🟫 Ingezonden door: promise wisdom
⚜️IK HEB ZE NIET GESLOTEN⚜️
———————————
Hoi leden hier mijn derde ervaring. Even dat jullie wat meer over mijn persoon weten, ik ben een dame van 35 jaar en ben ambtenaar van beroep.
Één jaar geleden was mijn zoon bijna drie jaar, en mijn dagelijkse routine ging gebruikelijk zo: mijn wekker gaat om vijf uur, ik stap uit bed, doe al mijn huishoudelijke taken die op dat moment op mij wachten. Vervolgens ga ik me zelf klaarmaken en mijn zoon wakker maken, ik stop ‘m in bad enzovoort. Daarna breng ik hem naar de oppas, ik keer dan terug naar huis om mijn tas en ontbijt te halen.
De oppas is gewoon een straat verder van waar ik woon in de plantage, loopafstand dus en mijn werkplek is beneden van waar ik zelf woon, het is een hoogbouw woning sedert ik ongerveer tien jaar was verhuurde mijn oma beneden voor de overheid.
Eens op een dag begon het zo: ik zat met mijn zoon in de woonkamer, ik kijkende naar tv en hij aan het spelen. De woonkamer deur liet ik soms open, zodat ik kon genieten van de heerlijke verfrissende wind. Op een bepaald moment zag ik mijn zoon naar de richting van de deur lopen en druk wuivend naar iemand. Alleen …. Er was daar helemaal niemand! Maar hij zag duidelijk wel iemand want hij zei ook nog “daag … daag” terwijl hij de deur zachtjes dicht duwde.
Ik zat stil en was verbaasd van datgene wat zich net afgespeeld had. Ik was er zeker van dat ik alleen met mijn zoon in de woning was. Ik deed mijn best niet van slag te raken, aangezien mijn grootouders mij altijd geleerd hebben nooit bang te zijn in jouw eigen huis. Dit heb ik altijd onthouden, dus een goede reden om mijn moed bijeen te rapen, ik stond op en ben gaan kijken als er misschien toch iemand daar was. Mijn volwassen nichten, hoe groot ze nu dan ook waren, zijn altijd dol geweest op pranks en ik ging ervan uit dat hun misschien iets aan het uithalen waren.
Ik deed de deur open, keek even rond in de verschillende richtingen, de voorzijde, de zijkanten, maar zag nog steeds niemand en ook niks verdachts.
Ik liep naar de andere kant, niemand …. En ook op het balkon, nergens iemand gevonden. Ik heb de poort gesloten, ik dacht “oke, misschien speelt die jongen gewoon een beetje, waarschijnlijk niks aan de hand”. Kinderen hebben nu eenmaal een wilde fantasie. Ik moet wel eerlijk bekennen, ik had helemaal geen vervelend gevoel tijdens de interactie van mijn zoon met het onzichtbaar ding. Dus ook al zou het een paranormaal iets zijn wat hij gezien had, het was hoogstwaarschijnlijk geen slecht iets dat zich aan hem getoond had.
Ik ging verder tv kijken tot een bepaald tijdstip, en daarna gingen we naar bed. Volgende ochtend weer zelfde routine. Ik pakte mijn zoontje aan z’n hand, z’n tas aan mijn schouder. Ik ging via de keuken deur eruit en deed die vervolgens op slot. Ik liep de trap af, dat ging stap voor stap voor mijn zoontje terwijl ik hem aan z’n hand vasthield. Op een gegeven moment stopte hij ineens met de trap afdalen en hij keek met een enthousiaste blik omhoog aan het begin van de trap.
Hij zag daar duidelijk ‘iemand’, want wederom wuifde hij en zei “daag daag!”. Ik dacht ‘hé … dit is niet normaal!’, dat hij dit van de afgelopen avond weer doet en nu kon ik duidelijk zien dat er niemand daar stond.
Oké, ik heb geen ene vorm van paniek vertoond, ik wist me zelf in te houden zodat mijn zoon er niks van zou merken. Ik liet mijn hem gewoon op z’n gemak lopen met z’n korte beentjes. Ik tilde ‘m bijna nooit op, want hij was en is nog steeds een kleine dikkerd maar wel hartverwarmend schattig. Er is bij ons thuis een achter poort waar ik vaak via mijn nichten hun erf loop. Zo kom ik via een verkorte weg meteen op de weg waar de oppas van mijn zoontje is.
Om even terug te blikken, het zijn dezelfde nichten van mij die tegenover de begraafplaats wonen, zoals ik al vertelde in mijn vorig verhaal. (zie STORY: 660)
Maar goed, we gaan verder met het verhaal. Ik liep stapvoets met mijn zoontje op de weg en hij bleef vlak voor de begraafplaats staan en begon weer uitbundig te groeten als voorheen. Ik stond het gebeuren rustig te bekijken, keek overal maar zag niemand tegen wie hij zo stond te groeten. Ik pakte mijn zoon stevig vast en begon wat sneller met hem te lopen. Binnen enkele seconden waren wij dan bij de oppas. Ik zei natuurlijk niks tegen hem, wat moest ik trouwens tegen een kind zeggen die zich van geen kwaad bewust was?
Toen ik hem afgezet had, liep ik richting huis in mijn eentje. Ik keek toen weer in de richting van de begraafplaats, mij echt afvragende wat mijn zoon daar gezien had. Ik kon zelf gewoon niks vreemd ontdekken, maar was er overtuigd van dat ‘iets’ zich steeds liet zien aan mijn kind.
Ik kwam thuis aan, ging naar mijn werk, maar het gebeuren van mijn zoon heeft me echt bezig gehouden. Het was nu niet meer te negeren dat hij ‘dingen’ kon waarnemen en dat er ook iets was dat zich aan hem liet zien. Het zou erg dom van me zijn om maar te doen alsof mijn neus bloedt. En het vervelende was, dat dit gebeuren enkele keren gebeurde in twee weken tijd.
Ik wist me er geen raad mee, maar ik wilde wel een oplossing ervoor hebben. Wat als deze entiteit een kwaadaardige was en zat te wachten om mijn kind iets aan te doen? Dan was het mijn eigen schuld als ik bij de pakken neer zou zitten en niks zou doen om hulp te zoeken. Dus ik vertelde mijn nicht, tevens collega die naast mij woont. En deze nicht, is een echte bangerik van de eerste klasse. Zodra ze paranormale tories hoort is ze meteen bang en in alle staten. Dit is zo omdat ze zelf genoeg paranormale ervaringen meegemaakt heeft en deze zijn haar niet in de kouwe kleren gaan zitten.
Mijn bange nicht vertelde mijn noodkreet aan haar vader, die tevens de oudste broer van mijn vader is.
Haar vader zijn reactie was “heyyyyy boiiii …… joe denk na grap foe sjie mpp takroe jorka!! Want dies na duidelijk wang jorka sa a boi e sjie. Ing ma moes doengroe ing ai!”. Als het ware zei hij dat mijn zoon de gave had om dode mensen (geesten) waar te kunnen nemen. En zijn advies ertegen was om mijn kind zijn ‘ogen te sluiten’( zijn derde oog sluiten), waardoor hij geen paranormale dingen meer waar kon nemen.
Maar dit was een beetje verwarrend voor mij, omdat ik niet zo zeker wist als dit wel raadzaam was. Moest ik zijn derde oog wel sluiten? Want over het algemeen zeggen ouderen, dat je een kind met een derde oog nooit ‘blind’ moet maken voor de paranormale wereld. Als je dit toch doet, kan het kind later problemen krijgen als er bijvoorbeeld iets ‘slecht’ op z’n pad komt. Hij/ zij kan het gevaar dan niet zien/ voelen en ook geen tekenen/ waarschuwing herkennen.
Ik besloot dus mijn zoon zijn ‘derde oog’ niet te sluiten. Het enige wat ik gedaan heb is enorm veel bidden en ik mag niet klagen. Sedert ik daarmee begonnen ben, heb ik gelukkig niet meer gemerkt dat mijn kind zat te groeten en zwaaien naar onzichtbare dingen. Ik hoop natuurlijk dat dit ook zo blijft, dat gebed ons blijft beschermen tegen al dit soort van dingen.
🌸 Dit was mijn verhaal voor deze keer.
Bedankt voor het willen lezen.
🔸Vergeet niet mijn vorige ervaringen te lezen:
- STORY 658: TOEN WIST IK HET GEWOON ZEKER
- STORY 660: WIL JE EVEN KOMEN BELLEN?
⭐️⭐️= het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.
Reactie plaatsen
Reacties