STORY 510: HET PERCEEL MET EEN VERLEDEN - DEEL 1

🟨 Ingezonden door: Seyi Maru

        ⚜️HET PERCEEL MET EEN VERLEDEN⚜️ DEEL 1
—————————

Hallo OST familie, hier ben ik met nog een vreemde ervaring. De vorige ervaring die ik met jullie deelde was STORY 446.

Het verhaal die ik hieronder zal delen, is een gebeurtenis van toen ik nog maar een tiener was. Ik was destijds 16 jaar oud.

Zoals ik al vertelde in mijn vorige verhaal, kom ik uit een bekende familie van vechters uit Indonesie. Als je onze bloedlijn terug zou traceren, zou je zien dat mijn voorouders in dienst waren als krijgers die tot de ere orde behoorden van krijgers van koning Radja van Indonesië. Deze krijgers werden Satrya genoemd.

Ik had verschillende gevechts kunsten geleerd sinds kleinsaf en mijn wijlen vader gaf toen zelfs nog les in pencak silat (indonesische gevechtkunst) maar wilde mij nooit formeel les geven om zodoende in zijn voetsporen te treden. Zo af en toe leerde hij mij wat technieken bij, maar het grootste gedeelte leerde ik van mijn oom. Tot ik wat ouder werd en echt serieus wilde trainen, ging ik samen met mijn neef naar de pencak school waar hij al een tijdje op zat.

Ik moet eerlijk zeggen, in het begin was het leuk en spannend maar na een korte tijd werd het saai en kon ik mij niet meer erin vinden, omdat ik al zoveel andere gevechtskunsten en allerlei andere stijlen getraind had. Zoals Tea Kwon do, muay thai, capoeira, en ook wat karate …. er was in die tijd niet zoveel keus in Suriname, dus al de stijlen die er te vinden waren, heb ik wel voor getraind.

Tot ik op een dag van een Chinese klasgenoot van me hoorde dat hij iemand kende uit Singapore die kung fu kon. Ik was echt geïnteresseerd hierin, want ben opgegroeid met Bruce Lee films en ouderwetse kung fu films, dus mijn interesse was door de jaren heen echt gegroeid tot adoratie. Ik wilde precies zo kunnen vechten en was bereid hiervoor mijn best te doen. Dus gaf die klasgenoot mij het adres, met de woorden “ga hem maar opzoeken op Blauwgrond, aan de ….. straat!”.

Ik kan me de naam van de straat niet meer heugen want dit is zo lang geleden, maar weet nog wel goed dat het te Blauwgrond was. Dit is waar het allemaal begon voor mij.

Een dag besloot ik in de late namiddag het adres te gaan zoeken, ik was op de fiets en kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Tegen deze periode bestonden mobieltjes nog maar net, of misschien nog niet en al helemaal niet zo modern om google maps te gebruiken. Ik volgde de aanwijzingen van mijn klasgenoot dus nauwkeurig op, hoe het adres te vinden. Ik kwam op de plek aan, zag een stuk perceel met een klein bouwvallig huisje erop. Ik liep het erf op met mijn fiets in de hand.

Ik riep luid en vroeg als er iemand thuis was, ik kreeg geen antwoord ondanks ik meerdere keren riep. Ik vond het jammer weg te rijden zonder mijn doel bereikt te hebben, dus bleef ik daar maar hoopvol staan en steeds roepen. Maar steeds kreeg ik geen antwoord op mijn vraag. Ik heb daar zeker een half uur gestaan en het begon zo zoetjes aan al behoorlijk donker te worden. Ik keek op mijn horloge, het was half 7 en daar had nauwelijks verlichting. Muskieten begonnen mij lastig te vallen dus besloot ik maar naar huis te gaan.

Ik was net op mijn fiets gestapt om weg te rijden, toen ik ineens een stem achter mij hoorde.

