STORY 538: DANKZIJ OPA JOHAN

🟦 Ingezonden door: C.L

                          ⚜️DANKZIJ OPA JOHAN⚜️
——————————

Hallo OST familie, ik wil een waargebeurde ervaring delen over mijn inmiddels overleden grootvader Johan. Toen hij in leven was had hij een paranormale gave, hij was helderziend/ helder voelend.

Voor deze ervaring zal ik me zelf Tessa noemen, omdat ik vanwege persoonlijke redenen mijn identiteit niet prijs wil geven.

Opa Johan was van nature een heel wijze, slimme en vooral flinke man. Hij was iemand die altijd bezig was en de handen uit de mouwen stak. Geen luie vent dus, zo stond hij ook bekend bij de hele buurt, als een man die van werken hield. Hij was geliefd door een ieder, omdat hij geen moeilijk mens was en men groette hem altijd als ze hem over straat tegen kwamen of als men langs liep en hem op het erf zag. Vaak stopte men ook even om een praatje met hem te maken.

Opa Johan was de zoon van een bonuman (baas Sjors) die soms goed werk deed, maar ook regelmatig slechte dingen deed met zijn krachten. Hij kon niet alleen mensen helpen om demonen te verjagen, hij was ook zeer goed om demonen te versturen voor klanten die daarvoor betaalden. Dit zorgde ervoor dat mijn overgrootvader een zeer beruchte en gevreesde man was bij een ieder die hem kende.

Opa Johan wilde zelf niks met de praktijken van zijn vader te maken hebben. Het boeide hem niet, dat was niet de richting die hij op wilde gaan en hij bezocht vaker de moskee in de buurt. Sinds zijn tiener tijd heeft hij dus de keus gemaakt het moslim geloof aan te nemen als de zijne. Zelf toen opa ouder werd, en kinderen kreeg, bleef hij bij zijn Moslim geloof. Dit gaf hij door aan zijn kinderen en kleinkinderen, die werden automatisch ook Moslim.

Wij wisten ook niet anders natuurlijk en vanuit het moslim geloof leerden wij dat we goed moesten leven met een ieder, dit deden wij ook zoals het aangeleerd was. Naast ons woonden er Hindoestaanse buren, en ondanks hun een ander geloof hadden konden we het uitstekend met hun vinden. Wij hadden een uitstekende band met ze

Een ochtend was Opa bezig op zijn kostgrond toen Aniel, de Hindoestaanse buurman langskwam voor een babbeltje. Hij vertelde dat hij zeer verdrietig was omdat hij al meer dan 20 jaren getrouwd was maar helaas had zijn vrouw nog steeds geen kinderen kunnen baren voor hem. Dit gaf hem enorm veel stress en verdriet, want hij was al naar verscheidene artsen geweest met zijn vrouw en niks mocht baten. Ook hadden ze een tal van huismiddeltjes en oso dresi’s gebruikt en zelf dat had niks geholpen.

Opa Johan zei toen tegen Aniel “beta maak je niet druk ik zal voor je bidden”. Zo gezegd zo gedaan.

Na 2 weken kwam Aniel met een brede glimlach op zijn gezicht naar opa toe met een grote mand vol fruit, lekkers en een groot geldsbedrag. Aniel overhandigde de mand aan opa. Opa vroeg wat er aan de hand was, want hij was niet jarig en had ook niks te vieren. Aniel barste in tranen uit van blijdschap zei dat zijn vrouw na 20 jaren eindelijk zwanger was. Opa accepteerde het fruit en alle lekkers uit de mand, maar gaf het geldbedrag terug aan de blije man. Hij stuurde Aniel om baby spullen te kopen met het geld.

“Ik heb helemaal niks gedaan, je moet je god bedanken hiervoor want hij schonk je een kindje" zei opa.

Fast forward naar het eind van de zwangerschap..
De vrouw van Aniel beviel van een mooie gezonde dochter. Ze waren zo trots op hun pasgeboren kindje, en konden nog steeds niet geloven dat zij dit wondertje mochten aanschouwen. Maar het ging al gauw mis toen de buurvrouw net enkele dagen terug was van het ziekenhuis met haar baby. Het begon eerst met constant gehuil. Het kindje wilde helemaal niet slapen, en als ze af en toe wel deed, was ze binnen een mum van tijd weer wakker en huilde zich dan kapot.

De baby kreeg constant honger en wilde steeds aan de borst, ook al had ze een kwartier ervoor al aan de borst gezeten, ze wilde steeds meer voeding. De borsten van de moeder werden op den duur helemaal blauw en paars en kregen dan open wondjes. Ondanks het kindje constant at werd ze steeds magerder en zieker. De nieuwe ouders waren radeloos. De buren brachten hun dochter naar de dokter, maar na verschillende onderzoeken was de arts er niet wijzer van geworden, ze konden niks vinden wat mis was met het kindje.

De arts gaf een paar medicijnen maar die deden uiteraard niks. De baby bleef maar huilen, waardoor Aniel en zijn vrouw nauwelijks rust hadden en geen slaap kregen.

Na een maand van alle slapeloze nachten en gehuil kregen Aniel en zijn vrouw constant ruzie omdat zij beide heel erg moe waren en geïrriteerd waren. De baby sliep altijd tussen Aniel en zijn vrouw in bed. En 1 van de punten van ruzie was dat de baby elke ochtend op de vloer lag naast het bed. Aniel gaf zijn vrouw de schuld dat hij dit gedaan had, maar andersom gaf hij zijn vrouw de schuld. Beiden beweerden niet degene geweest zijn die de baby op de vloer geplaatst hadden. Aniel zag zijn vrouw als een leugenaar en zijn vrouw dacht precies hetzelfde over hem.

Het kind kon trouwens echt niet uit zichzelf uit het bed gaan en op de grond belanden. Het kind moet toch door iemand op de grond geplaatst zijn?!! Ze kan niet uit bed gerold zijn want ze sliep in het midden. Aniel en zijn vrouw gaven elkaar de schuld en de ruzies van kwaad tot erger. Het ging zo langer dan een week door dat de baby elke ochtend naast het bed op de vloer lag. Wederom volgde er een hevige ruzie tussen de beide ouders, want geen van ze nam de schuld op zich.

Aniel had er op den duur genoeg van en besloot om tot laat wakker te blijven, hij was moe ervan om de schuld te krijgen van iets wat hij niet gedaan had. Om wakker te blijven ging hij in de woonkamer naar tv kijken. Vanuit de woonkamer kon hij via de open slaapkamerdeur een oogje in het zeil houden. Tijdens het tv kijken keek hij tussendoor in de slaapkamer en alles zag er normaal uit. De baby leek eindelijk even door te slapen zonder al teveel gehuil.

Maar aniel voelde zich moe, dus besloot hij even zijn ogen te sluiten om een dutje te doen. Net hoe hij dit wilde doen, zei een stemmetje hem om richting de kamer te kijken. Dit deed hij en hij zag nog net hoe zijn dochtertje zwevend boven zijn vrouw richting de vloer ging. Het was alsof iets onzichtbaar haar optilde en haar daar legde. Aniel raakte in paniek, maar zijn vader instincten gaven hem de durf om zijn kind te gaan beschermen. Hij wilde rennen om zijn kind op te pakken, alleen lukte dit niet want hij kon niet bewegen. Zelf gillen of voor hulp schreeuwen lukten hem niet.

Hij deed zijn uiterste best te bewegen en te schoppen. Niks hielp! Aniel begon te bidden en na een poos kwam hij los uit de onzichtbare greep.

Hij zag 5 kleine schaduwen, net als die van kinderen, vliegensvlug rennen naar de voordeur. Aniel schreeuwde tegen zijn vrouw om wakker te worden. Zijn vrouw schrok wakker en keek verbaasd om zich heen. “Wij moeten hier weg, pak alleen de meest hoognodige spullen voor de baby en ons in zodat we even bij mijn ouders kunnen logeren. En neem het kind van de vloer, we moeten gauw weg!!! Haast je!!!” Zei Aniel tegen haar. Zonder teveel vragen deed ze wat haar man zei, want ze zag de paniek in zijn ogen. ‘Hij zal wel een goede reden hebben, om hier snel weg te willen’ dacht ze.

In de auto op weg naar de ouders, vertelde Aniel wat hij gezien had en waarom hij zo in paniek was. Beiden waren stil, de hele rit … tussendoor barstte de vrouw in huilen uit, omdat ze geen raad wist met de situatie.

Aniel keerde na 2 dagen terug naar zijn woning. Hij was deze keer zonder zijn vrouw en dochter. Die waren achtergebleven bij zijn ouders. Aniel zag opa Johan bezig op zijn kostgrondje en hij ging naar hem toe. Hij wilde zijn hart luchten, want hij wist niet wat zijn volgende stap nu zou zijn en wat hij met de situatie aan moest. Nadat hij alles verteld had, keek mijn opa hem aan en zei “mi boi yu na lik mi eygi ptjieng mi sa luku san e hinder yu libi”.

Opa Johan aarzelde niet en ging meteen richting Aniel’s erf.

Zoals ik aan het begin al aangaf, was mijn grootvader paranormaal begaafd. Hij kon dingen zien en voelen die wij ‘normale’ mensen niet konden. Opa ging midden op het erf en zat dan een emmer, hij begon toen te praten. Het leek alsof hij tegen zichzelf zat te praten, maar dit was niet zo …. hij communiceerde met iets onzichtbaar. Op een gegeven moment zei hij "Aniel ga mensen zoeken om deze boom van hier weg te halen. Vandaag nog, het moet gauw gebeuren!"

Aniel vroeg niet waarom en ging meteen weg en na een poos kwam hij terug met een paar vrienden en neven. Ze zaagden de boom en ontwortelden het helemaal. Ze staken het vervolgens ook in brand op advies van mijn opa. Na dit gedaan te hebben zei hij tegen Aniel “Breng je vrouw en je dochter morgen weer gewoon naar huis, wees niet bang … doe gewoon wat ik zeg, dan vertel ik jullie wat er aan de hand was”.

De volgende dag waren Aniel en vrouw vroeg voor de deur van mijn grootvader.

Ze namen plaats op het balkon van opa en hij vertelde de buren wat er aan de hand was “waarom die boom zo dringend weg moest was omdat er een heel gezin van bakroes daarin woonden. Dit met alle gevolgen van dien, ze verziekten de hele omgeving en vooral jullie huishouding. Daarom kregen jullie aldoor ruzie, daarom begrepen jullie elkaar niet … en daarom ging alles mis in jullie leven. Dit was allemaal werk van die bakroes, ze brengen chaos en ellende en hiervan genieten ze, het geeft ze meer kracht en plezier”.

Aniel en zijn vrouw keken mijn grootvader met open mond aan, ze konden niet geloven wat ze hoorden.

“Ja, hier schrikken jullie wel van he?! Maar het is echt wat gaande was. Jouw vrouw haar borsten die werden tot bloedens toe leeg gezogen he?! Het was niet de baby hoor, jullie dochter was niet de schuldige hiervan … het waren die bakroes die kwamen zuigen aan die tepels, daarom bleef er niks over voor de baby. Vandaar dat jullie baby maar magerder en magerder aan het worden was. Er was geen melk meer over voor haar en ze raakte zo ondervoed, daarom huilde ze maar omdat ze niet kon zeggen dat ze honger had. Elke keer dat je haar legde aan de borst, was er niks meer over voor haar. De bakroes hielden ervan om te spelen met de baby, vandaar dat ze haar uit bed haalden en steeds op de grond zetten. Dit gebeurde elke nacht sinds de baby thuis gekomen was, maar dit is uiteraard heel slecht voor het kind. Ze zou op den duur niet meer leven. Want bakroes zijn geen goede wezens, het zijn demonische wezens die nooit goede bedoelingen hebben. Dus goed dat ik hiervan tijdig op de hoogte gebracht ben zodat ik in kon grijpen!”.

De buren barsten in tranen uit. Ze konden niet geloven dat dit allemaal gaande was. “Waar zijn die bakroes nu? Zijn ze echt weg en komen ze niet meer terug op ons terrein? Want nu maak ik me echt zorgen” vroeg Aniel. Opa Johan zei dat hij zich niet meer druk hoefde te maken, de bakrus heeft hij een ander huis gegeven met de opdracht dat ze nooit meer terug keren of iemand anders lastig vallen. Anders worden ze levend verbrand.

Het leven van de Hindoestaanse buren ging na dit gebeuren met grote stappen vooruit. Er was geen ruzie meer, ze begrepen elkaar beter, de liefde was wederkeert in de woning. De baby huilde nu niet meer, want ze kreeg voldoende te eten en ze groeide als een kool. Ze heet Sharissa, ze is nu 21 jaar oud en is afgestudeerd van het Natin, en gaat verder in de richting van medisch analyst.

⭐️⭐️= Het verhaal is 80% herschreven door de OST Beheerder Yvanna hilton.