STORY 527: HOUTTUIN: IK SLAAP NU ALTIJD MET LICHT

🟧 Ingezonden door: D.N

     ⚜️HOUTTUIN: IK SLAAP NU ALTIJD MET LICHT⚜️
———————

Hallo OST Leden, ik wil mij even aan jullie voorstellen. Ik ben Deborah maar meer bekend als Debby. Dit is gewoon mijn straatnaam want ik wil mijn werkelijke naam niet gebruiken, ik heb familieleden in de groep dus wil graag anoniem blijven.

Waarom ik mijn werkelijke naam er ook niet openlijk bij wil zetten is omdat mijn familie dan gaat denken dat ik altijd een ander probleem heb. Ze geloven niet zo in het bovennatuurlijke en zien het als bijgeloof en afgoderij. Toen ik dus over mijn problemen begon te praten deden ze altijd alsof ik dingen verzin en ik een rijke fantasie heb. Dit deed mij altijd intens pijn en ik voelde me niet begrepen en eenzaam. Mensen die hun ‘derde oog’ open hebben en meer kunnen zien dan de doorsnee mensen, zullen mij wel snappen. Wij worden vaak niet begrepen en als gek gezien. Alleen maar omdat hun niet kunnen zien wat wij allemaal zien, worden we bestempeld als vreemd, fantasierijk of zelf gek. Dit overkwam mij dus ook met mijn familie……

Ik vraag me persoonlijk wel af wat ze dan allemaal in deze groep zijn komen doen, maar goed ….. Hieronder zal ik mijn persoonlijk verhaal vertellen:

Ik had altijd het gevoel, sinds ik een jong meisje ben dat er ‘iets’ met mij mee loopt. Ik kon het ding dan niet zien, maar ik kon het wel aanvoelen. Ik wist toen al dat ik een heldervoelende/ helderziende ‘krachten’ had, maar alleen wist ik het niet in woorden uit te drukken omdat ik te jong was. Ik had heel vaak dat ik voelde wanneer er entiteiten de ruimte binnen kwamen en ook wanneer ze weer weg gingen. Als ik ergens kwam wist ik meteen als ik alleen was of niet, ondanks ik ‘ze’ niet kon zien wist ik wel dat ze er waren.

Vooral als ik alleen ben en het is een rustige plek, dan zijn mijn zintuigen extra sterk en kan ik nog beter en nog sneller de aanwezige entiteiten waarnemen in de ruimte of omgeving. Ik merk dat ‘zij’ ook vaker komen als ik alleen ben en ik weet niet waarom ze dit doen. Ik krijg geen dreigend gevoel van ze en misschien willen ze me een boodschap geven of zijn ze er gewoon voor bescherming, ik wist nooit wat hun aanwezigheid wilde betekenen.

Ik leerde daarom al heel jong; These things really do exist. My body and soul are strong. But my heart is too weak.

Anyway back to the story:

Wij (mijn moeder en ik) waren pas verhuisd naar een woning te Houttuin (suriname), het was een huurwoning schuins tegenover die bekende hoek aldaar. Het huis had twee slaapkamers en was ruim genoeg voor ons beiden. Normaliter als wij verhuisden, deden wij altijd een ‘smoko oso’ aangezien het voor ons alweer een nieuwe woning was. Wij hebben door de jaren heen enkele keren van huurwoningen gewisseld, wegens omstandigheden.

Met die smoko oso we poer’ ala hebi fu drapé mochten die daar aanwezig zijn. Dit was een ritueel die wij altijd deden als we op een nieuwe plek gingen wonen. In Suriname is het trouwens gebruikelijk dat bijna een ieder dit doet om op een culturele manier om al de slechte entiteiten uit de woning te verdrijven alvorens jij je intrek neemt. Maar vanwege de drukte van de verhuizing is mijn moeder compleet vergeten de ‘smoko oso’ te doen deze keer.

Ik was gewend nooit alleen te slapen en wilde altijd bij mijn moeder in de kamer blijven slapen. Mijn me ma werd altijd boos omdat ze vond dat ik al groot genoeg was om alleen te slapen. “Je heb tog je eigen kamer, ga eindelijk in je eigen bed slapen” zei ze altijd. Ik werd dan kwaad en ging dan steeds met tegenzin naar mijn eigen slaapkamer. Ik liet mijn deur dan wel open staan voor een veiliger gevoel. Alleen als wij bezoek hadden dan maakte ik die deur dicht.

Maar goed, ik ging op een avond weer naar mijn kamer toen mijn mams me naar me eigen slaapkamer stuurde. Ik viel in een diepe slaap, was zo moe van die hele verhuizing. Ik hoorde toen ineens iemand fluisteren vlakbij mijn oor “ga weg van hier!”, dit herhaalde die stem steeds weer tot ik wakker werd. Ik dacht eerst dat het een droom was, maar die stem bleef doorgaan tot ik mijn ogen open deed. Daarna stopte de stem en ik deed mijn ogen weer dicht, overtuigd dat ik toch aan het dromen was.

Maar toennnnn ……. Voelde ik ineens een aanraking alsof die entiteit wilde overtuigen dat hij er werkelijk was. Ik schrok zodanig ervan en ging rechtop zitten in mijn bed. Ik keek naar de klok tegen de muur en het was precies middernacht.

Ik ben gewend om altijd naar de tijd te kijken als dit soort vreemde dingen met mij gebeuren. Daarom was dit ook het eerste wat ik deed toen dit mij overkomen was. Ik keek daarna rondom mij om te zien als ik toch iets verdacht op zou merken, maar ik zag helemaal niemand. Ik voelde wel dat er iets in de buurt was, alleen kon ik het niet zien met mijn ogen. Het was behoorlijk eng voor me want ik sliep alleen in mijn slaapkamer in die nieuwe woning.

Ik probeerde te slapen en wilde mijn moeder niet lastig gaan vallen, …. Eigenlijk durfde ik ook niet uit bed te stappen. Ik deed mijn ogen dicht en hoopte snel in slaap te vallen zodat deze nacht snel voorbij was. Maar ondanks mijn ogen dicht waren, voelde ik weer ineens een overduidelijke aanwezigheid in mijn nabijheid. Hierdoor deed ik mijn ogen open, … en ineens zag ik deze keer wel ‘iets’ staan.

Het was een hele lange figuur, het leek op een man van abnormale afmeting die naar me stond te kijken. Hij was helemaal zwart en stond vlak naast mijn bed naar me te kijken, ik kreeg rillingen over mijn geheel lijf. Hij was zo dichtbij van me dat ik nog eerder nooit zo kapot geschrokken ben. Die man zei “gwe fu dja!”(* ga weg van hier!)

Ik weet zelf niet vanwaar ik die kracht haalde, maar mensennn….. Mi long uit a kamra yere, ben naast me mams gaan slapen. Ik durfde mijn moeder niks erover te vertellen want ik zag hoe zwaar ze het al had met die verhuizing. Ik wilde haar niet lastig vallen met mijn ‘problemen’.

Nachten gingen voorbij en het werd alleen maar erger. Zelfde ding gebeurde steeds weer als ik sliep in mijn kamer, en er kwamen ook nog smerige geuren in de woning. Het begon soms zomaar ineens, terwijl kort ervoor de woning gewoon geurloos was. Ineens kon je dan een rottende geur ruiken alsof een rat of groot beest overleden was in het huis. En precies zoals je het rook, precies zo verdween de geur na een poos ineens weer. Uiterst vreemd dus.

Ik kon het op den duur niet meer vol houden. “Mama, begin dat huis een smoko oso te geven, want ik droom de laatste tijden alleen vreemde dingen sinds we hier zijn komen wonen. Ik zie ook elke keer een hele lange zwarte man in mijn slaapkamer die zegt dat we hier weg moeten. Hij blijft waarschuwen dat we hier niet welkom zijn. Ik slaap nauwelijks sinds we hier wonen want ik ben zo bang om in die kamer en dit huis te zijn. En de laatste dagen laat zich ook een boslandcreoolse vrouw met kinderen zich aan mij zien” zei ik tegen haar.

Wat bleek, mijn moeder had ook de zelfde dingen gedroomd en meegemaakt in de woning. Die zelfde dag voor zes uur a smoko a heer oso yere. (*De zelfde dag, voor 6:00u heeft mijn moeder het huis cultureel uitgerookt).

Na die ‘smoko oso’ had mijn moeder geen last meer. Maar ik daarentegen had nog steeds last en ik durfde niet meer in mijn eigen kamer te slapen. Ik bleef met mijn moeder slapen maar ze vond het niet meer nodig dus stuurde ze me naar mijn slaapkamer. Ze dacht dat ik gewoon bang was, terwijl alles al opgelost was. Ze begreep niet dat de ‘smoko oso’ alleen bij haar goede resultaten gegeven had maar bij mij niet. Ik werd nog steeds lastig gevallen door dingen als ik in me eigen kamer ging slapen. Als ik s’ochtend opstond had ik blauwe plekken over me geheel lijf alsof iemand me afgetakeld had.

Hierdoor durfde ik niet te slapen als ik weer eens van me moeder in me eigen kamer diende te slapen. Ze deed haar kamerdeur op slot, want ze vond dat ik een grote meid was en wel moest leren slapen in mijn kamer. Ik deed dus wat er verwacht werd van me maar ik sliep wel met lichten aan. Natuurlijk kwam er van slapen niet veel terecht en s’ochtends was ik altijd vermoeid.

Ik bleef klagen voor mijn moeder, maar ze zei “mi doe a smoko oso k’ba, hoe heb ik geen last en jij wel? Dat kan toch niet?”.

Ik wees haar mijn lichaam die vol zat met blauwe plekken. Er was zelf een hand afdruk op mijn lichaam, alsof iemand me met heel veel kracht vastgepakt had. “Misschien ben jij ergens tegenaan gelopen en dan kan je je niet herinneren. Of je bent onrustig in je slaap en dan heb jij je per ongeluk ergens aan geslagen. Er is vast wel een logische oplossing” zei ze. “Wauw, echt?!!!!” Dacht ik. Mijn moeder nam mij niet serieus omdat zij geen last meer had.

Het was alsof haar ogen nu gesloten waren omdat zij niks meer zag. Ik vond dit wel asociaal van haar want ze bekommerde zich niet om mijn probleem. Ik was kapot moe alleen vanwege mijn slaap tekort en wilde dat ze mij serieus nam en voor een oplossing zou zorgen, maar dat deed ze niet. Ik sliep pas wanneer ik zo uitgeput was dat ik niet meer na kon denken en dan viel mijn lichaam gewoon uit. Het was echt geen leven zo voor mij.

Ik vroeg mijn moeder op een dag “mama, laat aub een luku man hier naar die woning komen kijken? Geloof me er is iets niet goed op deze plek, ik krijg s’nachts geen rust en dingen blijven mij lastig vallen in mijn slaapkamer”. Op een gegeven moment kon mijn moeder niet meer met mijn geklaag en ze liet een luku vrouw aan huis komen. Die lukuvrouw wist meteen te vertellen (na haar luku gedaan te hebben) dat de vorige bewoners van de woning geen goede mensen waren.

“Het waren mensen die zich bezig hielden met zwarte magie, bigi wiesi tori deden ze in op deze plek, in dit huis. En die slaapkamer van jouw dochter, dat was hun werk kamer voor al die duivelse activiteiten van ze. Ze dienden ook iets duister en het woonde daar in die zelfde kamer. Het ding is niet weg, het is nog steeds daar in die kamer want drapé na ing oso! Jouw dochter liegt niet, er is werkelijk iets daar. Geen wonder dat jouw kind steeds last heeft, het is logisch want ze slaapt eigenlijk in zijn gebied. En dat duister ding wat ze dienden is niet het enige dat daar in die slaapkamer huist, er zijn meerdere entiteiten daar aanwezig. Er is daar een portaal geopend door die vorige huurders, die niet meer gesloten is. Dus demonische wezens komen en gaan, dus ik zou adviseren gewoon te verhuizen” Zei die luku vrouw.

Natuurlijk kon mijn moeder niet zo snel verhuizen, want een huurwoning vinden is geen makkelijk iets.

Ik sliep voorlopig weer bij mijn moeder in de kamer, toen ik ineens wakker werd. Wat mij wakker maakte was dat ik iemand in bed voelde komen. Degene kwam naast/ tegen mij aan liggen en doordat het matras inzakte, schrok ik wakker en keek verschrikt rondom mij. Maar er was niemand te zien. Vrijwel meteen hoorde ik de honden van de buurt tegelijkertijd heel hard huilen. Het was bijzonder eng om te horen. Ik ben die avond met moeite in slaap gekomen en maakte die nacht niks meer mee.

Weer een andere avond kreeg ik de schrik van mijn leven. Ik werd ijskoud terwijl ik naast mijn moeder in bed lag. Ik deed mijn ogen open en zag mijn moeder net boven het matras zweven …… ja, ik zweer het jullie. Ze zweefde als iemand die bezeten was vlak boven het matras. Ik wilde me zelf overtuigen van het feit dat ik niet droomde en knipperde en wreef over mijn ogen. Zenuwachtig en met trillend over mijn geheel lijf zag ik dit gebeuren. Mijn moeder maakte geluiden alsof ze een nachtmerrie kreeg, kreunende en geluiden van angst. Ik weet niet wat ze allemaal voelde of mee maakte, maar alleen al het zweven boven het bed was al traumatisch voor me.

Ik gilde van angst zo luid “mamaaaa!!!!”, zij viel toen vrijwel meteen met een smak op het bed. Ze keek me geschrokken aan, compleet verward vroeg ze mij wat er met me aan de hand was. Het was duidelijk dat ze niet wist wat er kort ervoor plaatsgevonden had. Ze vroeg me waarom ik huilde en trilde over mijn geheel lichaam. Ik durfde niks te zeggen, want ik wilde niet dat ze me weer als een aansteller zou zien. “Je was bijna van het bed gevallen, ik riep je om goed te gaan liggen” zei ik. Natuurlijk was dit de domste smoes ooit, maar ik wist niet wat ik haar anders moest vertellen.

Mijn moeder viel niet lang erna meteen weer in slaap. Ik viel ondanks mijn angst ook in slaap, maar werd dezelfde nacht weer wakker. Mijn mams had de slaapkamer deur gewoon open staan, dat deed ze standaard altijd. Alleen toen ze wilde dat ik in mijn bed sliep dan deed ze die deur op slot. Maar nu daar ik standaard bij haar sliep dan bleef die deur wagenwijd open. De lichten in de woonkamer en slaapkamer waren uit, maar ik kon door het licht van de maan die scheen naar binnen nog een redelijk zicht hebben in onze woning.

Ik had vanuit het bed van mijn moeder een goed zicht op de deuropening. Ik keek steeds naar die open deur alsof ik elk moment verwachtte iets daar te zien.

Maar ik zag daar niemand langslopen of staan, maar ik kreeg wel een sterk gevoel dat ik niet alleen was. Dus twijfelen deed ik niet, want er was gewoon ‘iets’ daar dat zich niet aan mij liet zien. Hij maakte wel zijn aanwezigheid aan mij kenbaar. Dit zorgde natuurlijk voor heel veel stress en angst bij me. Om mijn aandacht een beetje van dit ‘ding’ af te leiden, deed ik de televisie in mijn moeders kamer aan. Ik begon toen tv te kijken en probeerde zo min mogelijk naar die deuropening te kijken.

Na een poos tv gekeken te hebben, leek dat ‘ding’ bij de deur het niet zo leuk te vinden dat ik mijn aandacht niet op hem focuste. Ik zag op een gegeven moment ineens een hand dwars door het scherm komen en met zijn wijsvinger wees het in mijn richting. Ik voelde mij op dit moment ineens heel zwak en kon nauwelijks meer bewegen. Ik raakte in paniek, want wist niet wat er met me zou gebeuren. Ik hoorde een stem mij roepen “kom hier ….kom hier, kom naar hier!!!”.

Ik maakte mijn ogen dicht, tranen rolden over mijn wangen en ik begon met trillende stem zachtjes te bidden, in me zelf herhaalde ik aldoor “nee, ga niet!!! Ga niet!!! Ik blijf hier, ik ga nergens!!”. Ik smeekte god om mij te beschermen en zijn engelen te sturen om mijn moeder en ik veilig te houden en dat niemand ons iets aan moest doen.

Na een hele poos gelegen te hebben en herhaaldelijk gebeden te hebben hoorde ik die stem ineens niet meer.

Gelukkig zijn mijn moeder en ik verhuisd van de plek. Ik heb hierna geen last meer gehad in de nieuwe woning. Het probleem was dus duidelijk die woning op houttuin. Het lag niet aan mij en ik ben ook niet gek. Want ik moet eerlijk toegeven dat ik vaak ook twijfelde over me zelf, gezien het feit dat die ‘dingen’ in die woning echt met mijn ‘gedachten’ speelden. Ze gaven me zelf zelfmoord neigingen, daarom geloof ik ook dat wanneer mensen zelfmoord plegen dat het demonische entiteiten zijn die bezit nemen van zo iemand op dat moment.

Ik slaap tot de dag van vandaag nog met lichten aan, want de traumatische ervaringen die ik gehad heb ik het vorige huis kan ik niet zomaar meer vergeten.

⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.