🟦 Ingezonden door: Debby K
⚜️JIJ BENT TE GROOT VOOR KNIKKERS⚜️
———————
Geachte leden van OST, ik zal jullie het verhaal vertellen over Leonard, die al sinds zijn 15e jaar zeker wist dat hij van beroep Lijkenbewasser wilde worden. Dit was altijd zijn grote droom geweest en uiteindelijk is dit ook de baan die hij gekozen heeft toen hij volwassen genoeg was.
Leonard vond het altijd boeiend om een lijk helemaal klaar te maken voor de begrafenis en dan vol trots te kijken naar het eindproduct, dat hij zijn “masterpiece" noemde. Het lijk gaf hij dan een bad, balsemen, bepoederen, haren kammen, eventueel scheren of een knipbeurt geven. Zo ook de nagels van de overledene werden verzorgd om er representatief uit te zien. Bij de dames deed hij hun make up en hun haren deed hij in model, soms los, soms in een bol … lag er helemaal aan hoe de overledene dit gewend was in haar leven.
Vaak bracht de familie een foto zodat hij een idee kon hebben hoe degene eruit gezien had en dit beeld probeerde hij dan zoveel mogelijk terug te halen voor de nabestaanden.
Aan het eind moest hij kleren en schoenen aandoen … dit waren ook de kneepjes die hij al doende geleerd had in het vak. En dan nog alleen het lijk plaatsen in de kist, dat was de afrondende stap.
Als hij dit allemaal gedaan had, voelde hij zich gerust. Leonard sprak ook met zijn "klanten" want zo noemde hij ze. Deze klanten vertelden hem precies wat ze wilden voor hun laatste aanblik in hun kist, want ze kwamen hem bezoeken in zijn dromen of soms lieten ze zich in werkelijkheid aan hem zien.
Een ochtend schrok Leonard wakker. Hij had een boodschap gehad in zijn dromen. Hij zag een hand hem 2 knikkers overhandigen, maar Leonard wist niet wat deze droom precies betekende. Hij stond op en ging in bad. Terwijl hij onder de douche stond mompelde hij ‘Knikkers …. Knikkers …. Knikkers … wat moet ik met knikkers?’.
“Sa na deng knikkers?”
(*Wat willen die knikkers betekenen?)
Hij poetste zijn tanden en dacht alleen aan knikkers, want gebruikelijk als hij dromen kreeg van de overledenen, waren de boodschappen duidelijk en helder. Maar deze keer was hij echt totaal in de war wat die dromen van die knikkers hem wilden vertellen. Hij trok zijn kleren aan en stapte in zijn auto. Op weg naar het werk stopte hij even bij de winkel om wat spullen te kopen die hij nodig had voor zijn werk ..
Toen hij bij de kassa stond om te betalen zag hij een fles knikkers. Leonard staarde naar de knikkers en zei: “ Omu, giem 2 knikkers fie?”
(*Oom, Geef me ook eens 2 knikkers erbij? )
De chinees in de winkel keek hem verbaasd aan en zei: “ Yu pigi man plee langa likkers”
(*Jij, zo een volwassen man, toch wil je met knikkers spelen? ).
Leonard zei: “No na gie mie wroko”
(*Nee, de knikkers zijn niet voor mij, het is nodig voor mijn werk )
De chinees overhandigde hem de Pot met knikkers en zei: “Teki sleefie sa joe wanie “
(*Kies uit welke knikkers jij wil ).
Leonard pakte precies de 2 knikkers die leken op de knikkers die hij in zijn dromen gezien had. Hij betaalde en vertrok.
Het was een rustige dag aan het werk …
Veels te rustig zelf, dus de heren zaten wat te borrelen en kaarten te spelen. “A saai yere Leonard“ (*Het is saai hoor ) zei Jerry vanachter zijn kaarten. “Ai jongu…” (*Ja, man) zei Leonard bevestigend.
Ineens hoorden de heren “Goedemiddag”.
Beide heren keken op, het was de zoon van Jerry.
Hij vroeg zijn zoon “Heey Boyki wat is er?”.
De zoon (genaamd Ricky) zei “Ik moet een boodschap brengen voor mama”.
Jerry legde zijn kaarten neer en liep even met zijn zoon naar de kant voor wat privacy. Leonard piepte nog even snel als hij kon zien welke kaarten Jerry had.
Kort daarna kwamen Jerry en zoon Ricky terug naar de tafel…
“Daag meneer Leonard, ik ga terug naar huis” zei de kleine nog. Leonard vroeg “Uhm, wil je nog wat soft hebben Boyki?“. Ricky zei: “Ja meneer, graag!”. Leonard stond op en liep naar de freezer. Hij trok het middelste Koel-vak naar buiten …. In de oksels van één van de lijken was er een fles rode soft & aan de andere kant was er fles bier. Boyki zijn ogen werden groot. Al rennend gilde hij: “Nee laat het … ik hoef niks meer”. Ricky rende weg het terrein af richting huis. De twee heren begonnen luid te lachen …
Na een 15 minuutjes ging de portofoon over …
“Jerry inkomen .. Inkomen ..”
Jerry pakte zijn porto: “ Ga voor Jerry … Skuuuuchhhhhh … Aanrijding Washingtonstraat.... 1 gewond en 1 dood”.
Jerry sprong op en zei tegen Leonard “Mo gwe, later”
(*ik ga ervandoor, ik zie je later ).
Jerry was de ambulance chauffeur. Na enkele seconden was het geluid te horen …wiewieieiwiewiewiewiewieiweieiwiwieieieieiewww …
en weg was Jerry…
Leonard stond op en ruimde de tafel op …
Ineens kreeg hij kippenvel.
De lijkenwagen van Poesa reed enkele minuten later het erf op. Leonard hoorde een stem zeggen: “Ik kom eraan baas Leonard, maak mij aub mooi voor mijn familie”, Leonard keerde zich om maar zag niemand. Kort daarna stapten de heren van Poesa uit de lijken auto …
De achterdeuren van het voertuig gingen open en de heren haalden de ijzeren kist naar buiten. Ze keken Leonard aan en eentje zei “Boi Leo, a disi na tap kisi yere”.
(*Zo leo, deze ziet slecht eruit... hij zal geen open kist kunnen hebben tijdens de schouwing).
Leo zei: Fa so? (*Hoe bedoelen jullie? )
De heren plaatsten de kist op de tafel en zeiden: “ A disi eng fesi fuckup helemaal … Set eng kong snel want na dalijk wo’ kong tek’ eng baka”.
(*Het gezicht van dit lijk is helemaal gehavend, dus probeer dat gauw even wat bij te werken, wij komen het lijk later weer halen).
En met deze woorden, reden de heren weg
Leonard Haalde het deksel weg en keek naar de jongen, het was een javaanse heer van amper 28 jaar, zijn gezicht was echt zwaar toegetakeld. Leo fronste ineens zijn wenkbrauwen en boog voorover. Deze kerel had geen ogen, hoe kwam dit in hemelsnaam? Leo keek rond als ze de ogen mischien ergens hadden gelegd. Hij hoorde de stem ineens weer: “Set mi kong baas Leo”. (*Help me baas Leo)
Leonard wist dat het de geest van het lijk met hem aan het communiceren was. Leonard keek de heer aan zei: “Set ie kong nanga sang?”
(*Waarmee moet ik je helpen? ).
De stem zei weer: “ Mi ai deh ini yu saka”
(*Mijn ogen zitten in je zak).
Leonard voelde snel in zijn zak … De knikkers !!!!… Ineens werd hij opgeschrikt door een gegil en gehuil van jewelste … Hij keek rondom zich en zag een javaanse oma huilend het terrein oplopen met familieleden, allemaal jammerend en gillen in het javaans. Hij liep naar buiten en een oude heer kwam naar hem toe …
“Bent u meneer Leonard?”… Leo knikte bevestigend. “Mogen we afscheid nemen van mijn zoon” vroeg de man.
Leo zei: “Meneer als u mij even mijn werk laat doen dan mogen jullie afscheid nemen en hem ook gelijk meenemen, .....want als u zo afscheid neemt denk ik niet dat het goed is voor die oudere dame daar” en hij wees naar de huilende oma. De heer die zijn tranen niet meer kon bedwingen zei: “dat is zijn oma en hij was haar favoriet … Ik zal even met de andere praten om geduld te hebben … Ik heb ook kleren meegenomen voor hem”. Hij keek Leonard smekend aan met tranen in zijn ogen “Meneer Leo, set mi boi kong gie mie” (*Meneer leo, helpt u mij alsjeblieft mijn zoon toonbaar te maken).
Leonard had met deze verdrietige vader te doen, hij gaf hem een klop op zijn schouders. Leo keek hem aan pakte de zak met kleren aan een zei: “No spang .. 30 minuut dan mi kba” (*Maakt u zich geen zorgen, ik maak het in orde. Ik ben binnen een half uur klaar met uw zoon).
Leo ging snel aan het werk …
Eerst knipte hij de kleren los en toen begon hij met wassen. Hij maakte alles netjes schoon en op verschillende plekken in het gezicht plaatste hij hechtingen om de grote open wonden dicht te naaien. Hij deed het zodanig vakkundig dat het gezicht er al helemaal anders uit begon te zien. Hij balsemde en poederde de heer helemaal, pakte daarna een nieuw scheerblad en schoor de baard netjes af en kleede hem weer aan …
Nog even zijn haren kammen, en toen keek Leo naar de ogen. Hij pakte als laatst nog de knikkers en plaatste ze in de oogkassen van de heer… Toen zei de vreemde stem “Dank u baas Leo … nu kan ik weer zien”
Leonard keek naar zijn "masterpiece" en hij was uiterst tevreden met zijn werk. De heren van Poesa waren er al met de kist … “Boi Leo, na a boi sa oe tek zonet dja?”
(*Leo, is dit die zelfde jongen die we daarnet hier gebracht hebben?). De heren keken verbaasd, want het was een heel verschil met het lijk dat ze gebracht hadden.
Leo lachte en zei geamuseerd “Ja mang.. het is de zelfde hoor”. De heren keken een hele poos verwonderd naar het lijk. “ Wow... Boi Leo, joe na a heer mang, na wang wonder sa ie doe “ (*wow ... leo, jij bent die hele meneer, die dit allemaal klaargespeeld heeft).
Uiteindelijk plaatsen de mannen het lijk van de heer in de kist en de familie mocht naar binnen om afscheid te nemen. Na enkele minuten kwam de oude vader van de overleden heer Baas Leonard tegemoet en zei : “Meneer ie beng ab Leti .. Now mi sjie sa ie beng bedoel … Thank u, dat ie set mi boi kong” (*U had echt gelijk meneer Leo, nu pas snap ik waarom u ons lieten wachten, Bedankt dat u mijn zoon toonbaar gemaakt heeft).
Leo gaf de verdrietige vader een handdruk en liep weg. Hij liep terug naar zijn auto en ging naar huis. Onderweg naar huis bedacht Leo hoe dankbaar dit werk vaak genoeg was, mensen kwamen ondanks hun verdriet altijd nog even bedanken voor het werk wat hij gedaan had. Dat gaf hem de kracht om door te gaan....
⭐️⭐️= Het verhaal is 85% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties