🟫 Ingezonden door: Seyi Maru
⚜️IK GING TERUG VOOR SAM⚜️ DEEL 1
————————————
Hallo beste mensen van OST, zoals ik beloofd had zou ik nog terug komen op wat er met mijn matie Sam gebeurd was nadat ik hem in dat duivels huis achter gelaten had.
Voor de mensen die mijn vorige verhalen nog niet gelezen hebben, lees EERST de onderstaande verhalen om alles beter te kunnen begrijpen:
🔻STORY 510: het perceel met een verleden (deel 1)
🔻STORY 513: het perceel met een verleden (deel 2)
🔻STORY 517: KOM TERUG VOOR MIJ - DEEL 1
🔻STORY 520: KOM TERUG VOOR MIJ - DEEL 2
🔻STORY 523: KOM TERUG VOOR MIJ - DEEL 3
Als je de bovenstaande verhalen gelezen hebt, dan gaan wij nu verder:
Ik was in die tijd bij verschillende mensen in de leer voor twee stijlen van gevechtkunsten en spirituele kennis. Ik trainde toen vaak bij mijn Sifu (meester) Yang in Kung Fu en hij leerde mij af en toe over het spirituele en boeddhisme.
Zoals jullie aan het eind van STORY 523 gelezen hebben, heeft Barry bij mij thuis geslapen en is de volgende dag vanuit mijn huis naar zijn huis gegaan. Ik ben met hem meegegaan om hem af te zetten, daarna ben ik naar meester Yang geweest.
Aangezien ik wist dat mijn Sifu enorm veel wist over de spirituele wereld en alles daaromheen, vertelde hem over mijn ervaring met Sam en Barry. Want ik had nog nooit zulke puur demonische dingen meegemaakt, al helemaal niet dat mensen zo bezeten waren dat je het zelf kon ruiken in de lucht rondom en in de woning. Ik wilde gewoon mijn hart luchten hierover en ik wist dat meneer Yang mij niet uit zou lachen.
Nadat ik hem het hele verhaal verteld had keek hij me een beetje teleurgesteld aan en vroeg mij “ga je Sam niet helpen dan? Hij is toch je goede vriend of niet? Goede vrienden laten elkaar niet zo in de steek hoor!”.
“Hij is inderdaad een goede vriend van me. Maar hoe ga ik iemand helpen die zelf niet geholpen wil worden? Ik heb wel mijn best gedaan hem die nacht mee te krijgen, maar hij weigerde mijn hulp. Ik kon hem natuurlijk ook niet dwingen want hij was zichzelf niet, hij was behoorlijk agressief en doordat hij bezeten was, durfde ik hem niet met geweld mee te sleuren. Ik zou het ook niet kunnen, ik had Barry trouwens ook al om mee te slepen, ik zou niet twee grote jongens mee kunnen slepen naar buiten terwijl volgens mij iedereen in het huis bezeten was. Gelooft u mij, ik heb echt mijn best gedaan hem mee met mij te krijgen” zei ik.
Meester Yang bleef me aankijken alsof hij niet geloofde dat ik mijn uiterste best gedaan had. Hij vroeg “je matie is toch ook half chinees?”. Ik knikte. “Verstaat hij ook chinees?”. Ik knikte weer en zei “ja zijn vader is puur chinees, afkomstig uit Hong Kong en zijn moeder is een Braziliaanse. Maar hij kan wel vloeiend chinees spreken. Het is hem aangeleerd door zijn vader”.
“Goed, hij is dus een Chinees als ons zelf, wij kunnen hem niet zo laten. Die jongen moet geholpen worden. Wij gaan hem helpen, want misschien kan hij zichzelf niet helpen!” zei meneer Yang met een serieus gezicht. Hij leek diep in gedachten verzonken te zijn alsof hij een plan aan het bekokstoven was. Vervolgens zei hij “pak die amulet van meester Lai, neem het mee want wij gaan het nodig hebben. Na alles wat je mij verteld hebt gaat mijn spirituele kracht hoogstwaarschijnlijk niet voldoende zijn om hiermee de strijd aan te gaan.
Wij gingen dus naar het huis van die Braziliaanse meiden. Ik wist dat Sam nog daar zou zijn want die meisjes hun ouders zouden pas de week daarop terug in Suriname zijn. Dat had Abygail mij trouwens zelf gezegd. Ondertussen zat ik te denken hoe vreemd het over zou komen dat ik ineens daar met meester Yang aan kwam wandelen. Sam zou me echt kwalijk nemen dat ik ineens iemand hierbij betrokken had. Ik probeerde verder niet aan zijn reactie te denken, want ik wist dat ik goede bedoelingen had en alleen maar het beste voor hem wilde.
6:45PM was het toen wij daar bij de woning aankwamen. Wij hoorden vanuit de straat al dat er luide Heavy metal rock muziek aan het afspelen was in de woning.
Wederom rook ik die zoete geur van wirook mijn neusgaten binnendringen toen ik het erg betrad. Opnieuw kreeg ik een keiharde piemel in mijn broek. Ik had echt geen idee waarom die geur dit elke keer met mij deed, maar het gebeurde gewoon weer. Meester Yang nam een fles met een donkere inhoud uit zijn tas en zei “smeer je gezicht hiermee in, het zal je helpen niet verward te raken. Want ik merk dat er hier negatieve krachten rondhangen die verwarring willen scheppen en dit zal je helpen ermee!”.
Ik smeerde mijn gezicht in met het vreemd ruikende spul zoals mij opgedragen was. Meester Yang zei een gebed op in het chinees en maakte wat boedhistische tekens met zijn vingers. Daarna zei hij “okay goed, wat er ook mocht gebeuren, blijf sterk, laat niks je bang maken wat je daar binnen ziet en geef je niet gewonnen. Denk aan jouw doel, denk aan je matie want we zijn hier voor hem. Hij moet bevrijd worden van deze demonische rommel waar hij zichzelf in gezet heeft! Mocht het enigszins lukken, dan kunnen we kijken als wij die andere kinderen ook kunnen helpen. We zien dat nog wel”.
Ik begreep aan de ene kant wel waarom meester Yang zo graag wilde helpen. Hij was tenslotte zijn beide kinderen kwijt, ik kon altijd aan hem zien, zijn sombere blikken, dat dit hem een groot gemis gaf in zijn leven. Dat hij nu dus deze tieners wilde redden, die volslagen vreemdelingen waren bewees weer eens hoe graag hij kinderen gewild had. Zelf nu daar hij een oude man was, ging er geen dag voorbij zonder over zijn kids te praten.
Ik wist dat deze ‘redding’ hem voldoening zou geven, dus ik wilde mijn uiterste best doen om Sam te redden en ook de meisjes. Het zou ons allemaal een goed gevoel geven als dit een positief eind zou hebben.
Meneer Yang stuurde mij om de woning binnen te gaan, terwijl hij mij aanwijzingen gaf trok ik mijn dolk weer uit mijn tas. “Zet dat ding weg man, we gaan hier niet met geweld te werk. Denk je dat die dolk veel zal doen als hun op spiritueel vlak met je werken? Doe weg man! Wij gaan op spiritueel vlak in de aanval zoals hun dat ook zullen doen, fysieke kracht is nu niet nodig!!” zei hij.
Nu daar ik weer terug aan het moment denk, krijg ik weer rillingen over mijn geheel lichaam. Want het was vreselijk eng!
Ik liep samen met meneer Yang naar de voordeur, ik zag dat de deur zoals de nacht ervoor gewoon niet op slot zat. Wij liepen haastig de woning binnen omdat wij ze wilden ‘overvallen’ met onze komst, dit was vooraf besproken. Ik zag iemand haastig naar de gang rennen en vervolgens één van de slaapkamers binnen gaan. Het was zo snel, niet menselijk snel, dus ik kon niet zo goed uitmaken wie het was.
Vreemd natuurlijk, want als iemand snel rent kan je heus wel uitmaken als het een bekende is. Maar in dit geval, vanwege de vreemde sfeer die rond hing in de woning, was het alsof ik verward raakte sinds wij binnen gelopen waren. Meneer Yang had dit door en zei dat ik mij moest focussen en mij door niks in de war moest laten brengen. Dit deed ik en ik realiseerde dat het Sam geweest moest zijn die daarnet met vreemde snelheid gerend was naar de slaapkamer.
Dat ding waarvan hij bezeten was wilde niet dat ik hem moest zien en daarom twijfelde ik in de eerste instantie wie ik precies weg had zien rennen.
“Ga snel achter hem aan!” Zei meester Yang. Wij liepen snel naar de slaapkamer waar Sam naartoe rende. De deur was niet op slot, ….. vreemd, maar geen van de sloten in dit huis zaten ooit op slot. De bedoeling kende ik niet, en wij gingen de slaapkamer voorzichtig binnen. Het rook er zeer vervelend en bijna wilde ik braken van die geur. De slaapkamer was donker, maar er was een rood lampje die aan stond, waardoor wij konden zien dat Sam daar in een hoek stond bij een klerenkast.
Hij zag er magertjes uit, bleek, ontbloot bovenlijf en had alleen zijn ondergoed aan. Hij zag er vies, ongezond en ondervoed uit en keek schichtig rondom zich. Hij leek op een wild dier die bang was, naar mijn inzien ook een beetje verward alsof hij mij niet herkende. Meester Yang liep heel voorzichtig naar hem toe en begon in het Chinees tegen hem te praten. Ik verstond het niet wat hij allemaal zei.
Sam reageerde in de eerste instantie niet, het was alsof hij niks begreep zoals ik, maar toen meester Yang op een strengere en meer aanvallende wijze tegen hem sprak begon Sam wel te praten. Hij zei iets terug in het Chinees, waarna meneer Yang zei “is goed jongen, we gaan je helpen! Maar je moet nu meteen met ons mee komen, we moeten weg van hier!”.
Ik stond op afstand mee te kijken, maar kreeg ineens een keiharde klap tegen mijn oor. Ik duizelde wel echt van hoe hard deze klap was, en keek gelijk rondom mij. Ik zag dat het één van Abygail haar zussen was. Mijn oor begon te suizen, maar van de schrik dat er ineens iemand achter me stond heb ik in een reflexbeweging meteen een trap gegeven met al mijn kracht richting die zus. Omdat zij klein gebouwd was, vloog ze een eindje naar achteren. Ze viel op de grond, maar alsof het niks was stond ze hysterisch lachend op en rende gillend als een gek op mij af.
🌺VOOR VERVOLG:
(Lees DEEL 2)
⭐️⭐️= het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.
Reactie plaatsen
Reacties