mij “wat is jouw volledige naam? En jouw geboortedatum?”. Ik vertelde wat hij allemaal wilde nemen. Ik vroeg me af, waarvoor heeft deze man mijn info nodig?! Ik had meteen mijn twijfels over hem. “Ik ga even op spiritueel vlak kijken als ik wat meer te weten kan komen met jouw informatie. Jij zal dan nog van mij horen“ zei hij. Wij beëindigden toen het gesprek. ‘Wat voor rommel is dit? Alleen mijn geboorte datum en mijn naam wil je weten, en dan ga je mij zo helpen? Wat een knopendraaier!’ Dacht ik.
Ik zou net rond gaan bellen om naar iemand anders te zoeken, toen de telefoon over ging. Het was meneer Dion die mij terug belde.
“Heb jij ooit gevochten met iemand?” Vroeg hij. Ik kon niet begrijpen waarover hij het had, dus twijfelde ik wat ik daarop moest beantwoorden. Kon me niet herinneren ooit gevochten te hebben met iemand. “Je hebt gevochten met een dame. Het was een dame op leeftijd en ze draagt een bril” zei hij. Toen schoot het mij ineens te binnen, ik had inderdaad 'gevochten' met een dame. “Ohhhhh jaaaaa, dat klopt maar het is langer dan twee jaren geleden, ik was dit voorval al helemaal vergeten” zei ik.
“Jij bent het vergeten, maar zij niet! Want zij is die dame die een zware wisie gestuurd heeft voor je. Kom meteen naar mij toe want je gaat jouw oog voorgoed verliezen, het zal niet uit zichzelf genezen. Het zal met de dag erger worden, want zo is die wisie klaargemaakt voor jou. Niks medisch zal je kunnen helpen, dus verlies geen tijd en kom gauw hierheen!” Zei hij.
Ik ging naar meneer Dion toe.
Toen hij me zag begon hij te lachen. “Die oma heeft je echt heel lelijk gemaakt he?!” Vroeg hij. Ik kon natuurlijk niet lachen om Dion zijn grap, omdat ik al blind was aan één kant en het laatste waar ik aan dacht was lachen met deze man. Hij had het ook door op den duur en begon mij te vertellen “deze dame is al ongeveer zes maanden met jou bezig. Jij had niks door, en dit was ook haar bedoeling. Ze wilde niet dat je doorhad dat het iets bovennatuurlijks was, dat ze voor je gestuurd had. En precies dit gebeurde ook, want jij had eerst niet door dat je met zwarte machten bewerkt was. Je zou dan blind worden aan beide ogen, zonder dat je zou weten vanuit welke hoek en waarom dit met je zou gebeuren. Je zou door een oogarts geopereerd worden en je zou niks meer kunnen zien, dat was zo voorbereid met die wisie. Maar gelukkig is alles anders gelopen, jij bent nu hier bij mij en ‘t is nu duidelijk wie de boosdoener is”.
Ik knikte, dat ik blij was dat ik nu bij hem was en dat ik ontdekt had wat er speelde. Ik moest allemaal nog verwerken dat deze vrouw nog met mij in haar hoofd zat, ondanks ik haar al vergeten was.
Dion vroeg hij “had je af en toe last van puisten die niet droog werden, er heel vies uitzagen?”. Ik knikte wederom, en liet hem weten vaak schimmels te krijgen en puisten. Als ik eraan krabde vanwege de irritante jeuk, begonnen ze enorm veel te bloeden altijd. “Ik weet het, zij was toen al met je bezig. Haar doel was om jou zo lang mogelijk in te laten lijden. Ze wilde je lelijk maken. Ze kon je niet fysiek aftakelen, dus ze deed het middels zwarte machten om je af te takelen. En ze zal doorgaan om je te vernietigen als niemand haar stopt. Want ze heeft een intense haar voor jouw” zei meneer Dion.
Ik begon me echt zorgen te maken. Hoe meer details ik hoorde over deze vrouw. “Maak je geen zorgen, ik zal je helpen” zei meneer Dion.
Hij ging in gebed, of tenminste daarop leek het … ik zag hem woorden prevelen. Het kan ook dat hij rituelen aan het doen was, ik heb geen idee. Maar naar mijn inzien leek het alsof hij druk in gebed was. Dit ging een hele poos door en toen hij klaar was, voelde ik meteen alsof een deken van pijn, ellende, verdriet en kwaad van mij afgetrokken werd. Ik voelde me ineens heel erg licht en alle pijn was verdwenen. Het voelde zo wonderbaarlijk aan ….. ik kan het gevoel niet beschrijven.
Mijn oog was nog steeds opgezwollen, het was nog steede verschrikkelijk dik. Maar de pijn was ineens verdwenen, dat maakte al een heel verschil voor mij. Want om aldoor te voelen alsof naalden in mijn oog zitten, was een vreselijke lijdensweg. Meneer Dion zei hij “je oog is nog steeds opgezet, maar blijf netjes je medicatie gebruiken die je van de arts gehad hebt. Ik heb die wisie die jou ziek hield al verwijderd, dus nu gaan je medicijnen wel helpen met de genezing. Voorheen kon dat niet omdat die zwarte machten dit verhinderden”. Ik ging hierna naar mijn huis.
Mensen, geloof het of niet ….. na twee dagen was de zwelling van mijn oog al een heel stuk minder. Mijn zicht kwam langzaam terug, beetje bij beetje kon ik weer zien. Ik was niet meer blind aan mijn linkeroog. Ik was zo verheugd hierover dat ik het van de daken wilde schreeuwen.
U zult zich afvragen wie degene is die ‘wisie’ voor mij gestuurd had. En waarom zij dit gedaan had?! Wel, ik zal het jullie vertellen. Die oudere mevrouw (Clara) met wie ik ‘gevochten’ had, was de grootmoeder van mijn vriend (inmiddels mijn ex). Wij hebben niet fysiek gevochten, maar wij hadden heel veel ruzies en tak’ takie gehad. Veel verwensingen zijn geslingerd over en weer. Oma Clara woonde in de zelfde straat, twee huizen verder van waar wij woonden. Eigenlijk woonde oma Clara niet in Suriname, ze woont in nederland maar komt geregeld op vakantie naar Suriname.
Zo kwam ze dus weer op vakantie 2.5 jaar geleden en ze kwam bij ons aan huis. Er was niks aan de hand en mijn partner was natuurlijk blij dat zijn grootmoeder op visite kwam.
Maar op een dag kwam oma Clara ineens onze woning binnen stormen, ze was kwaad en begon woedend te schreeuwen en schelden. Als een viswijf ging ze tekeer in onze woning, geen drupje respect had ze. Ze beschuldigde mijn partner dat hij grond-papieren gestolen had, maar mijn partner was op dat moment aan het werk dus joeg ik haar weg uit onze woning. Ik wist dat mijn partner dit niet gedaan had en als er een probleem was diende zij dit netjes te adresseren. Ze had ook netjes langs kunnen komen als mijn partner thuis gekomen was en dit dan aan de kaak stellen. Hem kennende zou hij rustig met haar praten, maar nee ….. oma Clara vond het nodig als een beest tekeer te gaan, vies en vuil uitschelden alsof jij daar de rekeningen betaald.
Ook al ben je dan een oudere dame, je gaat mijn huis respecteren. Precies hoe onbeschoft zij binnen kwam, precies zo onbeschoft heb ik haar opgedonderd uit onze woning. Ik liet haar weten haar poten nooit meer op ons perceel te zetten en mocht ze dit toch willen proberen, zou ik haar een afgedonderd pakslaag geven.
Hierna begon ze mij elke dag via whatsapp lastig te vallen door berichtjes te sturen dat ze niet zou rusten tot ze mij compleet vernietigd had. Ik stoorde me er niet aan omdat ik dacht dat ze gewoon een draadje los had in haar hoofd. ‘Zo een oude vrouw gaat me niks kunnen doen’ dacht ik. Ik had mij dus heel erg vergist, want zij kon veel meer dan ik verwacht had. Ik had natuurlijk niet gedacht dat zij op deze demonische tour zou gaan om mij te ruïneren. Die vrouw had zo een haat voor mij, terwijl zij degene was die mijn huis zo binnen kwam vallen. Het was gewoon ronduit disrespectful, ik gaf haar alleen dezelfde energie die zij mij gegeven had. Dit werd mij dus niet in dank afgenomen.
Als oma Clara zaken anders aangepakt had, hoefde het niet eens zover gekomen zijn. Maar ach, het is gewoon een gemeen mens en ik zal haar nooit snappen.
Gelukkig is het haar niet gelukt mij compleet te vernietigen zoals ze graag wilde. Anders was ik nu lelijk, verminkt en ongelukkig, zoals ze graag wilde. Dan had ik nu maar 1 oog, en misschien mijn leven niet eens meer om dit na te kunnen vertellen. Het leukste van alles, ik had helemaal niks te maken met die grond-papieren. Ik wist er compleet niks en mijn partner nog minder. Ik zou mijn leven verliezen voor iets waar ik niks van wist.
Om te zien hoe ver sommige mensen gaan voor eigendommen en aardse goederen.
🌺 Dit was mijn ervaring voor deze keer.
⭐️⭐️= het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.
Reactie plaatsen
Reacties