⬛️ Ingezonden door: Didi Biswane
⚜️BUURMAN, START JE AUTO!⚜️
————————————
Dag liefhebbers van OST, hier volgt een ervaring van Jonathan, een goede vriend van mij die woonachtig is te Marowijne Albina. Het is dus niet mijn persoonlijk verhaal maar die van hem.
Ik heb zijn toestemming om dit verhaal met met jullie te delen. Het verhaal zal ik vertellen in de “ik” vorm, omdat het zo makkelijker te vertellen is. Dit alles voltrok zich in Maart 2018.
Tegen 12:30AM in de nacht kwam ik thuis aan. Mijn Broer hield ervan om gewoon op de vloer te Liggen terwijl hij naar tv keek. Ik zat op het bankstel, terwijl ik druk bezig was op social media tot ongeveer 2:30AM in de ochtend. Ik ben op den duur mijn baddoek gaan halen, want ik zou gaan douchen ...... intussen was mijn broer al slaperig, hij stond op en liep richting zijn slaapkamer. Ik zat met mijn baddoek gewikkeld om me, gewoon te zeuren online.
Ik ben iemand, die gewend was altijd laat te gaan slapen. Meestal zeurde ik gewoon op social media om me een beetje bezig te houden. Het was mijn gewoonte niet vroeg het bed in te duiken en ook zo deze nacht. Maar plotseling hoorde ik mijn hond heel hard Janken, het geluid klonk alsof iemand hem heel hard geslagen had. Mijn eerste gedacht was ‘mischien is er iemand buiten, een rover of dief?!’.
Ik nam eve een kijkje buiten en zag helemaal niks. Wel vreemd maar ik maakte me er niet zo een zorgen over, want ik zag niks verdacht. Na 5 minuutjes voelde ik hevige tintelingen op mijn linkerbeen, ik begon over mijn been te wrijven om zodoende van het vervelende gevoel af te komen, ....toen ik mijn broer plotseling daar zag, maar het vreemde was, hij was freaking doorzichtig!
Het was dan wel uiterlijk en lichaamsbouw van mijn broer, maar ik kon zijn gezicht niet zien. Toen dacht ik in mezelf "Ey a mang go ien’ ing kamra, da oting a mang kong dja baka?" (* mijn broer is al naar zijn slaapkamer gegaan, hoe kan hij ineens weer hier zijn?)
Ik stond op om beter te gaan kijken of het werkelijk mijn broer was, aangezien ik degene met uiterlijk van mijn broer op een afstand gezien had. Misschien wilde hij een joke met me uithalen.
Maar mensen...... toen ik beter keek, zag ik iets dat ik tot de dag van vandaag niet kan vergeten..
Ik zag een soort van gedaante, die leek op een zwarte man en z'n gezicht was bedekt met pimba, die man had een grote baard, ook had hij een rode muts aan. Ik was zo geschrokken en kon niet uit mijn woorden komen. Ik was verstijfd en kon niet geloven dat ik zoiets voor mij zag, dat het zich aan me had laten zien. Waarom was dit ding hier?!! Wat wilde het van me? Ik kon niet bewegen, ik wilde weg rennen maar niks aan mijn lijf reageerde.
.. Dat ‘ding’ maakte een paar bewegingen met zijn handen alsof hij me riep en ik zag z'n mond bewegen, maar ik kon niets verstaan wat hij precies zei. Het klonk alsof er water in mijn oren zaten, dus het geluid kwam niet door. Ik stond ongeveer 60 seconden verstijfd daar, maar het leken wel 10 minuutjes.
Toen ik weer kon bewegen, rende ik meteen om het keukenlicht aan te maken. En op het moment dat het licht vel door de keuken scheen, en ik mij omkeerde was het vreemde figuur nergens te bekennen. Hij was gewoon in een oogwenk verdwenen. Die entiteit was gewoon nergens te vinden..... ik stond rond te kijken maar ik zag niets. Ik liep vervolgens richting bad en toilet ruimte, en toen zag ik die entiteit daar weer. Hij was deze keer niet in het huis....... hij was buiten de woning.
Hij keek naar binnen via de schutters van mijn slaapkamer die de laatste was in de gang alvorens je de badkamer kreeg. Ik was gewend met open schutters te slapen altijd, omdat het frisjes aanvoelde altijd. Natuurlijk schrok ik opnieuw van dat figuur dat gewoon daar stond voor het raam en naar binnen gluurde. Ik wist dat het geen mens was, want hoe was hij ineens buiten? Een mens zou dit nooit kunnen doen.
Zenuwen schoten door mijn lijf, mij steeds meer beseffend dat dit geen grap van mijn broer was. Iets wat ik toch nog hoopte dat dit allemaal niet echt zou zijn. Maar dat was niet het geval, want dat ding was vanuit de keuken in enkele seconden ineens buiten het huis. Dat kon onmogelijk.
In paniek rende ik toen naar mijn ouders hun slaapkamer en klopte op hun deur. Me Vader schrok natuurlijk, want ik sloeg zo hard dat hij verward wakker werd, hij rende meteen om de deur open te maken. Ik vertelde hem dat ik een man buiten zag en dat het volgens mij geen mens was. Mijn vader begreep het niet meteen, hij was nog slaapdronken, waardoor hij dacht dat het een dief was toen hij het figuur ook bij mijn raam zag staan.
Hij rende om zijn jachtgeweer te gaan halen maar toen hij gewapend terug kwam, zag hij ook niets meer. Hij is buiten gaan kijken maar nergens iemand te bekennen. Hij vroeg me “waar is degene?”. Hij zag niks, maar ik zag het wel een eindje verderop staan.
Mijn moeder die ineens ook opgestaan was door mijn harde gebonk op hun slaapkamerdeur, was erbij komen staan en zij raakte vrijwel meteen in trans. Ze begon ineens neger engels te praten, ze liep richting “dat ding” en ze zei “gwe dja go pe yu kmopo ....yu no mang du neks dja!"
(*ga terug waar je vandaan komt, hier zal je niks slecht kunnen doen).
Die entiteit zijn gezicht veranderde van een emotieloze uitdrukking in een wraakzuchtige gemene blik. Het leek alsof ‘zijn’ gezicht steeds veranderde in andere gezichten.
Mijn broer die door alle commotie naar buiten gekomen was, zei “wat is hier precies gaande?”. We legden hem in het kort even uit wat er gaande was. “Ey dang a Ka San dja mek eng Langa!”
(* dan heeft dit verdomde schepsel zijn rommel al veel lang hier gemaakt!).
Hij nam het geweer van mijn vader over, hij wilde schieten op het ‘ding’, maar omdat hij het zelf niet waar kon nemen, vroeg hij mij in welke richting en waar het ding precies stond. ‘Wijs me waar ik moet richten?” Vroeg hij. Ik wees hem ongeveer waar ik dat ding zag. Mijn paps zei tegen mijn broer “laat maar, je gaat zomaar burengerucht maken en het is geen mens. Schieten zal niks doen, je krijgt alleen de hele buurt die wakker en kwaad zal zijn. Je ziet zelf ook niks, dus wees niet koppig en laat dat ding gewoon. Sinds wanneer kan je een geest die al dood is opnieuw dood maken?!!”.
Mijn broer realiseerde zich ook dat het onbegonnen werk was en hij gaf het wapen terug aan mijn vader. We stonden nog een tijdje bij de achterdeur van ons huis, denkende wat de volgende stap zou zijn. We wisten ons geen raad met de situatie, dus waren wij erover aan het praten, want we wisten niet hoe we dit aan moesten pakken. Mijn moeder was intussen langzaam uit haar trans geraakt, en mijn vader was haar aan het gerust stellen.
Een bemoeizuchtige buurvrouw van ons, die altijd naar onze tori kijkt, bleek nog wakker te zijn. Ze kon door de prikkeldraad schutting makkelijk op ons erf kijken dus vroeg ze wat er aan de hand was? En waarom wij zo laat in de nacht nog op het erf stonden? Was er een dief in de buurt misschien? Ze wilde er alles van weten, en het liefst nog in de fijnste details. Mijn moeder besloot de buurvrouw even te vertellen, ze stond bij de schutting terwijl buurvrouw in haar huis achter het raam stond.
Terwijl mijn moeder stond te praten, viel mijn oog op mijn vader zijn auto. Ik zag een schaduw in die auto zitten, dus ik wist meteen dat die entiteit in me vader zijn auto was gaan schuilen. Ik voelde een slechte energie en wist dat het ding kwaad was. Ik wist gewoon op één of ander manier dat het geen goeie energie was, die op dat moment in de omgeving aan het broeien was. Ik zei toen tegen de anderen, dat ik dat ding zag in die auto.
Mijn buurvrouw kon het ook zien, maar de rest niet. Ze rende uit haar huis richting ons erf. Ze is een christen, dat wisten we van haar, ze begon te bidden vanaf ze onze poort binnen liep. Zij liep richting die auto met haar armen opgeheven in de lucht, ondertussen bleef ze doorgaan met bidden en Jezus Christus zijn naam aanroepen. Ik zag dat ding bang worden en hij ging richting de kofferbak van de auto. Hij ging daar schuilen en blijkbaar voelde hij zich in het nauw gedreven.
Ik zei tegen de buurvrouw, die met gesloten ogen in gebed was, dat het ding intussen in die kofferbak gegaan was en dat ie daar aan het schuilen was.
Ze zei “geen zorgen, niks en niemand kan ons iets aandoen, Jezus Christus beschermt ons en ik zal dit ding hier weghalen!”. Buurvrouw stond een hele tijd bij de auto te bidden, met haar handen op de kofferbak. Daarna vroeg ze ons om die kofferbak open te maken. Ik ging die sleutels binnen halen en deed open voor haar. Ik zag in een flits iets vluchtig rennen uit de kofferbak. De anderen zagen het niet, maar ik zag het wel.
Buurvrouw bleef door bidden en ik zei haar dat het ding blijkbaar al weg was.
Ze stopte met bidden en wij bedankten haar, want ze had ons toch echt geholpen. Meestal was deze zelfde buurvrouw bemoeizuchtig en keek altijd naar alles wat we deden, maar deze keer had ze ons echt geholpen. Wij bleven allemaal nog even met buurvrouw praten want dit was een heel gebeuren en bijzonder vreemd. Waarom is dit ding ons ineens lastig komen vallen?
Wij dachten dat alles al achter de rug was en dat het ding al weggevlucht was, maar ik voelde ineens een koude tinteling aan mijn voeten, dus toen ik omlaag keek, zag ik nog een extra voet... eentje die doorzichtig was en niet de mijne was. Ik voelde alsof iets in mijn lijf was en controle over mij wilde nemen. Ik zei luid “gwe liep mie jongu” (*ga weg en laat me met rust ).
De buurvrouw was snel van begrip en ze zei “laten we niet te lang wachten, buurman start je auto... want dit moet niet erger worden, breng die jongen naar de pastor van mijn kerk. Ik wijs jullie wel waarheen je moet rijden”.
Wij gingen dus met mijn vader, moeder, mijn broer en de dikke buurvrouw naar het huis van de pastor. Me broer en ik zaten helemaal opgepropt op de achterbank met de buurvrouw, maar het lukte wel met moeite om te passen in de auto. Ondertussen belde buurvrouw op haar oude mobieltje naar de pastoor, die na heel veel bellen eindelijk opnam. De pastoor zei dat hij ons op zou je wachten.... aangezien het dringend was. De buurvrouw had alles haarfijn uitgelegd.
.. Daar aangekomen bad die pastor voor me en zalfde me hoofd en Voet. Hij deed nog enkele dingen en bad voor mij. Daarna reden we naar huis, eenmaal thuis aangekomen ging de buurvrouw naar haar huis en we hebben haar hartelijk bedankt voor al haar tijd en moeite.
Uiteindelijk heeft het gebed van de pastor me niet geholpen, want ik bleef het “enge ding” zien. Me vader zei toen “ ik ga je naar de stad brengen bij een bonoe mang, want dit kan zo niet doorgaan”. Hij was echt ten einde raad, dus ik begreep dat hij me gewoon wilde helpen want ik zag alleen dingen en niemand van de anderen zag iets. Ik weigerde naar de bonoeman te gaan.
Me moeder kwam toen met het idee om naar Zuster Regina te gaan. Dat was een zuster van een andere kerk, die ons vaker geholpen had als we in problemen zaten, dan bad ze altijd voor ons en wij hebben altijd positieve ervaringen gehad met haar. Het was intussen iets van 5:30 am en toen we bij zuster Regina haar huis aankwamen zat ze op haar terras. We vonden het raar, maar we hadden niet teveel tijd om na te denken erover en me moeder vertelde haar het geval. Zuster regina zei “ ik voelde dat er iets mis was, maar niet dat jullie het zouden zijn die bij me aan zouden komen, ... ik wist dat ik gods werk moest doen en daarom zat ik buiten. Maar laten we geen tijd verliezen, laat me voor jullie zoon bidden. Ze vroeg ons allemaal onze handen te vouwen en alles te herhalen wat ze zei. Ze begon te bidden en te bidden.... het leek een oneindigheid te zijn, maar ze bad en bad. Ik voelde me helemaal niet lekker want ik kreeg het gevoel alsof ik in vuur en vlam stond, alsof het gebed me aan het verbranden was. Ik begon me steeds ongemakkelijker te voelen en daarna wist ik niks meer.....
Zuster Regina heeft me op dat moment verlost van die demoon die me achtervolgde. Ze vertelde me dat ze een boei aan mijn enkel zag, die anderen niet zagen. Iemand had mij gebonden, iemand wilde niet dat ik succesvol zou zijn in mijn leven. En dat was het doel van degene die mij “ geestelijk gebonden” had om mij achter te houden in mijn doelen en langzaam te ruïneren. Dus zuster regina heeft mij van deze duivelse balast bevrijd, in jezus christus zijn naam. Ik heb mij na dit voorval bekeerd. Ik heb geen idee wie zo iets duivels gestuurd heeft voor mij, wie zo jaloers op mij was/ is. Ik heb geen ruzie met mensen dus ik snap er niks van.
Dankzij de machtige heer Jezus Christus daarboven leef ik nog om dit na te vertellen, want het zou niet mooi geëindigd zijn voor me. Dat vertelde Zuster regina me ook....
🌺Dit was mijn ervaring, bedankt voor het lezen..
⭐️⭐️= Het verhaal is 60% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties