🟫 Ingezonden door: L.K.B
⚜️DIJKVELD: OP VAKANTIE BIJ FAMILIE⚜️
——————————
Beste Yvanna & OST leden, dit verhaal wat ik neer zal pennen is mijn eigen ervaring.
Even voor de duidelijkheid, ik voel altijd een soort van aanwezigheid in mijn buurt die met mij communiceert. Ik weet niet als het mijn beschermengel is, maar ik hoor ‘hem’ vaak tegen mij praten. Ok ga ervan uit dat het een positieve entiteit is, want het geeft mij regelmatig waarschuwingen op onverwachte momenten. Maar uit koppigheid luister ik vaak niet en doe precies waar ik zin in heb.
Ik heb door de jaren heen vaak dromen gehad, die later ook uit kwamen. Het waren schone dromen dus, zoals men dat noemt in suriname. Deze dromen krijg ik erg onverwacht en altijd random. Ik weet nooit vooraf wanneer ik dit soort dromen zal krijgen die later uit blijken te komen. Uiteraard is dit erg vreemd dat ik deze ‘gave’ heb, maar het is niet anders. God zal mij de gave met een reden gegeven hebben.
En nu mijn verhaal:
Ergens in 2005 ging op vakantie bij een familielid te Dijkveld. Ik ging samen met Sharelle, een nicht van mij, daar logeren. Al meteen bij aankomst in de woning voelde ik een verkeerde vibe, ik kreeg kippenvel over mijn geheel lijf. Maar aangezien ik nog best jong was, focuste ik mij er niet verder op. Ik kreeg vanwege mijn gave dit soort waarschuwingen vaker als ik op bepaalde plekken kwam en maakte me er niet zo een zorgen over. Ik was het wel gewend, dus niks alarmerend voor mij, ik zocht er niks achter.
Verder verliep de dag daar normaal, altijd gezellig om bij je familie te logeren en tijd met elkaar door te brengen.
Maar toen de avond viel en een ieder lag te slapen. Hoorde ik buiten op het erf dat er iemand aan het rennen was. Het klonk alsof iemand rondom de woning aan het rennen was. Ik lag een hele tijd ernaar te luisteren, maar maakte me zelf wijs dat ik gewoon verkeerd hoorde. Waarschijnlijk was dit een manier om mezelf gerust te stellen, want ik hoorde toch echt duidelijk hoe degene aan het rennen was .. er was geen enkele twijfel mogelijk.
Sharelle lag naast mij te slapen en ook zij werd na een poos wakker, omdat ze wilde gaan plassen. Ze zag dat ik wakker was, dus vroeg ze mij “je jere sa me jere?”. (* hoor je ook wat ik nu hoor?)
Ik zei “ja, ik hoor het al een hele poos buiten tekeer gaan op het erf. Daar lag ik naar te luisteren”. Ze fluisterde tegen mij “dit is gewoon geen mens, want a oso plak bijna na a skotoe, dus je kan niet rond dat huis rennen, het is echt niet mogelijk”.
Ik knikte bevestigend, want ik wist zelf ook dat de huizen in die buurt allemaal dicht op elkaar gebouwd waren. Er was geen ruimte om rondom de woning te rennen, al helemaal niet zo snel zoals wij dat hoorden.
Terwijl Sharelle en ik dit ding aan het bespreken waren, leek het alsof ‘het’ ons door had, want hij begon alleen maar sneller en sneller te rennen. Het was onmenselijk snel, … en op den duur hoorden wij ook nog een soort van gehijg alsof ‘hij’ behoorlijk buiten adem was. Maar hij stopte niet, hij ging alleen maar sneller met rennen. Het was echt behoorlijk eng, wetende dat het een takroe sanie was die vlak buiten de woning was en zich zo kenbaar maakte.
De shutters en gordijnen waren dicht, dus gingen wij ervan uit dat wij binnen wel veilig zaten.
Opnieuw was het alsof het ‘ding’ onze gedachten kon lezen en hij stopte ineens, precies voor het raam van de slaapkamer waar wij sliepen, met rennen. Wij hoorden hem luid hijgen vlak voor het raam. Het was een vreemd soort gehijg die ik niet beschrijven kan, maar menselijk klonk dit echt ook niet. Zelf als kind zijnde wist ik dat dit geen zuivere koffie was.
Ondanks de shutters gesloten waren en ook de gordijnen keurig dicht geschoven waren, zagen Sharelle en ik ineens dat de gordijnen met een flinke zwaai open geschoven werden. Dat ding had de shutters opengemaakt, en hij gluurde naar binnen … het keek ons gewoon aan vanuit het donker. Ondanks wij in het donker lagen, leek het ding ons gewoon heel goed te kunnen zien.
Vraag me niet hoe dit mogelijk was, maar hij zag ons gewoon en wij voelden dat het ons zat te bestuderen. Bovendien had dit ding vrij makkelijk de shutters open gekregen zonder te friemelen, forceren of geluid te maken. Wederom bewijs dat dit geen mens was.
Wij hebben niet eens de tijd genomen te kijken hoe dat ding eruit zag, we renden beiden gillend de slaapkamer uit. We keken niet achterom om te zien als het ding achter ons aankwam of niet, we durfden dit niet en zijn regelrecht naar de slaapkamer van één van mijn tante’s gerend.
Bevend vertelde wij haar wat ons overkomen was, maar ze geloofde ons niet. Tenminste dat beweerde ze …
Toen de ochtend brak, hebben wij meteen onze ouders gebeld om ons zo spoedig mogelijk op te halen, want wij wilden daar geen dag langer blijven. Tot de dag van vandaag weten wij niet wat het ding was dat buiten rende en ons begluurde.
Dit was mijn ervaring voor deze keer, mochten jullie interesse hebben in meer ervaringen dan lees ik het in de commentjes. Ik heb nog 2 verhalen over de zelfde woning.
🌺 Dank u voor het lezen ……
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties