STORY 370: ZIT ZE OP ONS TE WACHTEN?

🟩 Ingezonden door: Lisa Persaud

                ⚜️ZIT ZE OP ONS TE WACHTEN?⚜️
————————

Geachte OST familie, ik wil mijn persoonlijke en vooral pijnlijke ervaring met jullie delen.

Het was 15 Augustus 2021. Ik was hoogzwanger toen ik mijn moeder sprak tegen 4u in de middag. Ik vroeg haar als ze naar mij toe kon komen om mij een beetje te helpen in de huishouding. Vanwege de zwangerschap kon ik bijna niks zelf doen en daarom was haar helpende hand echt keihard nodig. Mijn moeder zei dat ze nog enkele dingen te doen had, daarna zou ze mijn richting op komen.

Ik zei toen tegen haar “mama, maak je maar geen zorgen, je kan ook gewoon morgen naar mij toe komen. Doe rustig al je dingen en dan zie ik je morgen”. Maar ze zei “hou op mang, ik kom gewoon vandaag. Ik maak hier nog enkele dingen af en kom dan meteen jouw richting op”. Mijn moeder was altijd een actief vrouwtje, ze had altijd iets te doen, dus liet ik haar maar rustig haar ding doen. Ze zal later wel naar mij komen, dacht ik.

Uren gingen voorbij en de avond viel …

Mijn zus en haar man kwamen bij mij langs en vroegen als ik met hun mee wilde rijden, ze zouden richting Domburg rijden waar mijn mams woonde. Zij wilden haar verrassen met een onverwacht bezoekje. Ik had er echt zin in, wilde het huis even uit om een frisse neus te halen dus ging ik met ze mee. Bij mijn mams haar woning aangekomen hoorden wij van mijn stiefvader dat mijn moeder al 10 minuutjes geleden uit huis vertrokken was. “Ze kwam jouw richting op om te helpen” zei hij tegen me.

We bleven daar niet lang, aangezien mijn moeder er toch niet was. Wij reden terug naar mijn huis want mijn moeder zou me daar zeker opwachten als we bij mijn huis aangekomen waren. Op de terugweg zagen wij een hele drukte. Er lag iemand langs de weg als gevolg van de aanrijding.

Ik zei tegen de anderen “kijk, is dat mama niet? Het lijkt wel een beetje op haar”. Mijn zus schrok, haastig zei ze tegen mij “meisje, houd toch op, dat is mama helemaal niet, zeg geen gekke dingen met je mond!!”. Gezien de chaos en drukte die daar gaande was, konden wij het geval niet uitgebreid bekijken. Het ging ons ook niks aan en vanwege mijn zwangerschap wilde ik dit soort tragische gevallen echt niet zien.

Wij kwamen thuis aan,
Ik zag dat mijn mama nog niet gearriveerd was bij mijn woning. ‘Ze is zeker opgehouden vanwege de drukte of ze is tussendoor iets anders gaan regelen, .. ze komt zo vast wel’ dacht ik.

Ik ging relaxed op mijn bankstel zitten, toen ik op social media meer informatie over de aanrijding las, die wij kort ervoor gezien hadden. Mijn ergste nachtmerrie werd werkelijkheid, dit was gewoon mijn moeder. Ik had me niet vergist, het was werkelijk mijn mama die ik op de grond had zien liggen toen we langs gereden waren. Toen de de ambulance eindelijk aangekomen was leefde ze al niet meer.

Mijn wereld stortte compleet in ….
Mijn moeder was gewoon dood!!!!!
Ik had geen moeder meer ……..
Hoe zou ik mij nu redden op deze wereld?
Ik was de liefste moeder op deze aarde kwijt, juist nu daar ik haar het hardst nodig had. Voelde me schuldig want ze kwam naar mij toe op dat moment.

Zij was een motorrijder die op 15 augustus 2021 werd aangereden door een pick-up bij de Martin Luther Kingweg ter hoogte van een benzinestation. Op 24 Augustus 2021, de dag van haar begrafenis, hebben we alles geregeld om haar voor de laatste keer naar haar woning te Domburg te brengen. Wij zouden daar een ronde maken met de kist, om haar geest als het ware weg te roepen van de woning.

De lijkenwagen reed met het lichaam van mijn overleden moeder richting het huis, terwijl mijn zus en haar ex-man precies daarachter reden. Ze reden in mijn auto aangezien hun eigen auto naar de monteur was. Ik zat in een andere auto, die een heel eind achterin reed in de rij van auto’s die de rouwstoet aan het volgen was. Toen wij langs de plek reden waar het ongeluk van mijn mams zich voorgedaan had, ging de auto ineens uit waarin mijn zus zat. Het viel gewoon uit alsof de batterij van de auto leeg was.

Mijn auto dus … het wilde met geen enkele mogelijkheid meer starten, terwijl het normaliter gewoon nooit problemen gaf. Ookal wat mijn zus haar ex man probeerde, de auto deed het niet meer.

Mijn zus belde mij met alle spoed en legde het geval aan mij uit, dat de auto heel raar deed. Ook liet ze mij weten dat ze zich ineens enorm vreemd voelde, een gevoel die ze niet verklaren kon maar fijn was het zeker niet. Ze wilde gauw weg van de plek. Ze vroeg als ik haar op kon halen want na herhaaldelijk geprobeerd te hebben de auto aan de praat te krijgen en dit niet lukte, hebben ze het maar opgegeven dat het nog zou lukken.

Ondertussen was ik al voorbij de plek gereden dus moest ik terug om haar op te halen. Wij hebben toen snel rond gekeken wie wij konden bellen om te helpen de auto te repareren. Ik stuurde degene om gauw werk ervan te maken om de auto te gaan checken. We hadden haast en werkten volgens een schema die dag dus dat het auto-probleem ons ophield was echt heel vervelend. Ik ging ook gauw daarheen en nam mijn zus mee in de andere auto waar ik in zat.

We waren nog maar net vertrokken toen mijn zus haar ex man ons belde, om te melden dat de auto ineens weer normaal deed. Het startte alsof niks aan de hand was. Erg vreemd dus …

Maar goed, die ex man zou dus met die auto naar Domburg rijden richting mijn moeders huis. Wij kwamen natuurlijk eerder aan want we hadden een voorsprong.

Éénmaal daar aangekomen bij de woning, deden wij het nodige wat er gedaan diende te worden en daarna reden wij weer richting de stad naar de aula waar het afscheid, uitvaartdienst en begrafenis zou
plaatsvinden. Mijn zus besloot weer mee te rijden met haar ex in de andere auto. Blijkbaar vond ze het een beetje sneu voor hem dat hij de lange weg af moest leggen in zijn eentje. Ik had er geen problemen mee dat ze weer in de andere auto ging zitten, ik had trouwens andere dingen aan mijn hoofd en was verdrietig door het smartelijk verlies van mijn moeder.

Wij reden dus terug ….

En je raad het al, precies op de zelfde plek, waar mijn moeder overleden is, begon de auto opnieuw vreemd te doen. Hij viel weer uit en met geen enkele mogelijkheid kregen ze hem weer aan de praat.

Deze keer reden wij precies achter hun dus ik heb dit zien gebeuren. Ik zei tegen mijn zus om daar aan de kant te gaan staan en haar “taki”(zegje) te doen om tegen de geest van mijn moeder te praten. Hoogstwaarschijnlijk was ze nog daar achtergebleven en was ze ergens niet tevreden over. Mijn zus deed dit en ze heeft een tijdje langs de weg staan praten, maar de auto wilde na afloop nog steeds niet starten.

Wij hebben besloten de auto daar langs de weg te laten en hem later weer op te halen, omdat wij anders in tijdnood kwamen met het gehele schema. Dit gedoe van die auto beide keren heeft ons enorm veel tijd gekost, wij konden echt niet meer tijd verliezen. Mijn zus en haar ex man kwamen dus beiden met mij in de auto zitten en we vervolgden onze weg richting de aula.

Verder is de begrafenis zonder bijzonderheden verlopen, geen rare dingen ofso ….

Maar wij blijven ons afvragen waarom dit ons overkomen is, wij snappen er geheel niks van. Wat wilde mijn moeder ons duidelijk maken? Is ze ongelukkig over iets? Moeten we nog wat voor haar doen? Er was geen ruzie tussen ons op het moment van haar overlijden.

Dit gebeuren voltrok zich nu al twee jaar geleden en ik vraag me steeds af als mijn moeder haar geest nog daar vast zit op de plek. Ik zou het echt vreselijk vinden als dit zo is. Wacht ze op bezoek van mijn zus en ik? Wie kan me hiermee helpen?

Het is namelijk zo dat wij van afkomst guyanees zijn en mijn zus en ik hebben niet echt veel verstand van culturele gebruiken, dus bij het overlijden van mijn moeder hebben we ook het nodige niet kunnen doen zoals men altijd doet bij begrafenissen. De lijkenbewassers hebben ons ook totaal niet geadviseerd wat wij allemaal dienden te doen. Nu zitten wij ermee dat mijn moeder op de plek vast zit en dat ze gewoon geen rust heeft.

Wij hebben een tijdje zelf onze best gedaan mevrouw Anna te contacten maar dit is ons nooit gelukt. We hadden gehoopt haar hulp te krijgen, aangezien zij geesten kan zien en met ze kan communiceren, hoopten we dat ze kon kijken als ze dit met onze moeder kon. Wij willen echt weten wat zij ons wilde vertellen? Helaas hebben wij Anna nooit bereikt!

P.s: de persoon die mijn moeder aangereden loopt nog vrijuit, ongestraft. Hij heeft zichzelf vrij gekocht, aangezien dit GEWOON mogelijk is in suriname. De politie was van mening dat die heer niet uit huis gegaan was om iemand te verm00rden waardoor hem niks verweten kan worden. Ik vraag me af als zij ook zo zouden redeneren als dit hun eigen moeder, vader, vrouw, zoon of dochter geweest was? Ik geloof heilig in Karma & de dader zijn dag komt nog. Hij moet niet vergeten dat hij ook een gezin heeft.

⚠️ - De foto hieronder is de werkelijke foto van mijn
moeder, die gemaakt werd op haar 48ste
jaardag. Ze is kort daarna overleden bij het
motorongeluk.

⭐️⭐️= Het verhaal is 95% herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.