🟧 Ingezonden door: O.R
⚜️SCHOONMAMA, WAAROM TOCH?⚜️DEEL 1
—————————
Goedemorgen O.S.T leden, Ik wil vandaag mijn ervaring met jullie delen. Ik wil graag anoniem blijven.
Ik zal mijn hart voor jullie uitstorten, omdat dit gebeuren al erg lang speelt en ik wil het gewoon vertellen. Mocht u niet van lange verhalen houden is dit niet voor jou.
Ik ben een dame van hindoestaanse afkomst genaamd Nishma (fictieve naam) en ben momenteel 51 jaar oud. Ik ben al 31 jaar getrouwd en heb een dochter van 21 jaar. Zoals het vroeger gebeurde en normaal was bij de hindoestanen, werd ik uitgehuwelijkt door mijn ouders. Er werd door hun bepaald met wie ik moest trouwen. Ik werd op mijn 20ste uitgehuwelijkt met mijn man genaamd Robby (fictieve naam).
Toen ik als jong meisje bij mijn schoonfamilie introk na het huwelijk, woonden er in totaal 8 personen in hun huis. Mijn man Robby was de oudste zoon. Sinds het begin van mijn huwelijk ging het al mis. Ik heb in totaal 8 jaren ingewoond bij mijn schoonouders. Ik was degene die in mijn eentje al het huishoudelijk werk moest doen, de zorg van al die 8 personen lag op mijn schouders. Ik was eigenlijk net als “assepoester” en moest ieder op hun wenken bedienen als het ware. Ik werkte me zelf letterlijk kapot om het een ieder naar de zin te maken.
Er waren tal van "regels" voor mij, ik mocht bijvoorbeeld niet buitenshuis gaan werken. Een baan zoeken was dus uit den boze en ik kon zodoende ook geen vrienden maken. Ik werd in de 8 jaren flink gepest door mijn schoonouders.
Terwijl ik daar woonde was het mij opgevallen dat er vaker een slang kwam kruipen uit de slaapkamer waarin mijn man en ik sliepen. Het was geen normale slang, het was een 2 koppige slang. Ik was natuurlijk overstuur en gilde als ik die slang zag, want ik ben zeer bang voor slangen zoals de meeste mensen. Robby’s broertje kwam dan aansnellen, pakte die slang beet, zette hem in een rijstzak en dumpte het vervolgens buiten op de berm. Hij heeft die slang nooit dood gemaakt.
Een weekendje ging ik naar mijn ouderlijk huis om mijn ouders te gaan bezoeken.
Bij terugkomst bij mijn schoonouders, zag ik mijn schoonmoeder vanaf s’morgens tot 12:00PM druk bezig bij een een grote manjaboom die wij hadden staan op het erf. Ik ging naar haar toe en vroeg wat ze daar al die tijd deed. Ze vertelde dat ze vanaf s’morgens een heel grote dagwe slang zag liggen, die weigerde weg te gaan. Ze had van alles geprobeerd het beest van het erf te halen, maar niks scheen effect te hebben en hij bleef precies daar liggen zonder ook maar een beetje op te schuiven.
Verder vertelde mijn schoonmoeder ook, dat die slang eigenlijk al het hele weekend daar was. Mijn schoonmoeder nam een grote stok en bond aan het einde een doek die doordrenkt was met Pine oil, daarmee stak ze die slang constant zodat hij geïrriteerd zou raken en hoogstwaarschijnlijk weg zou gaan. Maar ondanks al haar moeite en verscheidene pogingen ging het enorme beest toch niet weg.
Toen buurtbewoners kwamen kijken, waarom mijn schoonmoeder de hele dag bezig was op het erf, zeiden ze meteen dat dit geen normale slang was maar een offerslang.
Een oude vrouw van de buurt, die verstand had van zulke culturele zaken, is komen staan en ze was bezig te bidden en communiceerde met de slang. Ze vroeg het beest wat hij daar was komen doen en waarom hij mensen bang maakte. “Ga weer waar je vandaan gekomen bent! Hier hoor je niet thuis” zei ze. Want de hele buurt was natuurlijk in rep en roer, niemand hield van slangen. Ik weet niet wat oude vrouw allemaal met die slang gecommuniceerd heeft, maar vreemd genoeg, kort na de communicatie bewoog die slang zich ineens voort en kroop langzaam het erf uit.
Iedereen die stond te kijken was verbaasd en ik kon mijn ogen niet geloven dat die slang werkelijk luisterde naar die oude vrouw. Precies na een maand van dit geval is mijn schoonvader plotseling overleden. Hij klaagde ineens van pijn op de borst en toen ze hem brachten naar EHBO was het al laat. Na het overlijden van mijn schoonvader, mocht ik pas buiten gaan werken. Het was alsof mijn schoonmoeder eventjes geen tijd voor me had, om mij dwars te bomen.
Terwijl ik bij mijn schoonouders woonde ben ik nooit zwanger geraakt. Mijn man en ik deden keihard ons best een kind te verwekken maar het lukte maar niet. Uiteindelijk zijn we naar de vrouwenarts gegaan om te kijken welke opties zij had voor ons, maar zelf met haar advies en medicatie voor vruchtbaarheid, lukte het mij nog steeds niet zwanger te raken.
Daarna zijn we naar een oude inheemse vrouw geweest die zei dat ik "fio fio" heb. Na alle ellende die ik meegemaakt had in het huis van mijn schoonouders, besloot ik te verhuizen van die plek. Samen met mijn man, ben ik verhuisd naar Dijkveld waar wij voor 6 maanden bleven in een huurhuis.
Mijn schoonmoeder kwam toen met een voorstel, dat wij in 1 van haar woningen mochten wonen, waarbij mijn man dus als beheerder van het terrein moest fungeren. Ik wist dat mijn schoonmoeder dit bedacht had, omdat deze woning niet ver was van haar eigen huis. Zo kon ze beter een oogje in het zeil houden. Ik wilde dit eigenlijk niet accepteren om in 1 van haar woningen te gaan verblijven, maar omdat het gratis was, besloot ik toch met mijn man daar in die woning in te trekken.
Toen we er éénmaal woonden, was er in de ochtenduren niemand thuis omdat Robby en ik beiden een baan hadden en naar ons werk gingen. Op een middag toen ik thuis kwam van het werk zag ik op ons tapijt in de woonkamer dat er een muntje geplaatst was. In die tijd dat dit gebeurde, maakte men geen gebruik van muntjes in suriname, dus was het uiterst vreemd dat ik midden van het tapijt een verroeste munt zag liggen. Het was duidelijk dat iemand hem daar bewust neergezet had.
Toen Robby van het werk kwam, vroeg ik hem als hij de munt daar geplaatst had. Zoals ik vermoedde, wist hij er niks van. Hij was net zo verbaasd als ik.
Mijn echtgenoot is met het muntje naar een Pandit (hindoestaanse priester) geweest. Toen Robby alles aan hem vertelde, dat die munt ineens midden van onze vloerbedekking lag, begon die Pandit alleen te lachen. Ik weet niet wat hij zo grappig eraan vond, maar zijn advies was dat Robby het muntje in een kanaal moest gooien waar er stromend water was. Nadat hij de munt daarin gesmeten had moest hij weglopen en niet terug kijken. Precies zoals de pandit gezegd had, heeft mijn man gedaan.
Je gelooft het of niet, binnen enkele maanden ontdekte ik dat ik zwanger was. Mijn man en ik waren zeer verheugd, dit was een moment waar wij zo lang op gewacht hadden en het was eindelijk zover. Helaas heb ik echt geen makkelijke zwangerschap gehad, want sinds het begin voelde ik mij echt vreselijk ziek. Het was niet zoals een normale zwangerschap behoorde te zijn, waarbij je echt geniet van het zwanger zijn. Het was zo erg met mij dat ik steeds opgenomen werd in het ziekenhuis.
Elke keer als ik ging voor een controle onderzoek werd ik opgenomen. Het ging zo slecht met mijn fysieke en geestelijke gezondheid, dat ik echt begon te twijfelen aan me zelf en aan alles rondom mij. Ik weet niet wat met me gebeurde, maar ik had echt hele rare ideeën in mijn hoofd. Ik wilde dat dit stopte en wilde een eind aan mijn leven maken. Zo kwam er steeds in mijn hoofd, dat ik diende te springen van de hoogste etage in het ziekenhuis. Ik ben nooit iemand geweest die aan zelfmoord dacht, maar toch kwamen er ineens vreemd genoeg dat soort gedachten in mijn hoofd.
Ik begreep zelf niet waarom dit ineens gebeurde. Ik vocht er dagelijks tegen terwijl ik in het ziekenhuis lag om dit niet ten uitvoer te brengen.
Toen ik 8 maanden zwanger was, ben ik vroegtijdig bevallen via een keizersnede. Ik kreeg een dochter genaamd Naina (fictieve naam). Omdat Naina vroegtijdig geboren is, was ze echt zwak. Daarom moest ze van de dokter één maand lang in de couffeuse liggen. Naina woog zelfs lichter dan een kip en was heel klein. Pas na een maand mocht mijn baby naar huis met mij.
Drie maanden na mijn bevalling moesten mijn man en ik weer normaal gaan werken, dus de baby moest naar de oppas.
Ik woonde nog in het familiehuisje als beheerder dus ik streefde ernaar om mijn eigen huis te bouwen. Ik wilde zo min mogelijk accepteren van mijn gemene schoonmoeder. Ik vertrouwde die vrouw gewoon niet. Robby’s oma had percelen op haar naam en ze gaf die percelen aan mijn schoonmoeder om die percelen te verdelen onder haar vijf kinderen.
Robby als oudste zoon kreeg uiteraard ook een perceel en zo zijn wij begonnen met bouwen. In het begin was het huis niet helemaal af. We waren van plan om in dat huis te wonen en zodoende beetjes bij beetjes het huis verder af te maken. Toen ik begon te wonen in ons eigen woning zag ik aldoor een schaduw van een slang in mijn huis. Dit zorgde ervoor dat ik een vrees in mijn eigen huis had.
Ik voelde mij niet op mijn gemak en het leek alsof "iemand" steeds tegen me sprak als ik alleen thuis was. Dit gaf me alleen meer angst, want ik wist zeker dat er niemand anders in de woning aanwezig was als iets tegen mij sprak.
🌺 VOOR VERVOLG:
(LEES DEEL 2)
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties