🟧 Ingezonden door: S.B.L
⚜️WATRAMAMA: JA DANKZIJ HAAR⚜️
———————————
Hai lieve mensen van OST, ik ben het weer Sarah. Ik heb nog een korte ervaring die ik wil delen met jullie.
Ik heb vaker gelezen en gehoord dat in de lucht, het bos, de aarde en in het water allerlei entiteiten leven. Elke plek heeft zo zijn eigen geestelijke wereld, die niet voor een ieder te zien is natuurlijk. Alleen mensen met een gave kunnen deze bijzondere wezens zien & je moet dan geluk hebben want ze laten zich ook niet aan een ieder zien.
Maar goed, ik heb altijd begrepen dat de entiteiten/ wezens van het water slecht zijn. Maar ik moet zeggen dat ik het er niet mee eens ben, want er bestaan volgens mij ook goede watergeesten. En waarom ik deze mening toegedaan ben, is vanwege het volgende …
Toen ik nog een jong meisje was, ik was toen 8 jaar ongeveer, woonden wij met ons gezin in een project te pad van Wanica. Het gebied lag niet ver van bungalow park, een plek waar er enorm veel weilanden en bos was. Als kind zijnde ging ik vaak met de kinderen spelen daar achter bij de weilanden en het bos. Er was een paadje die door het bos liep en daar liepen we vaak heen. Op een bepaald moment kwam je dan bij een sloot waarover er een smal plankje gezet was en daarop moest je lopen als je wilde oversteken naar de andere zijde.
Ik had met mijn broers en zussen, ook met de kids van de omgeving dit paadje al vaker bewandeld, dus niks nieuws voor mij. Als je eenmaal overgestoken was kon je ook de propvolle vruchtenbomen leegroven van hun overheerlijke vruchten. Zo hadden we vaak gesmuld van de lekkere manja’s, birambi’s, kersen’s, djamoe’s en mope’s. Natuurlijk keken we er echt naar uit elke keer om daarheen te gaan en ons zelf te verwennen met alle fruit.
Zo ook deze betreffende dag, het was ongeveer 1:30PM in de middag en wij gingen we weer met mijn broers en zussen die richting de fruitbomen. We liepen over het plankje bij de sloot, ik liep helemaal aan de achterkant en ik was zo vrolijk aan het ratelen dat ik even niet opgelet heb. Voordat ik het doorhad viel ik in de sloot. Het water was niet super diep, ongeveer 1.5 meter ( kan ook iets dieper geweest zijn) maar voor mij als klein meisje was het toch wel diep.
Ik lag onder water en zag het water oppervlak, naar mijn inzien was ik precies onder het de oppervlakte en kon het heldere zonlicht buiten zien. Het vreemde aan dit alles was dat ik vrij kon ademen onder het water, gewoon probleemloos. Ik zag ineens mijn vader langs de kant staan, hij sprak met mijn broers en zussen maar ik kon ze niet verstaan. Ze keken naar het water maar leken mij compleet niet te zien.
Ik begreep er helemaal niks van, ze praten zoveel en doen gewoon niks.
“waarom doen ze niks? Waarom laten ze mij liggen in deze gotro? Ik ben toch vlak hier, niet eens diep in het water en toch trekken ze me niet eruit. Als ze gewoon in het water kijken zien ze me toch precies daar, je hoeft mij niet eens te zoeken, ik ben niet eens diep in het water in. Kijk me hier onder het water oppervlak …. Trek me dan eruit” dacht ik verward en tegelijkertijd angstig.
En terwijl ik nog zat te wachten tot mijn vader en de anderen mij zouden ontdekken, om vervolgens te redden uit het water, keek ik rondom mij in het water als ik iets kon zien waarmee ik kon zwaaien of seinen naar hem. Want op 1 of ander manier kon ik niet uit me zelf naar het water oppervlak. Terwijl ik dus rond me keek, zag ineens glashelder dat er iemand … iets … ik weet niet wat ik ervan moest maken, een menselijk figuur zwom sierlijk naar mij toe. Ze was licht grijs van huidskleur, glanzend zilver, haar haren waren lang & ook zilver.
En toen was het mij duidelijk, want ik zag haar vissen staart en menselijk bovenlichaam, dit was een watrama ( zeemeermin). “Ze bestaan dus echt!!”ging er door me heen. Ze keek me vriendelijk aan en zei geen woord tegen me. Ze raakte me zachtjes aan en duwde mij met kracht naar de oppervlakte.
Toen ik eenmaal boven water was en adem haalde, keerde ik me snel om zodat ik haar nog eens kon bekijken. Maar ze was alweer weg, heel gauw verdween ze weer de diepte in. Ja … zoals ik al zei was het niet erg diep en toch was ze vliegensvlug weer weg.
Mijn vader en de anderen zagen mij meteen en trokken me het water uit. Ik begon meteen te huilen van opluchting en vroeg ze waarom ze me niet geholpen hadden. Ze zeiden dat ze me nergens zagen en niet konden vinden. “Hoe zag je me dan niet papa? Ik was precies hier en keek naar jullie en toch hielp niemand me” zei ik snikkend. Niet begrijpend hoe ze aldoor zeiden dat ze me niet zagen, want ik zag ze al die tijd en ik was precies onder het water oppervlak.
Maar nee hoor … hun hebben me compleet niet gezien en dit blijf ik tot de dag van vandaag zeer vreemd vinden.
En voor hun was ik enorm lang verdwenen in het water, niemand kon mij vinden en daarom zijn ze mijn vader erbij gaan roepen voor hulp. Ze zijn met zijn allen het hele stuk terug naar achteren gelopen en kwamen bij de sloot om naar mij te zoeken. Al die tijd keek ik naar ze hoe ze maar paniekerig tegen elkaar stonden te praten, rondom zich in het water kijkend. Maar ze leken mij te negeren en vergeten te zijn. Ik probeerde hun aandacht te trekken maar dit scheen niks te helpen.
Bedenk je eens, hoe lang ik onder het water gelegen moet hebben, op zijn minst een 25-30 minuutjes, terwijl ik volgens mijn beleving niet zo lang onder het water was. Een normaal mens zou nooit zo lang onder water gebleven kunnen zijn en dit overleven. In mijn geval was dit dus wel zo … en ik kwam er levend uit.
Wij gingen daarna naar huis en ieder was blij dat ze mij terug gevonden hadden.
Ik zit nog steeds met veel vragen, hoe dit allemaal mogelijk geweest is? Hoe kon ik ademen onder het water? En nog erbij zo lang? Waarom kwam die zeemeermin mij helpen? Want ze was duidelijk alleen gekomen om mij te redden, anders was ik zeker verdronken aangezien mijn vader en de anderen mij helemaal niet zagen, ondanks ik precies daar voor hun neus onder het water lag.
Zoals ik zei, ik kon normaal onder het water ademen, dus wie weet wat er gebeurd zou zijn als niemand me gevonden had. Wat als die zeemeermin mij geen duw gegeven had naar de oppervlakte? Ik zou precies daar in het water gebleven zijn, mijn ouders hadden me dan niet meer levend terug gezien. Misschien had die zeemeermin mij dan meegenomen zoals je vaak hoort van binnenlandse bewoners.
Ik weet nu 1 ding zeker en blijkbaar zal niet een ieder het eens met me zijn, maar niet alle water entiteiten zijn slecht.
Ik ben nu in leven & kan mijn verhaal doen, omdat er eentje mij gered heeft…
⭐️⭐️= Het verhaal is 95% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton
————————
🔆LEES HIERONDER OOK:
( een andere ervaring van dezelfde verteller)
- MISSCHIEN HAD HET MIJN HULP NODIG
🌼Thanks for reading.
Reactie plaatsen
Reacties