🟦 Ingezonden door: H.F.
⚜️ONVERGETELIJKE VAKANTIE IN PARAMARIBO⚜️
————————
Hallo OST leden, ik wil mijn hele oude ervaring delen met jullie van wat ik persoonlijk ervaren heb.
Ik ben een dame van Surinaamse afkomst maar woon in nederland. Zoals gebruikelijk ga ik van tijd tot tijd naar mijn geboorte land Suriname om even te ‘rechargen’.
Bij aankomst in Suriname soso swietie e nak’ joe, de geur, het gevoel, de zon.... het gevoel dat je thuis aangekomen bent. Vanuit Nederland had ik mijn vakantie woning gehuurd in Paramaribo, want ik hou van mijn onafhankelijkheid en privacy. Met een taxi kwam ik daar aan bij de woning die ik gehuurd had. Ik werd daar ontvangen door Merlien, de eigenaresse. Zij gaf mij een rondleiding in de woning en overhandigde de sleutels met een glimlach en vroeg als ik nog wat nodig had.
Ik glimlachte terug en zei: “los van de woning die wel bevalt op het eerste opzicht, heb ik trek in wat lekkers. Een Javaanse bami of nasi voordat ik even ga rusten na de lange reis. Weet u misschien een goede eet-tent hier in de buurt?”.
Merlien zei “Je hebt geluk, mijn dochter is net eten voor me gaan halen en volgens mij is ze nog daar. Wacht ik bel haar eventjes dan kan ze gelijk een lekkere bami voor je meenemen”. Het was toen rond de tijd van 23:20PM. Ik bedankte de eigenares voor de moeite, ze ging toen weg en ik ben even rustig door de woning gelopen om alles te verkennen en om mijn spullen een plekje te geven.
En ging ff douchen, deed de radio aan en ik hoorde een surinaamse pokoe spelen ... dus het vakantie gevoel kwam gelijk naar boven. Intussen was het al 01:15AM. Ik had de badkamerdeur op een kier gelaten terwijl ik aan het douchen was. Mijn aandacht werd getrokken naar de deur. Ik keek en ik zag vluchtig alsof er schaduwen voorbij de deur gingen.
Ik was al aan het afronden en stapte meteen vanonder de douche en duwde de deur wagenwijd open. Maar er was daar helemaal niemand….
Ik pakte snel mijn handdoek, nog helemaal nat en in mijn naakie liep ik door het hele huis. Ik zag niets verdachts, alle lichten aan en mijn pokoe was uit. Het huis was muisstil, enkel buiten hoorde je wat auto's voorbij rijden, buren praten etc. Dus ik weer verder met mijn zoektocht door het huis want mijn gevoel zei me dat er iets klopte. Ik kwam in de keuken en zag dat er een glazen bord met bami op de eettafel staat, dus ik denk in mezelf “No, dit kan toch niet, fa dan?”.
Ik kijk naar het bord, check de bami een beetje, ruik aan het vlees enzo .. het zag er wel goed uit.. dus kijk voor de zekerheid of de verpakking/ bakje van de bami in de vuilnisbak ligt ....niks. ‘Wel een vreemde tori dat mijn bami zo netjes in een bord gezet is’ dacht ik. Ik liet het zo staan.
Ik ben me gelijk gaan aankleden en hoorde opeens iemand buiten roepen. Op het zelfde moment hoorde ik mijn telefoon dus nam ik die eerst op. Het was Merlien die belde om te melden dat haar dochter voor de poort stond. Ik ben er gelijk naartoe gelopen en hing op. Bij de poort zag ik een mooie dame staan rond de 26 jaar oud. Ik verwelkomde haar naar binnen. Vrolijk gaf ze me een hand en zei dat ze Janelle heet.
Tijdens dat we kennis maken vroeg ik haar of ze net al langs was geweest, omdat er een bord in de keuken stond met bami erin. Ze keek me vreemd aan en liet mij de tas zien waar de gekochte portie Bami nog in zat. “Ik ben er nu pas, het was onzettend druk bij de Warung” zei ze. Toen zijn we samen naar de keuken gelopen zodat ik haar het bord met bami kon laten zien. En ja daar lag het bord op tafel met bami.
Maarrrrr, de bami zag er ineens niet meer zo vers en smakelijk uit. A porie helemaal, groen/ zwart zag het eruit, met schimmel en op het vlees zag je zelfs ook piepkleine maden lopen. We schrokken beiden en keken elkaar aan en ze dacht dat ik haar voor de gek hield.
Opeens kreeg ik een gro ’skieng over mijn geheel lijf, ik pakte het bord. Met grote voetstappen liep ik door de achterdeur het erf op, richting de achterkant waar er een grote manjaboom stond (het erf werd verlicht door bewegings sensoren) en plaatste het bord onder die boom tegen de stam aan. Ik deed mijn zegje. Met grote ogen keek de dochter mij aan, maar ze zei niets.
Iets zei tegen mij, kijk even achter die boom dus ben ik eromheen gelopen en wat zie ik daar .....omin begie’s, borden, kannen, kaarsen etc. Soort van Pai’s (culturele betalingen) en een klein bankje met een pop erop.
Janelle keek me vreemd aan en zei dat ze die pop al sinds haar kinder jaren mist maar nooit zo ver op het erf gekomen was, omdat ze dat nooit mocht van haar opa. Dit was opa's plekje waar hij altijd heen ging en het was verboden terrein voor de kleinkinderen. Ik heb m'n ‘gro skien’(kippenvel) moeten onderdrukken en haar gezegd ‘Kow’ Loes’ fu dja’ (laten we hier weg gaan) en wij gingen weer de woning binnen.
Intussen was het al 02:40AM.
Éénmaal in de woning, zag ik aan haar gezicht en manier van doen dat ze compleet overstuur was. Ik gaf haar wat suikerwater. Ze zei dat ze zich ineens niet zo lekker voelde. Ik liet haar even op de bank liggen terwijl ik haar moeder probeerde te bellen maar mijn telefoon deed het niet, er was geen signaal. Dus haalde ik de batterij eruit en deed hem opnieuw erin. Maar toen wilde die telefoon helemaal niet meer aan.
Ik dacht “what the hell is going on here?!!”. In mijn ooghoeken, terwijl ik met die telefoon bezig, zag ik dat Janelle haar telefoon en tas op de salontafel gelegd had. Ik vroeg haar “aangezien mijn telefoon raar aan het doen is, bel je ma even?”, maar ik kreeg geen antwoord. Ik liep dus naar haar toe en in de eerste instantie herkende ik haar niet meer terug. Haar gezicht zag er opeens heel anders uit en was helemaal wit met een witte stof. Het leek op pimba volgens mij en haar haren waren ineens extra lang geworden. Ze lag stil, ze bewoog niet.
Ik wist niet wat ik met deze situatie aanmoest. Klokslag 03:00am begon het kloppen op deuren, muren en ramen. Net alsof er buiten rondom het huis iemand aan het rennen was en er een spelletje van maakte. Gewoon eng om mee te maken. M'n groskien kwam weer naar boven en ik begon het heet te krijgen net alsof je vlak onder de zon zit, met gemak boven de 40 graden. Ik pakte de telefoon van Janelle van tafel en keek naar het scherm, …. ook geen signaal.
Daar gebeurde het onverklaarbare......
ik keek naar Janelle die in liggende houding van de bank langzaam naar boven zweefde richting plafond terwijl het geklop op de muren en deuren steeds sneller en harder werd. Mijn lichaam werd zo heet dat het leek alsof ik in brand stond. Ik wilde gillen maar het lukte me niet. De pijn was zo ondraaglijk dat ik echt dacht “ai dat was het dan, a klarie kba ... mo dede djaso. Zomaar mi kon’ fu Klets dja, 1e dag Su gelijk in één of andere ka beland”.
Ineens hoorde ik een vertrouwde stem zeggen “doe een stap naar achteren!”. Ik deed dit meteen, maar ik schrok me kapot. Ik zag mijn lijf nog daar staan, terwijl ik uit mijn eigen lichaam ging. Alsof ik nu uit een tweede persoon bestond, mijn geest ging uit mijn lichaam. Mijn lichaam stond nog gewoon voor mij. In een reflex beweging deed ik 3 stappen naar rechts en Checkte die hele torie vanaf de zijkant.
Het vreemde van alles was dat ik me heerlijk voelde, springlevend, energiek, goed, sterk en vooral niet bang.
Ik nam het hele plaatje in me op, ik zie mezelf staan, zie die dochter zweefende tegen de plafond met de hoofd 180 graden gedraaid met haar kin tegen haar rug aan en de ogen sprongen open ... gitzwart.
Haar tong stak uit haar mond en leek langer dan normaal. Ze brabbelde een hele tijd, een taal die ik niet verstaan kon, haar stem klonk vreemd rasperig en hees. De stem klonk demonisch. Iets in me zei 'focus je' en het leek alsof ik een radio knop aan het draaien was om het op de juiste zender te zetten.
En ja, dat gebrabbel werd duidelijker zodat ik verstond wat ze zei: 'joe a No so’ boto dat Mik’ mi kon soor’ mi fesi toe, a njang sa’ mi sin’ djie ie poting pé a moes tan. Naf’a presi!! gratani, gratani....gratani.
Mi lostoe wan stonbatra kanting
Neki dréy, neki dréy”, na dit gezegd hebbende hoorde ik een lelijke lafoe er achteraan.
Waar ik stond, zag ik mezelf naar de kamer gaan (per toeval had ik op Schiphol een batra en sigaren gekocht om als kado weg te geven aan familie). Mijn lichaam stond nog in de woonkamer en kon m'n andere ‘ik’ vanuit de slaapkamer zien aankomen lopen met de stonbatra en een sigara.
Janelle kwam weer langzaam zwevend naar beneden en boven het bankstel draaide haar hoofd weer op de normale positie. Ze ging alsof het automatisch was in een zithouding zitten, net een Boeddha met haar handen in één gevouwen als een soort kommetje waarop ze tegen me zei: 'kanti, kanti!!’. Ik maak de stonbatra open en schenk voorzichtig in haar handen, ze drinkt het gulzig op: “moro, moro!” geeft ze aan. Na 3x bijgevuld te hebben lijkt ze verzadigd te zijn.
Terwijl mijn ander ‘ik’ met haar bezig is, vraag ik mij af wie of wat er nog steeds buiten op het erf is en blijft kloppen. Wat blijkt wanneer ik uit het raam kijk?
Ik zag iets enorm lang langs rennen op het terrein, heen en weer, heel klungelig met grote voeten die achterwaarts gekeerd waren en zo verplaatste het ‘ding’ zich vooruit. Het rent, valt, rolt op de grond staat weer op en dat gaat zo maar
Door. Wat mij opviel, is dat zijn hoofd naar achteren is geklapt en op zijn rug leunt. Het ding heeft fel rode ogen. Dit alles kon ik goed waarnemen omdat buiten over de gehele erf licht schijnt vanwege de belichting met sensoren.
Ik zag bij diverse bosjes en planten op het terrein, dat er grote rode en witte ogen te zien zijn alsof er kleine mensjes zich verstoppen. Na dit allemaal waargenomen te hebben draai ik me weer om en zie dat Janelle zichzelf beetje bij beetje krijgt en zit hangend, versuft en verslapt in de bankstel. Haar gezicht en haren zijn weer normaal zoals ik haar had gezien bij de kennismaking.
Mezelf zie ik sigaar rokend met de stonbatra door het huis lopen blazend na elke slok.
Inmiddels is het al een uur of 05:00AM, het geklop rondom het huis stopt en er wordt buiten ernorm hard gelachen en gebruld. Er wordt buiten op de grond gestampt alsof er iemand aan het dansen is. Ik sta bij het raam en zie dat er een kring van 6 kleine mensjes met rode en witte ogen aan het stampen zijn. Terwijl ze dit doen, lijkt de lange klungelige met grote voeten in het midden te dansen of iets dat daarop lijkt.
Merkwaardig is dat waar deze vreemde ‘entiteiten’ zo bezig waren er een donkere man op leeftijd bij stond met de bord met bami in zijn hand waar hij uit at. Terwijl ik zo naar buiten kijk merk ik op dat Janelle ook naast mij is komen staan en roept :'Opa'
Die man kijkt gelijk op en ziet ons staan voor het raam en kijkt eerst ernstig en groette daarna beleefd alsof hij bedankte voor het eten.
Na dit allemaal gezien te hebben draaide ik mij om omdat ik de telefoon hoorde over gaan en dacht bij mezelf “gelukkig, er is weer signaal”. Toen ik mij omdraaide en weer naar buiten keek zag ik niets meer net alsof er niks buiten gebeurd was. Enige wat nog te zien was, op de plek waar opa gestaan had, was het lege bord.
Ik zag ‘mezelf’ in de keuken en ik liep er naartoe we keken elkaar aan en omhelsden mekaar. En ineens werden mijn geest en lijf weer één. Het was een hele aparte en boeiende ervaring, maar eigenlijk ook behoorlijk eng.
Om 05:45am stond opeens Merlien, de eigenaresse van het huis, bij de poort en riep: 'klop,klop,klop....kan ik doorkomen.... is mijn dochter hier?'
Waarop ik antwoord “u kan door komen”, dus ze kwam het erf op. Ze zag het bord daar liggen, ze leek geschrokken te zijn. Ineens zei ze “ai boi Pa, Now fosi’ ie doro .... mi kies wang’ krien'dring”. Ze bekeek haar dochter om te zien als alles goer met haar was en kwam me daarna een brassa geven en bedankte me uitbundig.
“Pardon mvr. Merlien waarvoor bedank je me?” Vroeg ik een beetje confused. Niet wetende wat ik precies gedaan had.
“Al die jaren mi Las mi Pa maar a doro baka foe kon Hor mi baka gji mi. Mi no sab’ sa joe doe, maar hij is er nu weer zie ik” zei ze.
Eerlijk gezegd, ik wist niet hoe ik me moest voelen of wat ik hiervan moest denken hoor, maar ik voelde me goed. Anderzijds ook opgelucht, dat dit voorbij was. Het hele gebeuren was nieuw voor me en ik wist dat als ik mensen dit vertellen zou, niemand me zou geloven. Maar ik heb dit allemaal met mijn eigen ogen zien gebeuren.
Ik heb de eigenaresse en dochter bedankt voor deze leerrijke ervaring. Heb een taxi gebeld, ben rechtstreeks naar m'n opa toe gegaan.
Het mooiste moment toen ik bij m'n opa aan kwam, was dat hij zonder dat ik het wist een heerlijke bami voor me klaargemaakt had, ook een swiet watra en hij zei: ‘wiens pé jé go, alla sani mi sabi nanga mé sjie'. A mang tak’i gratani fa presi!”. Dit was echt zeer vreemd, omdat ik mijn grootvader toen nog niks verteld had over het voorval in de huurwoning.
Bij mijn opa ben ik tot rust gekomen in de eerste week van mijn vakantie. Ik had 5 weken van vakantie te gaan.
🌺 frisse ochtend verder.
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties