🟧 Ingezonden door: Alexandra
⚜️MAMA IS CALLING⚜️
———————
Lieve Yvanna & OST familie, Ik ben een trouwe lezer van de verhalen van deze page. Mijn naam is Alexandra. Ik vraag gelijk bij deze om mijn naam niet erbij te vermelden daar ik zoveel familie heb die zeker meelezen.
Ik geniet van sommige verhalen en er zijn weer andere die mij laten huilen of mij aan het denken zetten. Mijn favoriet is ‘ Het Bijzonder Kindje van de Reus’. Onlangs las ik een verhaal welke mij gemotiveerd heeft de mijne op papier te zetten. Ik ben de jongste van mijn ouders. Ik heb twee broers en vijf zussen. Aangezien ik eigenlijk een nakomertje was van mij moeder, was ik de enige die toen nog in huis was. Alle anderen waren al uit huis.
Je kunt je dus voorstellen hoe verwend ik was toen. Ik groeide op en volgens mijn moeder was ik de lieftse van haar kinderen. Heel af en toe kregen mijn moeder en ik ruzie, maar naarmate ik ouder werd, werd onze band steeds hechter. Ze werd mijn beste vriendin en ik vertelde haar echt van alles. Mijn moeder had een gave, ze kon namelijk Paranormale dingen zien. Ze sprak er niet veel over, maar ze vertelde mij eens dat ze echt dingen zag die ik niet kon zien. En zo af en toe vertelde ze mij wat ze meemaakte.
Het begon allemaal een dag toen ze tegen me zei ‘ Wang sma wan kier mie’ [ iemand wil me doodmaken]. Ik vroeg haar toen van waarom ze dat zei en ze zei ze heeft een boodschap gehad in een droom. Ik geloofde toen niet echt in dat soort dingen hoor en ik liet het dus voor wat het was. Helaas werd mijn moeder echt ziek. We hebben haar toen naar de dokter gebracht, maar die kon niets vinden. Ze bleef klagen van buikpijn, maar na zoveel foto’s en echos hebben de doktoren nooit iets gevonden.
Mijn familieleden kwamen steeds op bezoek en hielpen ook graag mee als het om mijn moeder ging. Mijn tante, een nicht van mijn moeder, kwam heel vaak en zij hielp mij in huis. Ook bracht ze heel vaak soepsoorten of een of ander gift voor mijn moeder. Mijn moeder genas geleidelijk. Op een dag was ik op kantoor toen ik een visioen kreeg. Dat was de eerste keer toen het gebeurde. Ik keek naar links en zag mezelf staan samen met mijn kinderen, vader en moeder. We stonden rondom een kist en ik zag mezelf echt huilen.
Lieve mensen tot de dag van vandaag weet ik niet hoe dat kwam, maar ik zag het echt voor me gebeuren. Toen ik thuis kwam vertelde ik mijn moeder en ze zei: ‘Voorzichtig mie pikien. Kandeh wang san o psa. Luku deng ptieng bung’. [ Voorzichtig me kind, misschien gaat er wat gebeuren]. Ik heb het toen zo gelaten, totdat ik een droom kreeg. Ik droomde dat ik mijn moeder nergens kon vinden. In mijn droom ren ik door dat huis opzoek naar mijn moeder, helaas ze was er niet. In mijn droom ren ik naar de Centrale markt en gil, mama waar ben je?
Een vrouw stopt me in mijn droom en vraagt “ meisje sa ye suku dja? Djaso no deh gie ju. Ie no mus kong suku sma dja “[ meisje, wat zoek je hier? Hier is niet voor jou. Kom niemand hier zoeken.] Die vrouw grijpt mijn armen en kijkt me streng in mijn ogen en ik begin te huilen en toen schrok ik wakker.
Lieve mensen, ik stond op en ging gelijk naar mijn moeder in de kamer. Ze was er niet. Ik ging naar de keuken en daar zat ze dan. Koffie te drinken. Zwarte koffie. Ze bleef kalm en vroeg alleen saideh ye krey? [ waarom huil je]. Ik vertelde haar me droom en ik vroeg :’ Maa er gaat niets met je gebeuren toch?”. Ze gaf geen antwoord, maar stond op, pakte een mok en schonk wat zwarte koffie van haar voor mij erin.
Ik dronk en wilde door vertellen, maar ze zei toen dat we over andere dingen moeten praten. Drie dagen daarna kreeg mijn moeder weer bezoek. Haar nicht kwam en bleef de hele dag met ons. Wat ik heel raar vond is dat ze door ons huis rondliep en dingen zat te bewonderen. Echt heel vreemd en toch zei ik niets. Tot de dag van vandaag heb ik er spijt van dat ik haar niet heb gevraagd waarom ze door dat huis rondliep. In de vooravond maakte ze pap voor mijn moeder en gaf het aan haar.
Mijn moeder riep me toen en zei dat ik het moest weggooien. Ze zei toen ik: “ a feni kba sa a wani” [ ze heeft al gevonden wat ze wil] Mijn moeder vroeg mij om haar in bed te stoppen en dat deden mijn vader en ik samen. Precies een haluur daarna begon het. Mijn moeder begon te gillen op bed. Ik ging gelijk naar haar toe en ze zei dat ze naar het toilet wil, want ze heeft enorme buikpijn. Mijn vader bracht haar en ze deed haar behoefte. Plotseling begon ze te gillen: Mi Gado, luku fa me dede.[ mijn God, kijk hoe ik dood ga].
Ik belde mijn zussen en broers gelijk en die kwamen en zo brachten wij haar naar EHBO. Ze werd gelijk opgenomen en ze vroeg ons nog om te blijven, want ze wilde weer afgaan en ze wilde door ons verschoond worden. Heel laat gingen wij weg van het ziekenhuis. Volgens de doktoren waren het haar nieren en lever die niet goed functioneerden. De volgende dag vroeg ging ik op bezoek en ik zag dat ze niet normaal ademde. Zo vermoeid enal. Ik huilde voor haar en had zo een medelijden met haar. Ik was met andere familieleden daar en die lazen teksten uit de bijbel enzo.
Ik bleeft tot het eind met haar. Ik wilde eigenlijk helemaal niet weg. Gelukkig waren de verpleegsters lief en ze zeiden me niets. Plotseling zei me moeder tegen mij: “Mi tjien, Ju kan gwe now. Ik ben niet meer alleen, Luku fa deng trawang e pley drong”.[ Mijn kind, je kan nu gaan. Kijk hoe die anderen drum spelen]. Ik wist niet wat ze bedoelde. Ze zei toen nog “ gwe mi tjien. Later jo kong baka”. ( Ga weg mijn kind, later zal je terug komen].
Ik zei toen met tranen in mijn ogen “ ja mama, is goed. Ik kom later weer met de anderen”. Ik gaf haar een kus en zei tegen haar dat ik zoveel van haar hield en dat ik haar mis in huis. Ik liep toen weg en toen ik bij die deur was, riep ze mijn naam en ik keek voor de laatste keer om en ze glimlachte. Niet wetende dat het onze laatste keer zo was. Ik zei weer tegen haar: “Ma, ik hou van je. Ma, ik hou echt van je hoor”. Ze bleef glimlachen en ik liep met tegenzin weg en ik voelde extra zwaar aan. Het leek alsof ik geen stap naar voren kon maken.
Mijn moeder stierf de zelfde middag tegen 2uur. Dat wat ik daarna gevoeld heb wens ik niemand toe. Het was echt zwaar en ik voelde mij echt leeg, alleen, verdrietig en het leek alsof ik in een soort droom was. Ik zag iedereen om me heen huilen en ik kreeg toen de kracht om alle papieren in orde te maken. De dagen daarna waren echt net een droom. Mij moeder was heel geliefd en ik kreeg constant bezoek van mensen. Mijn broers en zussen waren ook bij mij en samen probeerden wij mijn vader te troosten.
Mijn moeder zei altijd dat ze na haar dood niet lang in het mortuarium wil blijven, dus wij wilden haar zo gauw mogelijk begraven. Een dag na haar overlijden kreeg ik het ijskoud. Ik had het gewoon constant koud en ik raakte mijn stem kwijt. Ik was dus een hele tijd na haar overlijden hees. De kou bleef weg nadat wij haar hadden begraven. En mijn stem kwam na een week terug. Samen met mijn zussen begonnen wij met opruimen. Haar telefoon deden we uit en lieten het gewoon in de kast. Ik weet nog dat ik zo een verdriet had. Ik huilde echt de hele dag en overal.
Mijn eerste dag op kantoor huilde ik ook. Mijn collega’s probeerden mij wel te troosten, maar het lukte niet echt. Plotseling dacht ik weer aan mijn visioen. En toen wist ik dus dat het een boodschap was. En precies op dat moment ging mijn telefoon over. Ik keek naar mijn scherm en wilde bijna flauw vallen. Weet je welke naam ik zag? Ik zag gewoon Mama is calling. Mensen, ik werd lijkbleek. Ik weet niet als ik wilde flauwvallen, gillen of wat. Want ik wist dat die telefoon uit was en dat het netjes in de kast was. Toch dacht ik mijn gunst, leeft ze nog?
Ik wilde gewoon in mijn auto stappen, een hamer of bijl nemen en haar graf gaan openbreken. Ik dacht misschien leeft ze nog en probeert ze me te bellen ofzo. Allerlei gedachten gingen doormij heen. Ik ben in mijn auto gestapt en ben gelijk naar huis gereden. Die telefoon was op dezelfde plek en ook gewoon uit. Ik probeerde mijn oudste zus te zeggen, maar ze keek me aan alsof ik iets verzon. De tweede keer toen ik het meemaakte was toen ik in de auto zat. Ik gilde in de auto en ik zei dat ik haar heel veel miste. Weer ging mijn telefoon over en weer kreeg ik het gevoel alsof ik wilde flauwvallen. Ik nam op en hoorde niets.
Gewoon een geruis ofzo, ik weet niet precies welk geluid het was. Maar ik reed dus stopte gewoon midden op de weg. Want ik kon echt niet verder. Ik sprak toen en zei, ma als je me iets wil zeggen laat me dan dromen. Zeg het mij in een droom. Ik weet dat dit niet kan. Je kan me niet meer bellen. Ik vertelde het toen aan mijn vader en die vertelde het aan een doeman. Die man zei dat mijn moeder mij een boodschap wil geven en dat ik open ervoor moet staan. Mijn man zei toen dat ik haar nummer uit mijn cel moest halen en mijn zus nam die telefoon, haalde die simkaart eruit en gebruikte het toen voor haar eigen sim.
Daarna heb ik nooit meer zo een vreemd telefoontje gehad. Op een avond sliep ik. Ik schrok wakker want ik hoorde de naam die alleen door mijn moeder gebruikt werd. Zij was de enige persoon die me zo riep. Ik schrok dus echt wakker en ik kreeg kippevel over mijn hele lijf. Ik kreeg het ijskoud, want wie zag ik naast mijn klerenkast staan? Juist ja. Mijn moeder. Echt lieve mensen. Ik jok niet. Ik weet niet als het een visioen was, maar belangrijk was dat ik mijn moeder daar zag staan. En ik weet dat ik wakker was, want ik zat op mijn bed. Toen ze sprak werd ik kalm, want haar stem was zo rustgevend en ze sprak tot me als hoe we altijd gewend waren. Het leek niet alsof ze dood was. Gewoon normaal.Ze had een rose, zwarte jurk aan. En ze zei, me lieve dochter. Jij bent altijd de liefste geweest. Ik zie dat je verdriet hebt om mij, maar doe dat niet meer. Anders maak je mij ook verdrietig. Leef goed met je vader en je familie. Let goed op je kinderen. Ik ben gekomen om je te waarschuwen. Eet nooit zomaar van mensen. No tek njan no tek dringi. Anders na a sem san o psa nanga ju san psa nanga mi. No mek sma kon ien ju oso fu kon jep joe, want a no jep deng wang jep joe na takru sowang wang du nanga ju. Ze vertelde me dat ze allang dood was, en dat er daarom niets meer gedaan kon worden. Ze zei verder dat ik altijd moet bidden en God moet vragen om ons te beschermen. Verder zei ze me ook dat zij er wel zelf voor zal zorgen dat die mensen die haar iets hebben gedaan niet meer thuis zullen komen. Ze zei mensen deden alsof ze het met haar meenden ma dat was het niet. Ze zei verder dat ze goed is waar ze is en dat ik haar niet meer zal zien. Teh boskopoe deh ju sa kieseng. Ik huilde nog en ze zei: Tje mi ptieng, mi ben sa wan tjarie ju ma ju teng a no now. Plotseling zag ik mist rondom haar en ze zei mo gwe now, want joe sa deh na poort. Ie naf taigeng tak mi kon luku joe. En toen leek het gewoon alsof ze naar achter ging. Zweven of zo. Ik huilde nog en hoorde alleen nog No krey moro. [Huil niet meer]. En toen hoorde ik het getoeter van de auto van een van mijn zussen. Het was zes uur in d eochtend. In die tijd kwam mijn zus haast elke dag bij me omdat ze zo haar verdriet verwerkte. Toen ik haar zag heb ik haar alleen omhelst en we huilden als twee kleine meisjes. Ze keek naar me en zei, wat lijk je mama. Kom ga baden laten we naar de Centrale markt gaan en gewoon lekker iets koken vandaag. Het leven gaat door en mama zou het zo gewild hebben.
Het is nu 3 jaar terug dat mijn moeder overleed, maar het lijkt nog steeds op gisteren. Zo nu en dan heb ik nog wat meegemaakt, maar dat laat ik voor een ander keer. Ik weet dat het niet echt een spuku torie is, maar ik wilde het toch even kwijt. Lieve mensen, als je nog een moeder heb, behandel haar aub met liefde, zeg haar hoeveel je van haar houdt. Ik heb mooie herinneringen met mijn moeder en dat maakt dat ik vandaag de dag verder kan leven en dat ik sterk sta.
⭐️= Het Verhaal Is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties