🟩 Ingezonden door: B.X
⚜️HIJ BEGREEP MIJ EINDELIJK⚜️
—————————
Goedenavond Yvanna, hoe gaat met u? Ik heb vorig jaar al eens mijn levens gebeurtenis aan u gestuurd. Maar deze keer wil ik met de leden delen wat er afspeelde vanaf mijn 5e jaar. Ik zal vertellen van wat ik mij nog kan heugen van die periode.
Sinds ik kind was, zag ik vaker vreemde figuren voorbij gaan in ons huis en kon niet begrijpen wat die dingen waren die ik zag. Ik had toen al die gave en dacht op den duur dat een ieder ook hetzelfde zag als wat ik kon zien, maar later bleek dit niet zo te zijn. Ik hoorde elke avond geluiden die kwamen vanuit de buurt van ons badkamer. Ik schrok soms wakker van luide geluid, een soort geschreeuw.
Het geluid leek wel alsof iemand aan het echt lijden was en veel pijn had. Zo klonk dat in ieder geval. Ik was hier altijd angstig van maar het leek alsof niemand anders in de woning er last van had dus durfde ik niks hierover te zeggen.
Ik sliep met mijn zus op 1 bed, mijn tante en haar zoon sliepen op een ander bed. Een nicht van mij sliep op een 1 persoons bed. Wij waren dus met ons 5 in de kamer. En terwijl zij altijd in diepe rust waren hoorde ik steeds weer het enge geluid van die kreunende/ huilende persoon. Omdat ik niet wist wat zich afspeelde en nog niet zoveel verstand had ..... en ergens ook best nieuwsgierig was, nam ik de initiatief om te gaan kijken waar het geluid vandaan kwam.
Ja, ik was bang en niet een beetje, maar tegelijkertijd voelde ik alsof iemand mijn hulp nodig had. Ik weet niet als ‘iets’ met mijn gedachten speelde, maar ik voelde de drag om te gaan kijken. Maar steeds wanneer ik dichterbij richting de badkamer liep, werdt het geluid steeds erger .....maar ik zag helemaal niets in de omgeving van de badkamer. Ik liep zelf in de badkamer en keek naar het gat waar het water weg moet lozen.
Ik zag niets, dus ik dacht dat het misschien een poes zou kunnen zijn die het geluid maakte ik. Ik stoorde me dus verder niet aan dat geluid op dat moment en liep terug naar de slaapkamer om verder te gaan slapen. Ik kon nu met een gerust gevoel gaan slapen. Aangezien dit geluid me elke nacht wakker hield, had dit mij een soort afsluiting gegeven dat het niks vreemd was.
Maar ook de volgende nacht was het geluid er weer, en zoals altijd werd niemand wakker. Ik kreeg opnieuw de drang om te gaan kijken. Aangezien ik de nacht ervoor niks engs gezien had, gaf dit mij meer durf om uit de slaapkamer te gaan in mijn eentje. Ik probeerde deze keer naar buiten te gaan om te kijken vanwaar het geluid precies kwam. Bij ons thuis werden de deuren werden altijd op slot gedaan plus plaatste men iets tegen de deur aan, als wij naar bed gingen. Waarom ze dat deden wist ik niet, maar het werd altijd keurig netjes gedaan.
Tegen de voordeur plaatsten ze het grote bankstel en bij de achterste deur was het de wasmachine. Toen ik dus naar buiten wilde, probeerde ik de achterste deur open te krijgen door op de wasmachine te staan, omdat ik ook zo klein en kort was. Ik had de wasmachine met moeite opzij geschoven, heb zodoende de deur toch open kunnen krijgen. Ik liep naar buiten om te gaan kijken onder het raam van de badkamer. waar het geluid vandaan kwam.
Tot mijn grote verbazing zag ik een man daar staan. Doordat het pikdonker was, zag ik alleen dat het een man was maar veel details kon ik niet waarnemen. Ik kon niet eens uitmaken welk ras hij was, maar ik zag daar wel overduidelijk een menselijk figuur van een man. Ik schoof een beetje een andere richting om een beter beeld te krijgen op degene die daar stond. Door het maanlicht die deels op hem viel zag ik dat zijn lichaam compleet bedekt was met bloed. Dit was ook de reden dat ik niet precies wist welke huidskleur hij had.
De man keek naar de grond, dus ik zag zijn gezicht niet. Hij was compleet naakt, alleen zijn geslacht was bedekt met een doekje. Het zag eruit zoals de slaven er vroeger uit gezien hebben, maar dat wist ik destijds niet. Enige dat ik wist was dat die man daar bijna naakt stond in het donker. En hij was degene die het uiterst vreemd geluid maakte alsof hij kreunde en tegelijkertijd luid aan het huilen was.
Ik keek eventjes rond, niet wetende wat te doen, omdat ik geschrokken was. Wat nu? Moest ik met hem praten? Moest ik iemand roepen? Ik wist gewoon niet wat te doen, maar ik zei voor de zekerheid helemaal niets en rende zo hard ik maar kon naar binnen, gooide de deur snel achter mij dicht. Deed hem op slot en heb van de zenuwen de wasmachine niet terug op zijn plaats gedaan.
Ik ben snel weer gaan liggen op mijn plek, toen begon alles tot mij door te dringen wat er gebeurd was. Mijn hart ging tekeer in mijn borst. Ik was nog zo angstig dat die nacht niet meer geslapen heb. Ik lag wakker tot de zon opkwam. In de ochtend uren was een ieder behoorlijk van slag vanwege de wasmachine die opgeschoven was. Ze vroegen zich af wie dat opgeschoven had, een ieder was bang. Ik durfde niet te zeggen dat ik het gedaan had, want men zou kwaad op me worden als ze wisten dat ik het huis uit geslopen was. Des te meer als ze wisten dat ik dit midden in de nacht gedaan had. Ik bleef dus stil en zei niks erover, ik wilde geen pakslaag riskeren. Ik wist dat mijn eerlijkheid mij duur zou komen te staan.
Pas toen ik ouder geworden ben, heb ik mijn vader verteld dat ik degene was die de wasmachine opgeschoven had, terwijl een ieder sliep. En ik vertelde hem het heel verhaal.
Iets anders wat ook met me gebeurde, was dat wanneer ik sliep “iets” steeds met mijn benen aan het spelen was. Soms was het zo dat mijn laken heel rustig van me af werd getrokken. Ik was na dit gebeuren altijd klaar wakker, omdat ik behoorlijk bang was. Soms werd aan mijn ketting getrokken, het werd zo strak getrokken rondom mijn nek dat ik bijna stikte. Ik keek dan rondom mij wie het aan het doen was maar ik zag helemaal niemand. Dit is mij vaker overkomen, waardoor elke nacht een marteling voor me was en ik was hartstikke angstig.
Daarom besloot ik een nacht bij mijn zus te slapen, ik lag op een matras naast haar bed gewoon op de grond. Ik voelde mij daar een stuk veiliger, als ik bij haar zou zijn.
Bij mij thuis vonden ze dat ik altijd bang was voor allerlei kleine dingen, ze geloofden me niet dat er werkelijk dingen gebeurden met me omdat hun dit niet konden zien. Ik heb de gave en hun hebben die niet, waardoor ze mijn angst nooit begrepen. Maar goed, Ik sliep dus bij mijn zus in de kamer met mijn gezicht gericht naar de onderkant van het bed. Ik viel in slaap en werd s’nachts ineens wakker. Alsof iets mij waarschuwde om mijn ogen open te doen.
Dit deed ik en ik zag 2 benen onder het bed waar mijn zus sliep. Ik tilde mijn hoofd op, om beter te zien of ik een lichaam .... of een heup ..... of iets meer zou kunnen zien, maar zag helemaal niets anders dan die 2 benen aan de onderkant van het bed.
Omdat ik zo bang was, ik beefde helemaal....heb ik mijn zus snel wakker gemaakt met een smoesje dat ik dorst had. Ze gaf mij wat te drinken en daarna ging ik liggen bij haar op het bed. Terwijl me zus nog wakker was, keek ik weer onder het bed maar ik zag toen niets meer. Ik heb die nacht geslapen tot de volgende dag.
Ik had tegen die periode heel vaak last van slaap wandelen. Ik was s’nachts erg onrustig, wat de oorzaak was weet ik niet. Maar zoals ik begreep was het haast elke week, ..... en soms wanneer ik wakker werd, bevond ik mij onder het bankstel die tegen de voordeur aan gezet was.
Een dag was het zo hevig aan het slaap wandelen, dat mijn vader mij wakker moest maken, omdat ik op het erf bezig was de poort open te maken...... dat lukte me niet erg makkelijk vanwege hoe klein ik was. En ook vanwege het feit dat het een heel zware poort was, die tijdens het open rollen altijd een bepaald storend geluid gaf. Na dit voorval van mij bij die poort, hadden mijn ouders besloten een hangslot te plaatsen op de poort voor mijn eigen veiligheid.
Ze wilden niet dat het me ooit zou lukken om tijdens het slaapwandelen ergens verkeerd terecht te komen. Ik ben nadien nog vaker gaan slaap wandelen, maar mijn ouders waren er gelukkig op tijd bij.
Een ander keer, zag ik overdag en ook in de avond uren vreemde dingen, die niemand anders zag dan ik alleen. Ik vertelde niemand wat ik precies zag, omdat men mij thuis toch nooit geloofde, mij raar vond ….. en mij steeds zag als iemand die veels te bang was voor allerlei gekke dingen die er niet eens waren. Ik kon merken dat ze me niet begrepen en bijzonder vreemd vonden. Dit zorgde ervoor dat ik veel dingen verborgen begon te houden, die ik zag en mee maakte want ze zouden het toch niet begrijpen. Ik voelde me enorm eenzaam met mijn gave, maar ik had geen andere keus dan ermee te leren leven.
Een keertje hoorde ik een drukte in de keuken, dat klonk alsof iemand bezig te koken was. Weer een andere nacht, hoorde ik alsof iemand bezig was met de deursloten vanuit de buitenkant. Het was geen dief, want ik hoorde een hele drukte buiten alsof er een feest was, lachend, babbelend, pratend en deze ‘mensen’ wilden naar binnen komen. Wederom was ik alleen degene die dit scheen te horen, want ieder in ons huis sliep vredig en ze hadden niks in de gaten.
Toen ik wat ouder geworden was, was ik in mijn slaapkamer en keek gewoon via de ramen naar buiten en zag duidelijk hoe een zwart ding in een behoorlijke snelheid naar ons achtererf ging. Het was geen mens, geen dier... het was een soort vreemd eng zwart iets dat leek op een schaduw figuur.
Precies nadat ik dit gezien had, was mijn vader in trans geraakt. Hij sprak aan 1 stuk door in een zeer vreemde taal, die niemand bij ons thuis verstaan kon...... alleen mijn zalig opa kon hem verstaan. Toen mijn vader weer bij zinnen was, vertelde ik hem wat ik gezien had. Ik vroeg hem, als dat zwarte ding hem misschien had gehinderd?
Hij keek mij met grote ogen aan en hij zei tegen mijn opa en de anderen in ons huis “komen jullie allemaal luisteren, dit klopt allemaal wat ze zegt. Ze heeft al die jaren niet gelogen, ze heeft niks verzonnen. Ze heeft heel veel gezien, ik weet nu dat zij dingen kan zien die wij niet kunnen zien. Het is echt waar, zij heeft een gave!”.
Vanaf toen was het mijn vader duidelijk dat ik nooit zomaar dingen vertelde en niks verzonnen had. Terwijl hij in trans was is 'iets' hem de boodschap komen geven betreffende mijn gave en ook nog andere dingen, maar herinner het me allemaal niet meer.
🌺 Dit was mijn ervaring voor deze keer. Bedankt voor het lezen, next time vertel ik meer.....
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna hilton.
Reactie plaatsen
Reacties