“sa joe wani, boy?!” Vroeg een mannen stem. Ik schrok me te pletter, want ik had zo lang daar gestaan en nooit iemand gezien. Had de hele omgeving bekeken en nergens iemand kunnen bekennen, vanwaar die stem ineens. Ik keerde mij om en zag daar een norse oude Chinese man staan, die erg geïrriteerd leek. Hij keek me van kop tot teen aan, terwijl ik hem begroette en hem aan het uitleggen was waarom ik hem bezocht.

Toen hij de reden van mijn bezoek hoorde, veranderde zijn gezicht meteen. Hij kreeg een brede glimlach op zijn gezicht en hij zei “dus joe wani leri Kung fu?” Alsof hij het zelf niet geloven kon. Eerst voelde ik me ongemakkelijk want die glimlach was niet bepaald vriendelijk te noemen. Het had iets spottend erin, als ik het tenminste goed zag. Voor ik het wist zag ik zijn voet naar mijn kruis komen in een voorwaartse trap en ik reageerde door het vlug te ontwijken.

Hij lachte en zei “je kan al wat basis technieken, dat is iets goed …. kom maar naar binnen, het is al laat en deze buurt is s’avonds niet veilig”. Ik keek hem vreemd aan, wat bedoelde hij nou daarmee, want ik was toen vaak laat op straat en had nog nooit wat meegemaakt. Ik zei “ik ben niet bang voor rovers hoor”, wetende dat ik altijd een dolk in mijn tas had als dat eens nodig zou zijn om me zelf te beschermen.

Hij lachte luid en zei “dat is niet waar ik het over heb, kom nou maar gewoon binnen?!”. Ik begreep niet wat hij dan bedoelde, maar nam aan dat hij me dat later wel even uit zou leggen en volgde hem naar binnen.

We spraken wat over mijn ervaring en de technieken welke ik al onder de knie had en welke niet. Kortom, gewoon wat ik allemaal al kon en daarna vertelde hij mij zijn verhaal.

Uit respect voor zijn familie, zal ik hem Meester Yang noemen, (niet zijn werkelijke naam) hij was uit Singapore gekomen met zijn familie in 1954. Hij was al oud toen ik hem leerde kennen. Ons gesprek duurde echt maar voort en we hebben tot diep in de nacht met elkaar zitten praten. Het was allemaal zeer boeiend en we hadden elkaar zoveel te vertellen over de gevechts sport alsof we elkaar jaren kenden.

Op een gegeven moment zei hij “Het is al laat, zo laat wil je niet op straat gaan fietsen, blijf hier slapen en in de ochtend uren ga je richting jouw huis". 

“Erg aardig van u, maar ik moet toch echt naar huis. Anders zullen mijn ouders zich zo zorgen over me maken” zei ik. Ik wilde eigenlijk niet bij iemand blijven slapen die ik geheel nog niet kende. Hij werd heel stil en zei met een bezorgde toon “mi boi, ga nu niet buiten want meester Lai houdt de wacht”. Ik keek hem aan, niet begrijpend waarover hij het had. Ik had al die tijd aangenomen dat hij alleen daar woonde want het zag er daar in de woning nogal eenzaam en verlaten uit.

Ik bleef bij mijn punt dat ik niet daar zou slapen en naar huis ging. “no spang, mi no frede deng soort sani dati, ik ben nergens bang voor!” Zei ik zelfverzekerd.

Hij zei toen op een wat strengere toon, met een serieuze blik terwijl hij greep naar mijn pols. “Geloof me, je wil hem niet tegen komen want dat zal je dood betekenen!”. Ik keek hem verbaasd aan en vroeg hem “had je het echt niet over rovers dan? Heb je het over een spook, of een takroe sanie … of hoe je het wil noemen?”. Hij knikte en leek opgelucht dat ik het eindelijk een klein beetje leek te snappen.

Ik ging weer zitten en was even stil, ondanks ik toen nog nooit dat soort van paranormale gebeurtenissen meegemaakt had. Ik geloofde natuurlijk wel dat er entiteiten bestonden, maar zelf had ik echt nog niks gezien en ik was maar blij ook. Mijn familie is zelf ook erg cultureel en op spiritueel vlak houden ze zich ook bezig. Dus hun hebben er wel verstand van en ervaring mee, maar ik was nog een groentje. Ik wist gewoon niks, maar ontkende niet dat dit soort dingen bestonden.

Ik vroeg meneer Yang wat hij bedoelde toen hij over Meester Lai sprak. Wie was dat nou? Meneer Yang begon mij te vertellen wie Lai was. Lai oftewel meester Lai was de spirituele beschermer van zijn familie. Het perceel (waarop de woning nu stond) die hij en zijn gezin gekocht hadden was voorheen van een blanke europeaan genaamd Marinus. 

“Mijn gezin en ik zijn voorgelogen, wij kochten een stuk land bij Marinus, ervan uitgaande dat wij hem konden vertrouwen want hij kwam erg betrouwbaarder over. Wij hebben het stuk land gekocht met ons zuur verdiende centjes en hebben er jarenlang enorm hard voor moeten sparen. Maar het leek een koopje want wat wij ervoor terug zouden krijgen was een aardig groot terrein. Nergens anders zou je zo een groot stuk land kunnen vinden voor zo een prijs. Prima deal, dachten wij. Ook Marinus verzekerde ons dat dit the deal of a lifetime was, en dat hij het ons gezin gewoon van harte gunde” Vertelde meneer Yang, terwijl zijn ogen vol tranen schoten.

Ik schrok natuurlijk, want had niet verwacht dat die oude stoere meneer ineens zo emotioneel zou worden. Ik wist mij geen houding te geven. Wat moest ik doen? Moest ik hem troosten? Maar hoe? Voordat ik wist wat te doen, begon meneer Yang weer verder te vertellen.

“Wij hadden het perceel nog maar pas, toen alles mis bleek te gaan. Maar we wisten niet eens wat de reden daartoe was. Eerst werd mijn vrouw behoorlijk ziek, ze werd ineens blind en kort daarna overleed ze zonder dat er een oorzaak gevonden werd. Enkele maanden daarna overleed mijn zoon, hij werd ook hartstikke ziek. Wederom onder vreemde omstandigheden, want een doodsoorzaak werd er niet gevonden. De artsen tastten in in het duister. Ik was zo kapot van dit alles en dacht dat ik gek zou worden, want eerst mijn vrouw en daarna mijn zoon verliezen was mij niet in de kouwe kleren gaan zitten. Maar ik wist dat ik me sterk diende te houden voor mijn dochter, ze had mij nodig dus ik moest mijn verdriet zoveel mogelijk verbergen en proberen door te gaan voor mijn kind. Maar juist toen ik dacht dat het niet erger kon, werd ook mijn dochter verschrikkelijk ziek en niks wat de artsen deden, hield haar. Want ook zij overleed kort nadat ze ziek geworden was. Ik wist niet wat mij overkwam, maar ik kreeg geen tijd te rouwen, want ook ik werd ziek als een hond. Ik dacht dat mijn eind al genaderd was, want ik voelde hoe ik beetje bij beetje dood ging. Ik vond het niet eens erg, want ik was mijn gezin toch al kwijt, ik wilde niet alleen op deze aarde blijven. Maar begreep ondanks alles, niet waarom wij allemaal kort na elkaar zo ziek werden en dood gingen … ja, want ik voelde dat ik het echt niet zou overleven” zei meneer Yang met betraande rode ogen.

Ik zag hem slikken, alsof hij zichzelf moest herpakken, want om dit allemaal te herleven was echt zwaar voor hem. Je hoefde niet slim te zijn om dit op te merken. Het was overduidelijk dat deze oude man echt veel meegemaakt had.

🌺VOOR VERVOLG:
(Lees deel 2)

⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton