🟧 Ingezonden door: J.F
⚜️IK KREEG ER BIJNA DIARREE VAN⚜️
—————————
Lieve leden van OST, Ik wil mijn persoonlijke tori met jullie delen.
Ik woonde bij mijn grootmoeder aan de Burenstraat in het hartje Centrum van Paramaribo, precies naast danszaal K.O.B.
Die bewuste avond waarover ik nu zal vertellen, was er 3 huizen verder een dedé Oso. Een oud man was overleden, omdat hij op straat een klein meisje wilde redden die de straat op rende. De man werd daarbij ongelukkigerwijs aangereden door een vrachtwagen en overleed niet lang daarna aan zijn verwondingen.
Mijn grootmoeder ging tegen 23.00 u naar die dedé oso en ik kon sindsdien niet meer slapen, want ik hoorde helemaal in kamer hoe men “dede oso” (uitvaart) liederen aan het zingen was.
“A Ko noooja a Ko nooja 2×
Jëré fa ding engel singi moi
Deng bé pré magnefica”
Gewoon eng om aldoor van die begrafenis liederen te horen terwijl je moederziel alleen thuis bent. Ja, ik was bang, ik ga er niet eens over liegen. Oma was al meer dan 2 uren weg, dus het was al voorbij middernacht. Maar het was nog behoorlijk druk bij die dede oso, want ik kon die mensen nog horen praten door elkaar als ze niet aan het zingen waren.
Naast bij ons had je een leegstand perceel en ik hoorde alsof iemand aan het wieden was. Enorm vreemd, wie gaat op dat tijdstip ineens het erf schoon maken? Plus woonde daar helemaal niemand. Ik durfde niet te kijken via het raam, maar het geluid ging maar door, en leek ook steeds luidruchtiger te worden, dus maakte ik mijn shutters bevend open.
Mensennnnn..........je gelooft het of niet, ik zag de overleden buurman daar staan. Hij was degene die aan het wieden was. Ik herkende hem aan zijn hoed met een Fel wit hemd, terwijl hij zijn tabakpijp rookte. Zijn gestalte en postuur herkende ik ook, ik wist meteen dat hij het was die daar stond schoon te maken. Zoveel gedachten schoten door mijn hoofd, niet wetende hoe dit kon en waarom ik dit allemaal moest zien?!
Ik raakte in paniek, en dacht “mamaaaaaa help, hoe ga ik nu doen?”. Ik was wreed bang en tegen die tijd was ik nog jong, ik denk iets van 13 jaar ofzo... dus bang no ka. Ik had buurman heel goed gezien, want het was volle maan en ondanks het best donker was in het perceel naast ons, kon ik meer dan duidelijk uitmaken dat het onze overleden buurman was. Als je hem elke dag gewend was te zien in de straat, alvorens hij overleden was, dan weet je echt wel hoe hij eruit zag.
Terwijl ik bibberend door de shutters gluurde, hoorde ik de buurman zeggen “aaaaai mi weri, mo go wasi now en sribi tjienso” (*wat ben ik toch moe, ik ga even douchen en daarna een beetje slapen). Hij slaakte een luide Zucht.
Ik trok van de zenuwen gauw de shutters dicht en verschool me in bed onder de lakens. Mijn hart sloeg in mijn keel. Van bangheid begon ik te huilen, want ik was moederziel alleen en wist mij geen raad met deze situatie. Die man was dood en toch zag ik hem alsof hij nog normaal leefde. Ik kon zelf rook van zijn pijp ruiken. Hij was echt daar.... ik was niet gek en ik hoorde zelf zijn stem.
Ik weet niet hoe lang ik me verscholen heb onder mijn dekens, bevend van de angst, toen ik ineens Opa Frederik (de overleden buurman) hoorde zingen, hij zong een bekend surinaams liedje die hij altijd zong als ik hem langs ons huis zag lopen in de straat. Opa Frederik hield van Bepaalde surinaamse liedjes die hij herhaaldelijk zong, alsof hij geen andere liederen kende. Zo hoorde ik hem één van die bekende liedjes zingen, terwijl ik duidelijke stappen hoorde lopen in het droge gras.
Ik kreeg er bijna diarree van, dat was hoe bang ik was. Alsof dat niet erg genoeg was, ..... kwamen de stappen kwamen dichterbij ons huis. Steeds dichter en dichterbij....
Ineens stopten de stappen precies bij mijn raam. het was toen stil,.... daarna TIK TIK. Een ferm getik was te horen op mijn shutters. Ik begon hysterisch te huilen en schreeuwen “omaaaaaa, waarom heb je me alleen thuis gelaten. Waaaaaaaahh neee.... ga weg, ga weg, laat me met rust!!!”. Ik was echt letterlijk een bang kind die daar bibberend zat te huilen.
Het getik ging een poosje door & stopte toen ook ineens weer. Precies hoe het begonnen was, stopte het ineens weer. Ik bleef als bevroren schuilen onder mijn dekens, durfde nauwelijks te bewegen.
Ongeveer na 40 minuutjes hoorde ik ineens iemand de voordeur openmaken, gelukkig bleek het mijn Oma te zijn, want ik hoorde haar stem in het huis. “ai baja.....mi doro, mi werie jere” (*hehe, ik ben er eindelijk, ik ben vermoeid zeg).
Ik rende zonder na te denken meteen mijn grootmoeder tegemoet en omhelsde haar. Huilend vertelde ik haar wat ik meegemaakt had. Ze geloofde mij godzijdank... ze nam wat florida water uit haar keukenkast en smeerde me helemaal in. Terwijl ze dat deed, mompelde zij een paar dingen.
Toen oma klaar was met mij insmeren, zei ze tegen me “ai mi ptjieng, go sribi now.... Freddy no mang moeilijk joe moro” (*Mijn kind, ga nu maar slapen, Freddy kan je nu niks meer aandoen ). Ik heb gedaan wat mijn oma zei, want met haar zelfvertrouwen en de manier hoe ze helemaal niet bang leek, voelde ik me ook veilig en ben lekkertjes gaan slapen. Ik heb verder nergens last van gehad.
Lezers, ik kan jullie zeggen....deze paranormale dingen gebeuren werkelijk. Ik kan er persoonlijk van mee praten. Niet omdat jij misschien nooit iets paranormaals meegemaakt hebt wil dat zeggen dat die dingen er niet zijn. Mi sab sa mi sjie (*ik weet wat ik gezien heb) en niemand kan me anders wijs maken.
sanii Déh....
Sanii Déh ....
⭐️⭐️= Het verhaal is 95% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton
Reactie plaatsen
Reacties