🟫 Ingezonden door: ANNA
⚜️OMA NITA KWAM DE OPPAS DOEN⚜️
————————
Hi allemaal, alles goed vandaag? Mijn verontschuldigingen, ik moest op mijn dochter wachten (die in de repronde zat) om het verhaal in elkaar te zetten.
Dit verhaal speelde zich af in 1981, toen ik 15 jaar oud was. Het is uiteraard heel lang geleden maar ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren wat er die dag gebeurde. Het is voor altijd gegrift in mijn geheugen.
Ik woonde sinds mijn kindertijd op het adres waar ik tot de dag van vandaag nog steeds woonachtig ben. Ik heb enorm veel fijne herinneringen aan die periode en ook aan wat ik allemaal beleefd heb in deze woning. Er waren Ups en downs, goede en minder goede tijden zoals bij elk gezin. Ik was soms ondeugend en wilde niet altijd luisteren naar mijn ouders, dus kreeg dan ook pakslaag. Tja … surinaamse ouders maken geen grappen en dankzij alle pakslaag ben ik nu de persoon geworden die ik vandaag aan de dag ben. Het is soms echt nodig om kinderen in te laten zien dat iets echt niet kan, zodat je uit je fouten leert. Ik moet wel benadrukken, dat mijn ouders de beste ouders waren en het beste met me voor hadden. Ze deden alles om mij een prachtige jeugd te bezorgen, ik moet een traantje wegpinken als ik memories ophaal. Ik zie het nog voor me hoe we in de straat speelden met de kids van de buurt, djoel, popkie patoe, elle, schuiltje … allemaal spelletjes die de kinderen van tegenwoordig helaas niet meer spelen.
Maar goed, ik ga verder met mijn verhaal …
Het was een doorsnee dag, tot dat er iets gebeurde. De woning waar wij in wonen is een hoge neuten woning. Boven bleven wij en beneden woonde er een oud vrouwtje, oma Nita. Ze was een enorm lief oud vrouwtje die de hele buurt kende. Als mijn moeder soms iets kookte dat ik niet wilde eten, ging ik vaker stiekem bij haar eten. Elke ochtend voordat ik naar school vertrok ging ik ff bij haar langs om even te groeten en zo ook als ik na school thuis kwam.
Mijn ouders waren een dag vertrokken naar een feest en ik mocht niet mee omdat ik veel schoolwerk te doen had. Maar mijn ouders wilden me niet alleen thuis laten, ondanks ik al een tiener was dus vroegen ze oma Nita om de oppas te komen doen voor me. Mijn ouders waren echt ‘overprotective’, maar ik nam ze helemaal niet kwalijk, omdat ik ook het enigste kind van ze ben. Ik moet soms ook even lachen als ik terug denk aan die tijd, omdat ze me vaker om de meest onbenullige dingen naar de EHBO brachten.
Ok, Ik studeerde en toen ik klaar was keek ik samen met Oma nita naar de oude bigi bere televisie. Ik weet niet meer waarnaar we keken.
Mijn ouders waren gebruikelijk altijd voor 9.00PM thuis als ze op stap gingen. Ik moest dan de deur voor ze open maken als ze aangekomen waren. En voor hun vertrek gilden ze altijd nog tegen mij om de deur van binnen op slot te doen. Ik wist precies wanneer ze terug waren, want je hoorde onze metalen poort die op wieletjes schoof dan met gepiep open en dicht gaan. Oma Nita en ik keken aandachtig naar de televisie. We hoorden beiden die rolpoort open en dicht gaan. Ook hoorden wij het geluid van hun auto en hoe die naar binnen reed, daarna werd de motor van de auto uitgezet.
Ik was zo blij dat mijn ouders terug waren want ze namen altijd genoeg lekkers voor me mee als ze van feestjes kwamen.
Ik kon niet wachten van enthousiasme om de deur voor ze open te maken, aangezien ik wilde zien wat ze deze keer voor me meegebracht hadden. Maar ik maakte de deur niet open totdat mijn ouders aan die deur zouden kloppen, zoals mij aangeleerd was. Ik hoorde voetstappen beneden, hoorde ook hoe ze die trap naderden en hoe ze de trap opkwamen. Ik hoorde het geklik mijn moeders hoge hakken. En meestal piepte ik bij het raam, die uitkeek over de trap, maar die dag zei oma Nita ineens: “Odjoh wohe!” (nee meisje).
Ik was al helemaal in positie om het raam uit te kijken, ik moest mijn lijf nog even een beetje opheffen dan zou ik kunnen zien wie kwam.
Maar een rilling ging razendsnel door mijn lijf, mijn gevoel zei me op dat moment dat ik het niet moest doen om naar buiten te kijken. Ik gaf hier gevolg aan en besloot dit niet te doen.
‘Klek, klek, klek, klek,..’ hoorden wij op die trap, alweer mama’s naaldhakken. Ik stond vlak bij die deur, ready om open te maken. Ik wachtte op het geklop op de deur en dat ze mijn naam elk moment zouden roepen.
Toen hoorde ik eindelijk het geklop op de deur. Er werd maar 2 keren geklopt, toen hoorde ik ‘Anna’. Met de snelste spoed ben ik naar Oma Nita gerend. Kippenvel en een koud gevoel over mijn hele lichaam. Mijn ouders kloppen altijd 3 keren tegen de deur en roepen me altijd 3 keren bij mij naam. Wie waren dit bij die deur? Dit waren mijn ouders helemaal niet. En wie gebruikte mijn moeders stem om mij te roepen bij mijn naam? Hoe kende degene mijn naam überhaupt?
Oma Nita en ik hebben het er deze dag niet meer erover gehad, we deden alsof het niet gebeurd was. Zelf toen mijn ouders er later werkelijk gekomen waren, is er niet over gesproken met ze. Ze wisten er natuurlijk niks van. Maar pas de volgende dag is erover gesproken, toen vertelden wij hun wat ons overkomen was.
Je zult je nu afvragen, maar wat was er dan gaande?
Helemaal achterin op ons erf hadden wij een grote papayaboom en die was kort voor dit gebeuren gekapt. Wat mijn ouders niet wisten, is dat er in de boom 3 dwalende entiteiten huis genomen hadden, dus hadden ze die boom laten kappen zodat de tuin een beetje opgeruimd was. En vanaf die dag hoorden we gefluit, voetstappen, rennende mensen en rare geluiden. Die ‘dingen’ kenden mijn naam, je hoorde vanaf de plek waar die boom stond hoe ‘mijn ouders’ mijn regelmatig riepen. Uiteraard waren het niet werkelijk mijn ouders die riepen, maar deze dingen waren de stemmen van mijn ouders aan het nadoen. Dit was bijzonder eng, zeker in de avond en nachtelijke uren.
Dus als iemand je roept en degene roept je maar 1 keer geef niet meteen antwoord. Want als zo een geest (Wéwé) je naam kent, zal het je roepen met de stem van een bekende (bv: Ouders, zuster, broer etc.) en als je de stem achtervolgt (in het bos meestal) om te zien waarom degene je nodig heeft, kan het je ergens mee naartoe lokken waardoor je de weg kwijt raakt. Vaak worden mensen niet terug gevonden omdat zo een geest je verborgen houdt en je familie kan je dan niet terug vinden.
Waarom mag je niet die zelfde dag erover praten als je zoiets meegemaakt hebt?
Als je iets paranormaals meegemaakt hebt of ineens iets vreemds geroken hebt, zeg het niet dezelfde dag, maar het liefst de volgende dag. Anders gaat die geest/ entiteit nog veel langer bij je blijven hangen omdat ze dan weten dat jij reageert op hun verleidings/ misleidings tactieken.
Niet een ieder is gevoelig voor paranormale gebeurtenissen, niet ieder ruikt, ziet en voelt dingen. En als jij zoiets wel kunt opmerken dan blijf je als een magneet werken voor deze entiteiten. Daarom is het beste om te negeren en doen alsof er niks gebeurd is. Soms als je erover praat krijg je ineens een keiharde klap in je gezicht, dit zijn dingen die echt gebeuren.
🌺Dit was mijn ervaring voor deze keer.
Fijne ochtend verder.
———
Heeft u hulp nodig?
Bel Anna:
☎️ +597 8500385
———
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties