STORY 342: ONRECHTMATIG GELUK

🟦 Ingezonden door: L.T

                    ⚜️ONRECHTMATIG GELUK⚜️
———————————

Frisse ochtend iedereen, ik wil een ervaring met jullie delen. Het is niet echt een spuku tori, maar wel een uiterst vreemde ervaring van mij.

Lees maar en dan lees ik jullie mening aan het eind van mijn verhaal …..

Toen ik op het HAVO zat, waren mijn schoolprestaties in het laatste jaar barst slecht. Ik begreep letterlijk niks in de klas en vroeg me zelf af hoe ik het hemelsnaam zo ver geschopt heb om daar te belanden. Ook al hoe hard ik mijn best deed, ik snapte gewoon niks van de vakken en ik wist niet waarom dit zo was. Vooral met wiskunde had ik enorm veel problemen. Sorry, dat ik dit over me zelf moet zeggen, maar ik was echt dom.

Er waren andere leerlingen die ook niet de slimste waren, maar ze werkten tenminste voor sommige vakken wel goed en de kans zat er dik in dat ze wel over zouden gaan. Terwijl ik gewoon voor elk vak dikke onvoldoendes had. Ik was de dommerd van mijn klas en ik schaamde me er vreselijk voor. Het ergste was dat ik er niks aan kon doen en ook niet wist waarom ik op dit punt beland was.

Maar goed, …. vreemd genoeg werd ik vriendinnen met Alicia, het slimste meisje van de klas. Toeval was dat wij naast elkaar zaten in de klas en zo is onze vriendschap gaan groeien en werden wij beste vriendinnen van elkaar. Alicia kreeg alleen negens en tienen, ze begreep alles en de leerstof was makkelijk voor haar om op te nemen. Ze was ook een pientere student en ze was niet één van die lastige leerlingen die niks uitvoerde. Echt een model leerling was ze waarnaar ik ontzettend opkeek.

Alicia vond het behoorlijk zielig voor me dat ik niks begreep en ze deed haar best me te helpen met studeren. Ook hielp ze mij met ezelsbruggetjes om dingen makkelijker te kunnen onthouden, maar het wilde maar niet lukken met mij om goede cijfers te behalen. Maar Alicia gaf niet op en ze bleef me bijstaan en noemde me nooit dom, ze behandelde me ook niet zo. Ze was ten alle tijde behulpzaam en aardig en wilde me ook helpen om hogerop te komen betreffende mijn cijfers. Allemaal tevergeefs geweest, want ik kreeg de ene na de andere onvoldoende.

Aangezien wij beste vriendinnen waren kwam Alicia ook vaak bij ons aan huis, en andersom ook. Ik liet haar kennis met mijn ouders maken en ze mochten haar want ze was een goed opgevoed meisje, die ten alle tijde beleefd en gemanierd was. Volgens mijn ouders was ze een goed voorbeeld voor me, want ze ging niet de hele dag uit, had doelen voor ogen en haar enige focus in het leven was haar studie, dus ze stonden onze vriendschap niet in de weg.

Op een dag hadden we ouderochtend op school en elke leerling diende zijn ouder mee te nemen ..

Mijn ouders hadden die dag andere verplichtingen dus konden ze niet voor mij naar de ouder ochtend komen. Mijn grootmoeder, besloot dat zij dan langs zou komen voor mij op school. Die dag hadden wij ook de ‘kroning’ van de beste leerling in de klas en de ouders konden dit ook mee maken. De kroning was gewoon soort van kleine huldiging (bedacht door de leerkrachten) voor de leerling met de beste cijfers om de andere leerlingen te inspireren om harder hun best te doen en het volgend kwartaal die plek te veroveren tot beste leerling.

Mijn beste vriendin Alicia werd deze keer gekozen voor de kroning, omdat ze zoals altijd weer prachtige cijfers had.

Toen mijn grootmoeder en ik die middag thuis aangekomen waren liet ze mij meteen weten hoe teleurgesteld ze in mij was. “Ik had meer van je verwacht, dit had ik niet zien aankomen dat jij gewoon de domste van de klas bent. Je krijgt alles van je ouders en je komt niks tekort, waarom zou je ons zo te schande zetten en je best niet doen? Het enige wat je ouders en ik van je verwachten is dat je je best op school doet zodat je later iets goeds in de maatschappij kan worden. Maar nee, jij stelt ons alleen teleur en hebt totaal niks uitgespookt op school. In zat daar tussen al die trotse ouders en schaamde me dood voor je” zei oma tegen me.

Ik voelde mij ontzettend verdrietig en wist niet wat ik tegen mijn grootmoeder moest zeggen. Ik wist ookwel dat ik dom was maar ik kon er gewoon niks aan doen.

Oma vroeg met een zorgelijke blik “maar waarom ben jij eigenlijk zo dom in vergelijking met de rest? Is er iets aan de hand? Moeten wij iets weten wat we nog niet van je weten? Zeg het me, want we kunnen je niet helpen als je niet met ons praat”.

Ik zei “ik begrijp gewoon niks oma, ookal hoe hard ik studeer en mijn best doe. Ik onthou niks, ik vergeet letterlijk alles en ik begrijp niks van reken vakken. Wiskunde is daarom ook iets waarvoor ik alléén eentjes krijg. Het wil gewoon niet lukken met me, ik heb van alles geprobeerd om betere cijfers te krijgen. Ik kijk me lessen aldoor na en ga soms zelf door tot diep in de nacht, maar uiteindelijk snap ik toch niks en krijg ik weer onvoldoendes op school”.

Oma keek me aan en zei “die ene vriendin van jou, die is wel een slimme meid he?”. Ik knikte bevestigend. “Zou jij ook zo slim als haar willen zijn?”was haar volgende vraag. Opnieuw knikte ik bevestigend, terwijl ik dacht “duuhhhh, Jaaaaaa!!!!! NATUURLIJKKKKK WIL IK DAT! Wie wil nou niet zo slim zijn als Alicia die alles snapt en niet eens weet hoe het is om 1 keer een onvoldoende te krijgen?!!!! Ik was het zo verdomd zat om mij dom te voelen en moe van al die blikken vol medelijden waarmee een ieder naar me keek als ze mijn rode cijfers zagen”.

“Breng mij morgen twee van je beste vriendin haar schoolboeken! Doe het morgen meteen en na school breng je ze naar mijn huis. Neem ze uit haar tas en zorg dat ze dit niet doorheeft, want ik wil geen ruzie tussen jullie veroorzaken om zoiets geks” zei oma tegen me. Ik keek haar geschrokken aan, niet wetende waarom dit moest en me afvragend als dit wel een goed idee was. “Maak je geen zorgen, ik wil die boeken alleen even bekijken en dan mag je ze weer ongemerkt terug plaatsen in haar tas de volgende dag” zei ze geruststellend.

De volgende dag was het een vrijdag.
Ik ging school en zoals oma mij opgedragen had, nam ik de boeken uit Alicia haar tas en bracht ze na school meteen naar mijn grootmoeders huis.

Ik kwam bij mijn grootmoeder haar huis aan en het huis was vol met dikke witte rookwolken, mistig van zo heb je me niet en ik kon bijna niet zien waar ik heen liep in de woning. Het huis rook vreemd, ik meende ergens florida water te ruiken maar de andere geuren kon ik niet echt thuis brengen. Ik liep voorzichtig door de woning, want ik kon bijna niks zien. Ik kwam toen in de keuken waar de rook wat minder dik was, daar zag ik mijn oma staan.

“Wees niet bang mi gudu, ontspan je! Geen reden om je druk te maken. Heb je die boeken voor me meegenomen? Leg ze hier op tafel, mijn kind” zei ze. Ik zag op mijn oma’s keukentafel heel wat culturele attributen liggen, die ik nog nooit eerder in haar woning gezien had. Er lagen allerlei kalebassen, poppen, kaarsen, flesjes met verschillende inhoud, en allerlei bladeren en takken op die tafel. Het maakte me een beetje bang en paniekerig om al deze dingen te zien, me afvragend waarmee oma allemaal bezig was. Ik graaide snel in mijn tas en legde de twee boeken op de overvolle tafel. De rook in de woning brandde in mijn ogen.

Ineens blies oma een dikke rook in mijn gezicht en ik wist niks meer. Weg was ik ….. totaal offline! Ik weet niet wat er verder gebeurde, maar ik werd wakker in mijn oma’s logeerkamer. Het was inmiddels al zaterdag.

Ik lag nog precies zo in mijn schoolkleren op het bed, niet wetende hoe ik in het bed beland was. Ik liep uit de kamer en oma keek me vrolijk aan. “Ow mi gudu, ie wiki k’ba? Heb je goed geslapen? Je was vermoeid volgens mij. Hopelijk heb je goed uit kunnen rusten. Ik heb je ouders laten weten dat je hier bent en dat ze zich geen zorgen hoeven te maken om je. Go wasie, trek schone kleren aan en kom eten want ik heb al gekookt. Okersoep met kip, vis en rund, je lievelings maaltijd” zei ze.

“Uhhm .. oma, ik kan me niks herinneren van gisteren, weet u misschien wat er met me gebeurde?” Vroeg ik. “Ja natuurlijk weet je niks meer, je bent flauw gevallen mi gudu, de zon was waarschijnlijk te vel voor je want om te lopen in deze zon van tegenwoordig is niet je malligheid. Soms mi sreef’ e fier mi so beroerd teh meh waka ien’ a son’ disi” zei ze geruststellend. “U blies rook in mijn gezicht en daarna wist ik niks meer” zei ik.

“Wie ik? Nee meisje, je bent een beetje in de war, mijn huis had rook omdat ik bezig was mijn huis te reinigen van al het kwade” zei oma met een gefronste wenkbrauwen. Ik begon werkelijk te twijfelen en ging naar de badkamer om mij op te frissen en mijn tanden te poetsen. Ik had kleren en benodigdheden bij mijn grootmoeder liggen, omdat ik daar vaker gelogeerd had door de jaren heen.

Nadat ik gedouched had, ging ik braaf aan tafel zitten en heb genoten van oma’s overheerlijke soep. Het weekend bleef ik bij oma logeren, omdat ze mijn hulp goed kon gebruiken in huis met een paar kleine dingen. Als het weekend voorbij was kon ik vanuit oma’s huis naar school, ze had mijn schoolkleren netjes voor me gewassen en gestreken.

Toen maandag aangebroken was, gaf oma mij de schoolboeken mee om terug te zetten in Alicia haar tas. “Ik heb vanwege de drukte niet echt de tijd gehad die boeken te lezen, dus leg ze maar netjes terug in je vriendin haar tas” waren oma’s woorden. Ik deed zoals mij opgedragen was. Gelukkig had Alicia niks door, want ze liep altijd met 1 grote rugtas met al haar boeken erin.

Die maandag ochtend hadden wij onze eerste twee lesuren wiskunde.

Tot mijn grote verbazing begreep ik voor het eerst alles wat de leerkracht aan het uitleggen was. Alle wiskunde opdrachten die ik kreeg waren gemakkelijk voor mij om op te lossen. Tussendoor als de leerkracht vroeg wie de som op het bord wilde oplossen, stak ik aldoor mijn vinger op dat ik het wel wilde doen. Iets dat ik nog nooit eerder durfde, want ik begreep voorheen geen moer van wiskunde.

Maar nu voelde ik me ineens zelfverzekerd en begreep elke som. En binnen een wip en een zucht had ik de som berekend en alles bleek ook nog correct te zijn. Ik zag de leerkracht echt met een open mond naar me kijken. Zo ook mijn klasgenoten, niemand wist wat ze ervan moesten denken.

Ik voelde me ineens heel anders, een nieuw iemand, die alles wist en alles kon, een heel slim persoon …
Wat is dit nou? Hoe kon het? Toen dacht ik ineens aan mijn grootmoeder, was dit haar werk? Had zij dit voor me gedaan? Ach nee, dit kan helemaal niet en oma zou zoiets echt niet kunnen doen. Ik twijfelde en wist niet wat ik hiervan moest denken. Ik kwam tot de conclusie dat oma hier niks mee te maken had, want je zou een tovenaar moeten zijn om iemand dom ineens slim te kunnen maken. En mijn oma’tje, hoe lief ze ook mocht zijn, was geen tovenaar helaas.

Ondertussen was ik wel de slimste van de klas geworden en scoorde de ene 8, 9 en 10 na elkaar. Geen enkel vak was mij te moeilijk, ik studeerde bijna nooit en toch vlogen mijn cijfers omhoog. Ik stond ineens met alle vakken op een dikke voldoende. Van de medeleerlingen kreeg ik vaker bewonderende blikken toegeworpen. Ik kreeg ineens respect van anderen die me voorheen niet eens zagen staan.

Maar het vreemde was dat het met mijn beste vriendin Alicia niet zo best ging.

Sinds ik ineens omhoog schoot als een raket met mijn cijfers, precies zo kelderden de cijfers van Alicia richting de afgrond. Ze kreeg de ene onvoldoende na de andere en ze leek niks te begrijpen wat de leerkrachten haar uitlegden. Ze huilde uit onmacht en frustratie. “Wat is er toch met me? Mijn ouders gaan zo teleurgesteld in me zijn, ik krijg alleen slechte cijfers en ik begrijp gewoon niks. Ik weet niet waar dit heen gaat maar ik ben echt ten einde raad. Niks blijft steken en mijn hoofd en niks snap ik” jammerde ze terwijl de tranen bungelden over haar wangen.

Ik beloofde haar te helpen zoals ze mij altijd geholpen had met engelen geduld toen het mij ook moeilijk afging. “Lief van je, maar wat is er met mij aan de hand? Ik was de slimste van de klas en nu kan ik ineens niks meer uit me zelf. Ik ben bang … wat nu, ik weet het echt niet meer. Wat nu, … mijn hemel toch, hoe ga ik deze school afmaken op deze manier?! Ik ben gewoon hartstikke dom geworden, mijn leven is gewoon klaar nu?!!! Ja toch?!” Zei ze paniekerig.

Tijdens al onze resterende SO periodes werkte ik voortreffelijk en Alicia stond natuurlijk diep in het rood met haar cijfers. Haar examens had ze compleet opgef#Ck£d en ze was niet geslaagd. Ik daarentegen was geslaagd. Het eerste kwartaal was barst slecht, want toen begreep ik niks. Maar sinds ik ineens slimmer geworden was, hebben mijn hoge cijfers in het 2e en 3e kwartaal + mijn examen cijfer mijn gemiddelde weer mooi op pijl gebracht. Ik ben met een mooie lijst geslaagd en mijn ouders en grootmoeder waren hartstikke trots op me.

De docenten waren erg verdrietig dat Alicia niet geslaagd was, omdat het bekend was dat ze altijd de meest pientere was van onze klas. Misschien zelf de meest pientere van heel HAVO. Ik zag de leerkrachten naar Alicia gaan om haar een stevige brasa te geven en haar te troosten. Vooral de Wiskunde docent was verdrietig, want die wist hoe slim Alicia geweest was en hij snapte niet waarom ze het nu zo slecht deed. Ze dachten dat ze misschien problemen thuis had en dit niet wilde vertellen.

Alicia huilde onbedaarlijk en snikte alsof haar leven ervanaf hing.

Mijn hart brak, toen ik haar zo moederziel alleen zag zitten. Ik liep ook naar haar toe en gaf haar een stevige omhelsing en liet haar weten dat ze altijd bij me mocht komen zodat ik haar kon helpen om het volgend jaar ook te slagen. Ze gaf geen antwoord en huilde maar door, ze zag er verslagen, zwak, bleek en kapot uit. Het raakte mij wel om haar zo te zien.

Ondanks ik aangeboden had te helpen met haar schoolwerk, wilde Alicia me niet lastig vallen met haar problemen en ze kwam minder bij me langs. Ze had blijkbaar andere dingen die haar bezig hielden en ik begreep het. Ik had trouwens ook eens in haar situatie gezeten en ik wist hoe deprimerend dit voor me was. Ik had ook nergens zin in …..

Ik ging naar de Anton de Kom universiteit en heb daar mijn studie afgerond. Allemaal probleemloos verlopen en de leerstof was niks voor me. Ik ga eerlijk tegen jullie zijn, ik had me niet eens hoeven inspannen of veel hoeven studeren om de universiteit af te ronden. Het ging me allemaal heel makkelijk af, het was alsof alles makkelijk bleef zitten in mijn hoofd. Ik heb tijdens mijn studie veel mensen leren kennen en vrienden gemaakt.

Nadat ik mijn studie afgerond had heb ik een baan kunnen bemachtigen bij één van suriname’s grootste bedrijven. Ik kreeg daar een mooie functie, uiteraard met een riant salaris.

Met Alicia gaat het nog steeds niet zo best, ze is gestopt met de school en is interieurverzorgster. Ze maakte voor verschillende mensen huizen schoon, zo komt ze aan haar dagelijkse centjes om in haar onderhoud te voorzien. Zij en ik zijn nog steeds vriendinnen, we zien mekaar welliswaar niet zo vaak meer als voorheen want ze heeft het zo ontzettend druk met haar werk. Ze werkt zich kapot tegen een karrig loontje.

Ik voel me elke dag schuldig ….
Het gevoel laat mij niet los dat mijn grootmoeder iets gedaan heeft waarbij ze ons leven omgewisseld heeft op één of ander manier. Ik was gewoon vreselijk dom, anders kan ik het niet zeggen … van de ene op de andere dag was ik ineens de slimste van mijn klas, dat kan toch nooit normaal zijn? Maar then again, als ik mijn grootmoeder zou vragen zou ze ontkennen. Want als ze me iets wilde opbiechten had ze dat al lang gedaan, maar sinds het begin heeft ze hierover nooit wat tegen mij gezegd.

Heeft mijn grootmoeder überhaupt wel zo een kracht of de macht om zoiets te bewerkstelligen? Is het wel door mijn grootmoeder te doen? Straks neem ik mijn grootmoeder zomaar kwalijk terwijl dit helemaal niet door haar komt. Ik zit elke dag hiermee in mijn hoofd te worstelen, want ik voel me medeplichtig en slecht. Ik voel nu alsof ik de toekomst van iemand anders afgenomen heb.

Ik zie dagelijks hoe Alicia struggled voor een klein beetje geld. Ze is aldoor moe van het harde werk, ze is helemaal uitgeleefd, mager, moe en ziet er zwak uit. Soms wil ik gewoon hard huilen en haar vast pakken en smeken voor vergiffenis van dat wat mijn grootmoeder met haar gedaan heeft. Maar ik heb geen bewijs, ik heb geen aanwijzingen, de boeken die ik uit Alicia haar tas genomen had zodat mijn oma ze eventjes kon ‘bekijken’ zeggen nog niks. Dat is nog geen bewijs …. Zucht, ik ben echt ten einde raad.

Mijn grootmoeder kan ik anderzijds ook niet beschuldigen als ik geen zekerheid heb, dat zou ook niet eerlijk van me zijn. Maar diep in mijn hart neem ik haar wel kwalijk, ookal heb ik geen bewijzen. De band met mijn grootmoeder is niet meer wat het wezen moet, alleen omdat ik diep van binnen wantrouwen heb naar haar toe. Ja, ze bedoelde het goed … maar het is gewoon fout hoe ze mij geholpen heeft over de rug van een ander onschuldig mens.

Zoals sommige culturele/ voodoo priesters een zwangerschap van een vrouw kunnen ‘stelen’ en deze kunnen plaatsen in een andere vrouw, precies zo vermoed ik dat mijn grootmoeder Alicia haar kennis en slimheid ‘verplaatst’ heeft naar mij.

Ik leef nu met een geheim,
Een heel groot geheim, waar ik nooit voor gekozen heb maar nu wel in verwikkeld geraakt ben.
Een geheim die ik mijn beste vriendin nooit vertellen kan, omdat ik er geen bewijs voor heb en het zelf ook niet eens verklaren kan.

Het gevoel laat mij niet los dat dit ‘geluk’ wat ik nu heb, de goede baan/ positie en riant salaris waardoor ik financiele vrijheid heb, mij niet toebehoren. Ik leef met een schuldgevoel die mijn leven en toekomst overschaduwd.

⭐️⭐️= Het verhaal is 95% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.