🟩 Ingezonden door L.N
⚜️DE GEEST UIT DE KNIESCHOT⚜️ DEEL 2
———————
De politie is op zoek gegaan naar de dader en heeft hem gevonden en opgepakt. Hij werd niet alleen veroordeeld voor het aanvallen en neer steken van mijn tante, maar ook voor het mishandelen van mij.
Mijn tante moest lang revalideren, de moeder van de dader had inmiddels contact opgenomen met mijn ma om haar spijt te betuigen namens haar geestelijk zieke zoon. Mijn ma besloot haar netjes tewoord te staan, het was een aardige vrouw die er niets aan kon doen wat haar zoon gedaan had.
Mijn moeder is niet iemand die raar tegen mensen doet dus ze heeft de vrouw met respect behandeld, af en toe belden ze zelfs nog voor een praatje, en zo kwam het dat die twee "vriendinnen" werden.
Op een zekere avond hoorde ik de telefoon rinkelen, mijn moeders kamer was precies naast de mijne dus ik kon het gesprek goed volgen. Ik hoorde mijn moeder zeggen “dus nu ben ik een wiesmang geworden wat gebeurt er met je Trees?”. Trees, noemden wij de moeder van de dader. Mijn moeder was totaal overstuur en liep met een woedende blik de trap af naar beneden.
Ik voelde stront aan de knikker en deed alsof ik iets beneden moest pakken (sosso bemoei), beneden aangekomen zag ik dat mijn ma inmiddels mijn tante aan het bellen was. Ze vertelde over de beschuldigingen van Trees naar haar toe, dit is wat de dader zijn moeder vertelde...........
Ik zat rustig in mijn cel en ik heb erg veel spijt van alle dingen die ik anderen heb aan gedaan, me no e deal nanga ogrie , ding famirie fu a sma wies me
(* Ik heb niets met demonen maar die familie van het slachtoffer heeft me kwaad gedaan)
Elke avond zie ik het licht knipperen en dan rent er een schaduw voorbij van een klein mensje, a moes fu de wang bakru! (*Het kan niet anders dan dat het een kabouter is)
Soms valt het mij aan en dan word ik gewurgd.... ik weet niet meer wat ik moet doen!
Ik kon mijn oren niet geloven wat ik daar allemaal hoorde, nanga mi bemoei, maar ik moest naar bed..... ik dacht bij mezelf ‘hier moet ik et fijne van weten!’.
De volgende dag belde mijn tante mijn ma en vertelde dat ze een brief uit de gevangenis heeft ontvangen, en of mijn moeder langs wilde komen want ze durft het niet alleen te openen maar wil ergens wel weten waar het over gaat. Mijn moeder zei ‘is goed zus ik kom eraan!’. Ik zei meteen “mama neem me mee noh?!”.
Eigenlijk wilde mijn ma me niet mee nemen omdat al die vervelende gebeurtenissen in dat huis hadden plaats gevonden en dat zou nare herinneringen bij me kunnen oproepen. maar het lukte me altijd weer mijn zin door te drijven dus nam ze me alsnog mee.
Mijn tante maakte de deur open met tranen in haar ogen, in haar hand had ze de brief en ze wenkte mijn ma mee naar binnen te lopen. Mijn ma opende de brief en ik deed alsof ik aan het spelen was maar ik was erg nieuwsgierig wat er in de brief stond .
Lieve ansje (hij bedoelde dus mijn tante),
Ik schrijf je deze brief uit schuldgevoel maar ook uit angst,
Elke dag zie ik het licht in mijn cel knipperen en zie dat een schim van een kleine man langs rent, dat was in het begin... maar daarna werd het erger. Ik werd op een nacht in mijn cel gewurgd door dit ding wat ik dagelijks zie, me frede ansje ik ben bang!
Nu dacht ik dat het afgelopen was nadat ik keihard de naam van de Here Jezus had genoemt, maar niets is minder waar het werd erger. Ansje, ik zie een kleine jongen in mijn dromen die me mee neemt naar de engste plaatsen, hij brengt me naar begraafplaatsen en laat me het gat van mijn eigen graf zien.
Ansje me wang taigie joe pardong (*Ik wil aan jou mijn excuses aanbieden) als je bakru (*kabouter) voor me gestuurd hebt dan verdien ik het maar Ansje het spijt me van alles. In 1 van mijn dromen heeft hij jou naam genoemd Ansje en daarna kreeg ik geen adem meer, me bigie joe no kier me ANSJE no kier me(*maak me niet dood ansje maak me niet dood).
Mijn moeder en tante keken elkaar met wijde ogen aan en riepen in koor “A no boykie e fuck a mang op??”
(* is het niet Boykie, die hem lastig valt?). Boykie was dus de overleden zoon van mijn tante.
Mijn moeder en tante waren beiden een beetje overstuur want ze beseften nu waarvoor ze beschuldigd werden.....
Mijn ma zei ik weet niet wat ik moet doen hoor Ansje en ik weet ook niet wat je met die brief wilt doen, maar ik wil hier niets meer mee te maken hebben.
Die avond kon ik niet slapen, ik had hele koude voeten en ik bleef klaar wakker.... het verhaal uit de brief hield me bezig.
Ineens begon ik uit het niets te praten en ik zei.... “boykie ben jij degene die Meneer de dader het leven zuur maakt in zijn cel?”. Ik kreeg geen antwoord en ik zag niets, ik werd bang van mezelf ik dacht waar ben ik eigenlijk mee bezig.
De volgende dag voelde ik me ziek, ik vroeg aan mijn ma of ik thuis mocht blijven mijn ma stemde toe. Ik was die dag alleen thuis want mijn ma moest werken....ik dacht hmmm lekker vrijheid blijheid en ging nadat mijn ma vertrokken was onder de douche staan.
Ik hoorde een geklop op de deur en het leek alsof mijn hart stil stond. Ik deed de douche uit en liep in mijn handdoek naar de kamer, en daar was hij....... de Geest van mijn neefje! Hij liep op me af en zei luister goed... deze man gaat boeten voor zijn daden, zeg mijn ma ik hou van haar en blijf voor eeuwig over haar waken. Ongeveer na een half jaar kregen we het bericht binnen dat Meneer de dader gek is geworden en overgebracht is naar een inrichting.
Het nadeel hiervan was wel dat mijn familie de schuld kreeg van deze man zijn daden, terwijl we die man nooit iets hebben aangedaan!
Ik heb mijn tante de boodschap nooit door gegeven, waarom weet ik niet.....
maar A no alla sani bung fu takie.
(*Niet alles is goed om te zeggen)
En daarnaast was er toch niets aan te doen.
🌺 Ik hoop dat jullie genoten hebben!
⭐️= Het stuk is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties