STORY 480: IN HET BOS MET DE FAMILIE

🟨 Ingezonden door: G.N

               ⚜️IN HET BOS MET DE FAMILIE⚜️
———————————

Dag lieve OST familie, vandaag wil ik mijn persoonlijke ervaring met jullie delen.

Ik ben met mijn kerkelijke familie gaan overnachten op een privé plek in het bos. Daar aangekomen, begonnen wij met het uitladen van onze spullen. Ik ging hierna een beetje rondlopen om de plaats te verkennen. Tijdens mijn wandeling in de omgeving zag ik op de grond een murti (religieus beeldje) liggen die iemand hoogstwaarschijnlijk weggegooid had of had laten vallen.

Ik liet dat beeldje gewoon liggen, vestigde mijn aandacht er niet op en raakte het ook niet aan. Ik vervolgde mijn weg en ging door met mijn geplande bezigheden.

Later op de avond maakten wij een kampvuur op het terrein waar wij logeerden. Een ieder zat gezellig rondom het vuur en een leuke sfeer was aanwezig. Een eindje achter ons was er een hoop met afval, waar duidelijk te zien was dat men vuil gebrand had op die stapel. Mijn ogen vielen per toeval op die hoop met vuil, het viel me op dat er een pop op het afval lag die half verbrand was.

Die pop zag er wel eng uit, maar ik probeerde geen vreemde gedachten in mijn hoofd te krijgen dus om mijn aandacht af te leiden speelde ik met de kinderen. Maar toch trok iets mijn aandacht steeds weer, waardoor ik richting die vuilhoop moest kijken. Je weet hoe het aanvoelt alsof iemand je bekijkt vanuit een bepaalde zijde? Nou … zo voelde ik me ook, dus ik keek naar die stapel met vuil.

Mensennnnnnn …… je gelooft het of niet, mijn hart sprong bijna door mijn keel, ik zag gewoon hoe die pop opstond alsof het een mens was. Het begon te bewegen en lopen en keek mij recht in de ogen aan. Ik beefde, trilde en gilde het uit bij het zien van de pop die me recht in de ogen aankeek. Men had niet meteen door dat er iets met me aan de hand was, maar naarmate die pop meer bewoog raakte ik meer in paniek en gilde steeds luider terwijl ik in de richting van de pop keek.

Toen de pop mijn richting op liep, heb ik gegild en wees in de richting van de pop. Iedereen keek in de richting die ik aan wees, maar de pop was ineens verdwenen. Niemand zag iets en ik beefde helemaal, ik had het koud en warm tegelijkertijd. Maar omdat niemand iets gezien had, wist ik niet wat ik van die situatie moest zeggen dus zat ik verder maar stil. Ik wilde de sfeer trouwens niet verpesten voor de rest van ons gezelschap.

Ons gezelschap heeft zich niet gestoord aan het gebeuren met mij, er werd lekker gechilled en nadat we uren rondom het kampvuur gezeten hebben, besloten we naar binnen te gaan in de woning. Het was een huis die met boomstammen gemaakt was, bestaande uit 2 slaapkamers, bad + toilet, voorzaal en keuken in 1. Iedereen viel van vermoeidheid gauw in slaap. Ik kon niet slapen want dacht steeds aan die pop, de plek voelde voor mij gewoon niet fijn aan. Maar niemand leek last van de plek te hebben dus ik zat in me zelf ermee te tobben.

Toen begon het, ik zag ineens die pop weer. Deze keer veranderde de pop ineens in een oude vrouw. Niemand kon het zien, ze toonde zich alleen aan mij. Waarom zij dit deed weet ik ook niet, maar niemand anders zag haar en dit kon ik merken toen ik weer uit angst luidop begon te gillen. Deze keer gilde niet alleen ik, maar ook iedereen in het huis, want van alle kanten hoorde ik gegil, chaos en iedereen sprak door elkaar. Bleek dat de anderen in de woning voelden dat zij door iets aangevallen werden, zo schrokken ze wakker en een ieder was in paniek.

“Laten we uit die woning gaan, kom naar buiten” zei ik en we gingen met zijn allen naar buiten zonder eigenlijk een plan te hebben wat we daarna zouden doen.

Buiten aangekomen was mijn tante weer naar binnen om haar mobiel te halen. Maar ze kon niet meer uit de woning komen, want deuren waren vreemd zelf dicht geslagen en waren op slot. De woning had houten deuren, ze waren sterk en je kon niet eventjes de deuren open breken. Nu raakte een ieder alleen nog meer in paniek, want mijn tante gilde van binnenuit in de woning en de angst was in haar stem te horen.

Ik keek rondom mij, ik zag die pop opnieuw staan voor de deur van de woning. Ik begon te gillen terwijl ik ernaar keek en vroeg luidop “wie ben je en wat wil je van mij?”. Ze zei “ik wil jou!". Ik begreep er niks van want kende haar niet en had zeker ook niks verkeerd gedaan. Ik kreeg ineens de ingeving om het religieuze beeldje te gaan halen, die ik bij aankomst op het terrein in de omgeving in het zand had zien liggen. Alsof iets mij de boodschap gaf het beeldje te gaan zoeken en het erf op te brengen.

Ik vroeg 1 van de heren uit ons gezelschap met mij mee te lopen om het beeldje te gaan zoeken. Ik wist waar het ongeveer moest liggen.

Toen we weg gingen waren er nog familie leden op het erf. Die geest begon hun toen lastig te vallen en ze raakten alleen meer in paniek. Eenmaal met het beeldje aangekomen, heb ik alle kinderen achter mij laten staan en dat ‘ding’ (die pop) stond voor me, maar hoe bang ik ook was op dat moment, ik begon toen bhajan (gebed) te zingen en die ‘takroe sanie’ is toen verdwenen uit mijn zicht.

Mijn tante die binnen vast in de woning, riep mij want de sloten gingen ineens weer open. Ik liep haastig naar haar toe in de woning, ik weet zelf niet waar ik de durf vandaan haalde. Maar een kat in nood maakte rare sprongen, dus op dat moment deed ik het gewoon. Mijn tante zei “kom kijken, een spook of wat dat ding is, die roept aldoor jouw naam". Ik begreep niet wat dat ding van mij wilde, zoals ik al zei. Een nichtje van mij was achter mij meegelopen toen ik de woning binnen liep. “Waarom ben je met me meegekomen, je had beter buiten kunnen blijven want het is veiliger voor je” zei ik.

Ik maakte me werkelijk zorgen over haar veiligheid, want eenmaal binnen gekomen in de woning leek het alsof de muren op me af kwamen. De hele omgeving voelde extra koud, niet goed en zeer dreigend aan. Alsof er elk moment iets vervelend kon gaan gebeuren. Ik werd er helemaal angstig van eerlijk gezegd en wilde niet dat mijn nichtje iets overkwam. Ik zei tegen haar “wat er ook gebeuren mag, laat je niet bang maken en heb alle vertrouwen in jouw geloof dat onze god ons zal beschermen, niets is sterker dan hem!”.

Ineens stopte het gevoel dat de muren op mij afkwamen, de dreigende sfeer die voorheen duidelijk te voelen was, verdween plotseling ….. alles was weer rustig. Ik rende naar buiten vroeg de anderen als het een beetje ging met ze. Ze keken me allemaal een beetje aan alsof ze nog in shock verkeerden van dit allemaal wat gebeurd was.

Ik zag de pop, die nu de gedaante aangenomen had van een vrouw, weer naar binnen lopen.

Ik bleef buiten met de anderen staan, niet wetende wat ik verder met de situatie aanmoest. Ineens zag ik dat de religieuze beeld (durga) haar arm naar het huis gericht was, iets wat eigenlijk haast onmogelijk zou zijn. Het beeldje was van een massief materiaal gemaakt dus het was onmogelijk dat het kon bewegen. En toch was de arm helemaal gedraaid in een bepaalde richting, in de richting van de woning, alsof het mij aanwees opnieuw de woning in te gaan. Tenminste die ingeving kreeg ik …..

Ik besloot, hoe gek dit ook mag klinken, weer naar binnen te gaan in de woning. Op het moment dat ik naar binnen liep, werden mijn familieleden weer aangevallen door die ‘pop’, maar hun konden niet zien wat ze lastig viel. Ik was de enige die ze niet lastig viel, maar ik was ook de enige die haar gewoon kon zien. De anderen zagen haar gewoon niet, maar juist hun viel ze wel aan. Het was alsof er iets aan mij was wat die ‘pop’ bang maakte waardoor ze mij niks deed.

Enige wat ‘ze’ kon doen was mij angst aan jagen, maar aanvallen deed ze bij mij niet. Ik voelde mij hierdoor gesterkt en begon haar uit te schelden, maar ze bleef doorgaan mijn familieleden aan te vallen. En zoals ik al aangaf aan het begin van mijn verhaal, mijn familieleden zijn gelovige mensen, ze zitten vaak in de kerk en anderen zijn van de mandir, dus ik vroeg ze om samen in gebed te gaan met zijn allen. Dit hebben wij met zijn allen ook gedaan en sommigen begonnen heilige liederen te zingen. Ik voelde me gesterkt door dit alles, alsof mijn geloof me alleen meer kracht en zelfvertrouwen gaf, waardoor ik met luide stem een krachtig gebed mee zong.

Wij hebben zo 3 tot 4 heilige liederen/ gebeden gezonden en op den duur was de ‘vrouw’ nergens meer te bekennen. Ik keek rondom mij, ik zag haar nergens. Ik weet niet als ze is gaan schuilen of als ze verdreven is van de plek, maar ze liet zich gewoon niet meer aan me zien en ‘ze’ viel mijn familie ook niet meer aan. De rust leek wederkeert, wij dachten geen seconde na en renden allemaal om onze spullen in te pakken, hebben in alle spoed de auto’s ingeladen en zijn midden in de nacht vertrokken van de plek. We zijn nog nooit zo snel richting Paramaribo gereden.

En je gelooft het of niet ….
Vlak voordat wij het terrein af reden, zag ik het religieuze beeldje liggen waar ik hem voor het laatst gebruikt had. En die arm ervan was gewoon weer normaal op zijn plek. Heel vreemd maar waar.

Uiteraard zijn wij nooit meer gaan logeren op deze bewuste plek buiten de stad. Ik krijg vanaf dit gebeuren wel steeds dromen over slangen en enge entiteiten. Ik heb geen idee waarom en wat dit wil zeggen.

⭐️⭐️= Het verhaal is 95% herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.