⬜️ Ingezonden door: S.B.L
⚜️ZIEKENHUIS: ALLEEN OP DE KAMER⚜️
————————
Frisse morgen familie van OST, ik heb een andere ervaring voor jullie die ik zou willen delen.
Het was ongeveer 6 jaren geleden toen ik in het ziekenhuis lag omdat ik een operatie moest ondergaan. Meteen de volgende dag na opname zou ik geholpen worden. Zoals gepland onderging ik netjes mijn operatie, had daarna veel pijn, was moe en slaperig .. u kent het allemaal wel hoe dat gaat na een operatie. Ik lag die avond na de operatie in bed, de verdoving was totaal uitgewerkt en ik probeerde een beetje een goede stand te nemen die wat minder pijnlijk was.
Gebruikelijk kiezen mensen ervoor om na hun operatie naar huis te gaan, aangezien ze niet graag overnachten in het ziekenhuis. Maar ik koos er bewust voor in het ziekenhuis te blijven in geval er wat mis mocht gaan na de operatie. Dat gaf mij gemoedsrust, ik had mijn bijbel meegenomen en had een tv op mijn kamer dus ik kon me bezig houden als ik me verveelde. Er was ook wifi aanwezig, dus voldoende mogelijkheden voor mij.
Maar goed, weer terug naar mijn verhaal …
Terwijl ik probeerde om in slaap te vallen, wat mij maar niet wilde lukken door de pijnen en het geluid van het gebroken bed waarop ik lag, kwam er ineens uit het niets een creoolse vrouw bij me staan. Ik had haar niet eens horen naderen, maar daar stond ze plotseling ….. zij was geen verpleegkundige, gekleed in het wit, maar had geen uniform aan en ze kwam met haar gezicht heel dichtbij de mijne staan. Alsof ze me van dichtbij bewonderde, ik knipperde enkele keren met mijn ogen, hopende dat dit niet waar was, maar daar was ze nog steeds. Ze stond precies met haar gezicht boven de mijne. Echt enorm eng dichtbij, met opengesperde ogen keek ze me aan.
Ik schrok me natuurlijk kapot, want je verwacht dit natuurlijk niet en uit shock kon ik niet eens gillen. Ze zei niks en bleef me van dichtbij onderzoekend aan kijken. Ik zag dat ze een klein jongetje op haar arm had. Ik wist gewoon niet wat ik hiermee aan moest en was natuurlijk enorm zenuwachtig.
Ik hoorde op dat moment, in het bed naast mij, een andere dame klagen dat haar thee koud geworden was. Ik kon in de hoeken van mijn ogen nog net zien dat het een hindoestaanse dame was. Ze hield een mok thee vast en klaagde aan 1 stuk door, er stond precies naast haar bed een andere hindoestaanse dame die haar aan het geruststellen was. Ik begreep hier niks van, want het bed naast mij behoorde leeg te zijn en daar lag helemaal niemand. Dat er nu ineens een hindoestaanse dame lag te klagen, plus had ze iemand op bezoek ….
Totaal verwarrend voor mij want ik behoorde toch de enige patient te zijn in deze kamer? Ik had namelijk een 1e klasse verzekering en zou alleen op een kamer liggen. Ik had deze dame niet eens binnen zien komen, terwijl ik de hele tijd wakker was, als iemand binnen zou komen had ik dat zeker moeten zien en toch was dat niet zo ……maar gewoon lag ze daar ineens. Rara hoe?!!!
Terwijl dit gaande was, stond de vreemde creoolse dame nog steeds precies naast mij en ze keek me eng aan. Ik wist niet wat ze van me wilde eigenlijk. Ik durfde niet te vragen,… beter gezegd, de woorden kwamen gewoon niet over mijn lippen op 1 of ander manier.
Ineens zag ik vanuit de balkon deur een blanke dame de kamer binnen wandelen, ze had een prachtige sisi- achtige jurk aan, heel groot en wijd, met een grote ronde hoed met bloemetjes op. Precies zoals de dames van adel of de rijke dames vroeger aantrokken, het leek alsof ze uit de geschiedenis boeken gestapt was … precies zo zag ze eruit. Met van die ouderwetse deftige kleding, het zag er wel heel mooi uit moet ik zeggen.
Die blanke dame leek mij en de andere hindoe dames in de kamer niet eens te zien, ze liep gewoon met kin opgeheven de kamer door. Samen met haar waren er nog 3 andere mensen, die haar haastig aan het volgen waren, waarvan 2 heren en 1 andere dame. Ik weet niet als het een idee van me was, maar ze kwam over alsof ze een heel belangerijk iemand was en de mensen die achter haar aan renden leken voor haar te werken. Ze hadden ook kleding aan die niet van deze tijd waren. Erg chique, maar enorm ouderwets. En ze gingen vanuit de balkondeur dwars door me kamer naar de andere deur van de gang … en weg waren ze.
Ik wist niet wat er allemaal aan het gebeuren was en het ging allemaal zo snel, wat deden al deze vreemde mensen in me kamer?
Die creoolse dame naast mij begon ineens tegen me te praten, maar ik kon niet verstaan wat ze me aan het vertellen was, die taal verstond ik gewoon niet. Ze bleef haar best doen me iets duidelijk te maken en ik snapte er echt niks van. Ik zag bij de zijde van mijn infuus dat er een vreemd uitziend klein mannetje stond. Ik was natuurlijk bang en probeerde me niet te focussen op hem. Ik deed enkele schietgebedjes in mijn hoofd en bleef ze herhalen. Ik wilde dat dit gauw voorbij zou zijn want ik voelde me echt ongemakkelijk, verward en bang.
Gelukkig, kort daarna verdwenen die creoolse dame en het klein mannetje …. Gewoon floeps … ze waren weg, precies zoals ze gekomen waren. Bijzonder vreemd was dit gebeuren, ik was compleet in de war. Ik durfde mijn ogen niet dicht te doen om te gaan rusten, want was bang dat er straks nog meer vreemde figuren me kamer binnen zouden wandelen. Ik keek rondom mij en zag dat ik weer de enige in mijn kamer was. Ook de hindoestaanse dame en haar bezoek waren verdwenen, het bed was leeg.
Later kwam een verpleegkundige haar ronde doen in de kamer en ik vertelde haar meteen wat me overkomen was. Ze kreeg meteen glimlach op haar gezicht nog voordat ik klaar met vertellen was, ze zei dat ik me geen zorgen hoefde te maken, volgens haar zou alles goed komen met mij. Verder zei ze niks en deed erg geheimzinnig, alsof ze meer wist maar me niet wilde vertellen. Blijkbaar wilde ze me gewoon niet bang maken, maar aan haar reactie kon ik merken dat ze niet eens geschrokken was van mijn ervaring. Ze deed er heel luchtig over alsof het een normaal iets was.
Toen de dag aanbrak en ik in de ochtend uren bezoek kreeg van mijn familie, vertelde ik ze ook wat me overkomen was. Ze geloofden me wel, dit was tenslotte een ziekenhuis en er zijn door de tijd heen enorm veel mensen hier overleden, dus je zal van alles hebben dat hier rondloopt.
De volgende dag zag ik dat er een ander bed mijn kamer in geschoven werd, en het bleek dat er iemand nieuw met mij in de kamer kwam liggen. Ik zou dus niet meer alleen zijn. Ik denk dat de verpleegkundige dit geregeld had, zodat ik niet meer bang hoefde te zijn nadat ik haar mijn verhaal verteld had. Ik kreeg dus een maatje op de kamer met mij liggen.
En ja, je raad het al … het was precies die zelfde hindoestaanse dame, die ik de nacht ervoor gezien had, die klaagde over haar thee. Ik had haar dus al gezien …… nog voordat ze hier kwam liggen in mijn kamer. Enorm vreemd, dat je iemand al gezien hebt nog voordat je degene ontmoet hebt, maar zo gebeurde het gewoon.
Verder gebeurde er niks vreemd, ik ben niet lang daarna weer terug naar huis gegaan, maar dit was een ervaring om nooit meer te vergeten.
⭐️⭐️= Het verhaal is 85% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties