STORY 610: ZIEKENHUIS: WAS HIJ MIJN REDDER?

🟨 Ingezonden door: C.A

        ⚜️ZIEKENHUIS: WAS HIJ MIJN REDDER?⚜️
———————

Goedemorgen Yvanna & OST Leden, eindelijk weer een waargebeurde torie vanuit mijn zijde. De eerste torie die ik eerder met jullie deelde ging over het Academisch Ziekenhuis.

In het jaar 1996 was ik voor twee weken ter observatie in AZ opgenomen, ik lag op de derde etage in één voor de laatste kamer tweede bed rechts. Deze kamer grensde aan een soort van ‘lege’ donkere kamer die als opslagruimte diende, waar men rolstoelen en lege bedden had staan. En in onze kamer lagen wij met 8 dames op de zaal.

Als ik elders moet overnachten neem ik altijd een kleine bijbel, een schaar en twee baddoekjes mee. En ik heb de gewoonte om heel vroeg (rond 5 uur s'morgens) op te staan en naar buiten te gaan voor een frisse neus. Mijn eerste nacht verliep prima, niks ging mis en de volgende ochtend zouden de onderzoekingen beginnen. Één van de dames die bij het raam (richting balkon) lag, zou die dag haar amandelen laten lichten dus ze waren haar aan het voorbereiden voor de operatie. Later brachten ze haar terug op de zaal.

Ik moet erbij vermelden, dat ik iemand ben die niet diep slaapt en dat ik op bepaalde momenten paranormale ‘dingen’ aan kan voelen. Simpel uitgelegd, bijvoorbeeld als ik slaap en iemand staat naar mij te kijken gaan mijn ogen automatisch open en bij geluid wordt ik ook meteen wakker. Op mijn rug slapen werkt bij mij dus niet omdat ik dan steeds ‘afgeleid’ wordt. Enige manier dat ik soms wel zo slaap, is als het echt niet anders kan, maar dan moet ik mijn gezicht met een doekje bedekken. Vandaar dat ik altijd van die kleine handdoeken bij de hand had, verder ook nog een open bijbel met een schaar die ik standaard onder mijn kussen zette.

Op de derde dag toen wij s'morgens aan tafel zaten vertelde die ene dame die bij het raam lag dat ze de nacht ervoor iets engs meegemaakt had. Er was plotseling ‘iets’ onzichtbaar met een enorm zwaar gewicht op haar borst komen zitten. Ze voelde gewoon dat er een bewegend iets daar zat en op haar bewoog, alleen kon ze daar niemand zien. Dat ding begon haar een hele poos te wurgen en ze stikte bijna. Ze wilde gillen maar er kwam geen geluid uit haar keel, en ze raakte hiervan behoorlijk in paniek want niemand kon haar horen en niemand wist dat dit haar overkomen was. Ik zag aan haar gezicht dat ze behoorlijk overstuur was toen ze dit vertelde.

Ik zei tegen haar “ik zag je inderdaad friemelen, kreunen en draaien in je bed, maar ik dacht dat je misschien pijn had of een vervelende droom had, ik wist niet dat iets je aan het aanvallen was”. Ze keek me angstig aan en zei opnieuw dat dit echt geen droom was, ze verzekerde mij dat ze gewoon wakker was en het ding haar een hele tijd in een greep had. Een verpleegkundige die toevallig haar ronde kwam doen, hoorde een deel van ons gesprek en ze liet weten dat zulke dingen er echt wel voorkomen in ziekenhuizen.

Ze vertelde ook wat zij eens ervaren had. Een keer had ze een nachtdienst, ze zat aan haar bureau toen ze zich plotseling lomerig voelde alsof ze in slaap sukkelde. Net toen ze diep in slaap zou vallen .... trok iets heel grof met behoorlijke kracht aan haar haren. Haar hoofd ging er vanwege de kracht helemaal naar achteren en kneep tegelijkertijd haar keel dicht. Het duurde niet lang want ineens stopte de brute aanval. De verpleegkundige keek meteen om zich heen en er was gewoon niemand anders in die ruimte.

Nadat de verpleegkundige haar verhaal gedaan had, bleven we allemaal een beetje met een angstig gevoel achter.

De vierde dag stond ik vroeg op, terwijl iedereen nog in diepe rust was. In liep richting de badkamer om te douchen en ging daarna weer naar mijn kamer. Ik was alleen op de gang en ook bij de badkamer was het erg stil, niemand was daar in de omgeving, maar ik was gelukkig niet bang. Na mij aangekleed te hebben ben ik lekker op balkon gaan zitten en keek richting de Dr. sophie Redmondstraat, het waaide heerlijk. Ik genoot echt van de frisse ochtend wind en het uitzicht.

Ineens hoorde ik links van mij, hele duidelijke voetstappen alsof iemand mijn richting opkwam. Ik zag niemand want ik keek automatisch in die richting, maar er was helemaal niemand te zien. Ik bleef gewoon zitten, niet wetend wat ik ervan moest denken. Maar die stappen werden steeds luider alsof iemand stampvoetend liep en echt wilde dat ik dit moest horen. Ik was niet bang, maar het begon echt heel koud te worden, abnormaal koud eigenlijk en mijn ingeving zei dat ik daar liever uit de buurt moest gaan.

Ik draalde niet, ging meteen naar binnen en deed de deur dicht. Ik wilde niemand overstuur maken, dus vertelde de dames niks over het gebeuren. De volgende ochtend stond ik weer vroeg op, ben opnieuw gaan douchen en ben weer gaan zitten op het balkon om een fris neusje te halen. Die voetstappen begonnen net als de dag ervoor weer om mij te verstoren. Deze keer was het nog heftiger en nog luider, alsof het mij wat duidelijk wilde maken. De stappen klonken erg agressief, alsof degene aan het stampvoeten was. Alleen zag ik gewoon niemand en de stappen leken erg dichtbij van mij te zijn op dat moment.

Wederom zei mijn onderbuik gevoel “meisje, ga hier gauw weg, ga naar binnen en breng je zelf in veiligheid!!”. Ik vloog bijna van mijn stoel en rende naar de deur. Maar ik kon niet naar binnen want had niet door dat de deur per ongeluk gesloten was. Ik was nu wel bang en heb toen zenuwachtig aan het raam staan kloppen, zodat één van die dames snel die deur voor mij open kon doen ..... de tijd drong, want ik voelde ‘iets’ akeligs dichterbij komen. Gelukkig werd de deur op tijd opengemaakt en kon ik naar binnen.

Ik vloog letterlijk naar binnen en smeet de deur dicht. Ik ben sindsdien niet meer op balkon gaan zitten, zelfs overdag niet. Die dame die voor mij open gedaan had vroeg “meid, wat is er aan de hand met je? Je ziet eruit alsof je een geest gezien hebt, je beeft helemaal?!”.

Ik forceerde een lachje en zei “neen, ik moet dringend plassen maar die deur kreeg ik niet open”. De avonden die daarop volgden waren rustig, alleen die lege kamer naast die van ons, gaf mij kippenvel elke keer wanneer ik via het glas die kant opkeek. Één van die avonden kon ik niet slapen en iedereen was al in diepe rust, maar het lukte mij niet in slaap te komen. Het voelde alsof iets zou gebeuren en ik kon dat gevoel niet van mij afschudden.

Ik ging van mijn zij op mijn buik liggen en keerde mijn gezicht richting het balkon ..... natuurlijk had ik mijn hoofd en gelaat bedekt met mijn doekje en mijn bijbel was netjes onder mijn kussen.

Plotseling voelde ik een aanwezigheid de kamer binnen lopen. Ik hoefde het dan niet te zien, maar ik kon het meteen aanvoelen, de energie en temperatuur in de kamer veranderden plotseling. De kamer was ijskoud, alle haren op mijn lijf gingen rechtovereind staan, ik had kippenvel van zo heb je me niet. Ik wist dat het ‘ding’ naar mijn bed toekwam, ik voelde het gewoon. Het naderde mij, dit is waar mijn gave duidelijk weer zijn sterke kant toonde, want ik wist dat het niet ver van mij was en dat het vlak voor me gestopt was en mij aan het bestuderen was. Het was angstwekkend dichtbij, ik kon de energie sterk voelen.

Ik weet niet wat het ding met mij deed, maar ik ging in een soort van tranceachtige staat. Ik wist niet wat er rondom mij gebeurde maar was ineens compleet buiten bewustzijn. Ik weet niet hoe lang het geduurd heeft, maar ik kwam ineens met een schok bij zinnen en trok geschrokken het doekje van mijn gezicht. Ik zag gelukkig dat een broeder zijn ronde deed en bezig was enkele werkzaamheden op de kamer te verrichten. Ik voelde me niet meer zo angstig, nu daar de broeder op de kamer gekomen was.

Misschien was zijn aanwezigheid onbewust mijn redding geweest, hij had het ding gestoord in datgene wat hij met mij van plan was. Zou ik misschien niet meer 'wakker' geworden zijn? Zou men dan gedacht hebben dat ik in mijn slaap overleden was? Niemand zou weten wat mij werkelijk overkomen was. 

Toen wij later aan tafel zaten, vertelden twee van de dames dat ze in hun slaap aan hun keel gegrepen waren door iets wat ze niet konden waarnemen. Het voelde aan als een ijskoude hand die verdomd sterk was die het leven uit ze wilde persen, lieten ze weten. Ik heb wijselijk mijn mond gehouden, want ik wilde de dames niet banger maken dan ze al waren.

🌺 Dit was een van mijn vele ervaringen. Als jullie nog meer tories van mij willen horen, laat het maar in de commentjes weten....

⭐️⭐️= Het verhaal is 30% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.