STORY 321: HAD IK HET MAAR NIET GEDAAN.

🟨 Ingezonden door: She'liki Naomi Brownstarr

             ⚜️HAD IK HET MAAR NIET GEDAAN⚜️
—————————

Hallo iedereen van OST, hier ben ik met een persoonlijke ervaring en het is nog steeds gaande.

Ik was een jong meisje van ongeveer 17/18jaar. Ik raakte toen zwanger van mijn eerste vriend. Ik ga niet in lange details anders word het verhaal te lang en emotioneel.

Ik bleef met mijn moeder, vader, broer en zus. Toen mijn ouders erachter kwamen dat ik zwanger was leek het net alsof de duivel op aarde zou komen. Hoe ze mij hebben behandeld was echt niet goed, maar ach … ik laat ze aan God over. Ik was 3.5 maand in verwachting toen mijn ouders erachter kwamen dat ik zwanger was en mij onder dwang/druk het kind lieten verwijderen. Ik liet een abortus uitvoeren, omdat ik niet wist wat me te wachten stond, was in een onzekere situatie en had ook niemand die me ondersteunde.

Ik wist ook niet als ik hulp of ondersteuning zou krijgen van mijn ouders en een kind opvoeden onder deze omstandigheden kon echt niet.

Jaren gingen voorbij en ik kwam toen mijn 2e vriend tegen. Sinds het begin vertelde ik hem eerlijk wat me overkomen was en hij accepteerde mijn situatie. In die relatie van ongeveer 6 jaren hebben we het aldoor geprobeerd om een kindje te krijgen. Maar ik raakte gewoon niet zwanger ookal hoe hard ik mijn best deed.

- We zijn bij de dokter geweest voor allerlei medische testen. Alles was prima bij mij en ook bij hem.
- Een aantal keren baarmoeder massages gedaan bij verschillende mensen.
- Meerdere keren baarmoeder reinigings drankjes gedronken, van verschillende mensen.
- 2 of 3 keren een cultureel bad genomen maar zonder mijn ouders of familie.
- Gebeden, bestraft en gestreden.

Geen van die dingen hebben geholpen. Hij zette me gelukkig niet onder druk en hij stond me altijd bij. Maar uiteindelijk is onze relatie verbroken. Ik heb het geaccepteerd en ben verder gegaan met mijn leven. Ik heb toen ook een hele grote break genomen qua relaties. Ik dacht, ik neem het rustig aan en ik blijf liever alleen. Zo gezegd, zo gedaan.

Vorig jaar kwam ik mijn huidige vriend tegen. Hij vroeg me waarom ik geen kind/ kinderen heb dus ik heb hem ook vertelt wat er in mijn leven heeft afgespeeld. Hij heeft mij ook geaccepteerd als hoe ik ben. Een paar maanden geleden kreeg een oom van mij een droom. Hij droomde dat ik enorm veel verdriet had, hoe ik vol verdriet over een zwangerschap sprak, waarnaar ik zo intens verlang en dat het me pijn doet wat er is gebeurd is in het verleden en hoe ik nog steeds niet zwanger kan raken.

Hij zei “je moet wel gewoon het verleden los laten en je ouders vergeven. Je ouders moeten een fio fio wasie voor je doen en vanuit hun zijde moeten ze jou ook om vergeving vragen”. Mijn oom heeft hierover gesproken met mijn ouders. Alleen mijn vader heeft gereageerd of toegestemd dat hij bereid is om mee te werken en mij te helpen. Mijn moeder daarentegen heeft niets gezegd, ze heeft gewoon geluisterd naar wat mijn oom uit te leggen had en toen hij uitgesproken was, is ze opgestaan en weg gelopen alsof het haar niks kon schelen.

We zijn intussen alweer een paar maanden verder. En ik wacht nog steeds op mijn ouders om me te helpen. Me vader wil wel maar me moeder maakt totaal geen moeite. Ze maakt zich helemaal niet druk om wat ik allemaal doorsta en ze praat er ook niet erover. Als moeder zijnde zou je juist anders verwachten, dat ze mijn probleem waarmee ik te kampen heb echt serieus zou nemen. Ik zit nu met de gevolgen, door een beslissing die zij en mijn vader me onder dwang hebben laten nemen. Ik was nog maar een kind, ik had geen keus …..

Maar nu daar het zover gekomen is, heb ik zoiets van; moet zij als mijn moeder niet ervoor zorgen dat er een oplossing voor me komt? Ze bied me niet eens hulp aan en ook geen oplossing. Want ik denk; zodra me ouders mij niet baden gaat er geen oplossing komen.

Dus ik zit vaak te denken als ik het zonder hun een oplossing zou kunnen vinden, maar misschien op een andere manier.
Er moet toch een andere manier zijn om zonder hun geholpen te worden?
Of als iemand ongeveer zo een ervaring gehad heeft en een oplossing heeft gevonden, wat degene precies heeft gedaan?
Wat kan ik zelf aan de situatie doen of hoe kan ik een oplossing vinden?
Is er iemand die me hulp kan bieden?
Is er iemand is die me kan zeggen wat ik precies kan doen?

Met mijn moeder kan ik ook niet echt praten, want ze heeft echt een vervelende arrogante attitude die steeds weer laat zien dat het haar niks kan schelen wat ik voel en in welke ellende ik zit.

Want al die oplossingen die ik in het verleden heb gezocht om toch een kindje te krijgen, hebben geen van allen geholpen. Dus dat geeft al aan dat er cultureel iets goed mis is of iets houdt me tegen.

Ik voel me zo geblokkeerd op het gebied van niet zwanger kunnen raken.

Dit jaar is het ongerveer 15 jaren geleden.

Ik ben radeloos, ik weet echt niet hoe het nu verder moet. Hoe ik geen hulp krijg, lijkt het ook alsof ik geen zin meer heb in mijn vriend. Terwijl hij eigenlijk onschuldig is en helemaal niet erbij hoort in deze vervelende situatie. Ik weiger al weken om sex met hem te hebben, omdat ik met het idee loopt dat ik toch niet zwanger kan raken. Ik weet dat dit niet normaal is hoe ik nu denk, maar ik ben kapot van verdriet en wil zo graag een kind. Ik weet dat ik een geweldige moeder zal zijn maar helaas ….

🌺 Bedankt voor het willen lezen.

⚠️ Voor meer vragen of details of onduidelijkheden of aanvullingen dan hoor ik het graag in de commentjes.

⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.