🟦 Ingezonden door: G.M
⚜️NOOIT VERWACHT VAN HEM⚜️
———————
Geachte leden van OST, vaak doen mensen zich voor als vrienden, terwijl ze dat niet werkelijk zijn. Mijn verhaal gaat hierover....
Jaloezie is een hele slechte eigenschap en kan mensen tot het uiterste brengen. Ik had 8 jaar geleden een ervaring met het paranormale gehad, die mij tot vandaag nog bij is gebleven. Mijn dochtertje is nu 11 jaar oud en in goede gezondheid. Toen ze een jaar of 3 was, begonnen zich vreemde dingen in het huis voor te doen. Mijn dochtertje leek het focuspunt te zijn van alle activiteit. Mijn dochtertje heet Chantrel. Ons snel handelen heeft gemaakt dat we zij nog in leven is. Dit is mijn verhaal. Mijn naam is Vanessa en mijn man heet Guno.
Het begon allemaal op een middag, toen mijn dochtertje aan het kleuren was in de woonkamer. Ze was altijd vanaf haar geboorte een vrolijk mensje geweest en onze enige oogappel. Mijn man was bezig in de keuken, terwijl ik naar de televisie zat te kijken, kleurde mijn dochtertje heftig in haar kleurboekje. Op een gegeven moment schoof haar hele lichaam een meter over de vloer, achterwaarts. Ik schrok er natuurlijk van en rende direct naar haar toe om haar op te pikken. “Guno…Guno er is iets niet goed hier…iets heeft Chantrel zonet een eind over de vloer geschoven”, zei ik geschrokken.
Chantrel die zich van niets bewust was, wilde doorgaan met kleuren en wees haar kleurboekje aan dat op de vloer lag. Ik durfde haar niet meer op de vloer te zetten. Opeens zag ik beweging bij de wasco kleurtjes. “Guno…GUNO…d’r wasco potloden rollen…GUNOOOO”, gilde ik uit toen ik zag dat de kleurtjes inderdaad uit zichzelf begonnen te rollen over de vloer. Guno kwam aangerend en bleef ook staren naar de ‘wasco’s’. Ik rende met Chantrel in mijn armen naar de keuken, omdat ik aanvoelde dat er iets echt fout aan de hand was in de woonkamer.
“STOP A KAOLO SAN’”, schreeuwde Guno naar het tafereel op de vloer en toen stopte de ‘wasco’s met rollen. (Stop Met Stront). Guno pakte de wasco’s en het kleurboek en gooide ze in de vuilniston naast het gasfornuis. Ik zou ook hetzelfde hebben gedaan. Er was nog een wasco in 1 van mijn dochtertjes handen en op het moment dat ik het uit haar handen pakte, begon 1 oog van haar zich te bewegen in haar oogkas.
Het leek alsof haar ene oog een eigen leven had en probeerde te kijken wat er allemaal te zien viel. Plotseling stopte het bij mij en staarde mij aan, terwijl haar ander oog gericht was op Guno. Ze begon toen te huilen…echt hard…ik wist toen dat iets haar stoorde. We lieten alles precies zo liggen en brachten haar meteen naar de dokter aan de Floralaan. De dokter onderzocht haar ogen, maar vond niets bijzonders. “Ze wordt niet loens…maar je zei dat het ene oog uit zichzelf bewoog?”, vroeg hij. Hij verwees ons naar de oogarts en zei dat we ons niet hoeven te haasten, want mijn dochtertje leek gezond als een vis.
Toen we thuis aankwamen, je gelooft en of niet, lagen alle wasco’s weer in het midden van de woonkamer. Zo ook het kleurboekje. Mijn schoonmoeder, die in de buurt woonde, werd gebeld om ons te komen assisteren aangezien ze heel veel kennis heeft op het gebied van het paranormale. Er was iets in ons huis en het leek zich te focussen op ons dochtertje. Ik kon geen kansen nemen om dit gewoon zo te laten. Ik vertelde mijn schoonmoeder over het oog van Chantrel dat uit zichzelf wild rondkijkt alsof iemand het bewoog en door haar ene oog probeerde te kijken.
Ik had Chantrel nog in mijn armen en durfde haar niet op de vloer of zelfs in bed te zetten. Mijn schoonmoeder pakte een van de speeltjes van Chantrel en zwaaide het langzaam voor haar ogen van links naar recht. Om en bij op dezelfde manier als toen de arts het deed bij Chantrel. Op een gegeven moment hield mijn schoonmoeder het speeltje uiterst links van haar, wanneer zij plotseling met grote stappen achteruitdeinsde. Chantrels ene oog kreeg weer een eigen leven en keek mijn schoonmoeder van top tot teen aan. “Obia…”, riep mijn schoonmoeder.
Mijn schoonmoeder pakte wat spullen uit haar tas en begon Chantrel in te smeren met Florida water en nog een aantal smeersels, terwijl ze begon te praten met de entiteit die blijkbaar in haar zat of delen van haar probeerde over te nemen zoals haar ogen. Het oog begon in haar ene oogkas te rollen. Chantrel begon op dat moment weer huizen ver te huilen en te schreeuwen. Plotseling begon ze te kokhalzen.
Mijn schoonmoeder pakte haar uit mijn armen en hield haar een stukje naar voren gebogen en sloeg een paar, niet te harde, klappen op haar rug. Toen kwamen ze eruit. Uit haar mond. 3 Wasco potloden. Mijn schoonmoeder werd razend en woedend en begon in een taal te praten die ik niet kon verstaan. Ik begon te gillen van angst, pijn en verdriet. Ik was zo bang mijn dochtertje te verliezen. Toen ze de wasco’s allemaal had uitgekotst en weer normaal leek te ademen, pakte ik haar direct weer van mijn schoonmoeder.
Chantrel was verward en leek zich van niets bewust te zijn. Ze was er natuurlijk ook te jong voor om het te begrijpen. Mijn schoonmoeder pakte de wasco’s, het kleurboekje en ging naar het achtererf van het huis en stak ze daar in brand. Op een gegeven moment zocht ze wild naar een stok om het boekje uit het vuur te halen. erste beste stok in trok het kleurboekje uit het vuur en stampte het vuur uit voordat het helemaal in de fik ging. Ze bladerden door de half gebrande bladzijdes en daar zagen we allemaal een handschrift in wasco.
Mijn naam, Guno’s naam en een paar andere namen van familieleden stonden erin geschreven. Ook andere woorden en krabbeltjes die ik niet kon uitmaken doordat delen reeds waren afgebrand van het papier. Chantrel haar naam, weliswaar niet zo duidelijk en opvallen te zien, was op een aantal bladzijdes achteruit geschreven. Chantrel was de enige persoon, die in het boekje kleurde. Ik kreeg kippenvel bij het de gedachte en het feit dat Chantrel niet kan schrijven.
Ze werd gebruikt door een of andere entiteit die haar probeerde over te nemen en haar te doden. Dezelfde mening was mijn schoonmoeder toegedaan. Guno was helemaal overstuur en bleef schreeuwen naar zijn moeder om het boek weer in de fik te steken. Hij rende naar binnen en pakte een fles Brand Spiritus en spoot het boekje klets nat. Hij stak het weer aan en het boek verbrandde tot as.
Mijn schoonmoeder wilde niet dat Chantrel nog 1 dag in het huis zou blijven, dus nam ze haar mee naar huis en zei aan ons om onze kleren te pakken en gelijk ook mee te komen. Ik liet mij dat niet twee keren zeggen en rende gelijk naar boven, terwijl Guno zijn moeder en Chantral begeleidde naar de poort. Hij pakte een lege sporttas van Guno en begon gewoon alle kleren van Chantrel en mij erin te douwen. Guno zal zelf zijn kleren inpakken, maar ik wilde echt weg. Opeens voelde ik een harde stomp in mijn maag, alsof ik door een zware vuist in mijn maag was geslagen. Ik viel achterover en gilde van de pijn.
Vanonder het bed kwam er een gelach van een kind. Ik begon toen echt te gillen terwijl ik onder het bed probeerde te kijken wat zich daar bevond. Vanuit de donkerste hoek vanonder het bed, zag ik iets bewegen. Het gezicht was van een baby met grote tanden als van een volwassen persoon. Het lachte verschrikkelijk luid en leek aanstalten te maken om vanonder het bed te springen op mij. Guno had mijn gegil gelukkig gehoord en snelde zich binnen de kortste keren naar de kamer en trok me met een ruk op van de vloer. We zijn letterlijk uit het huis gevlucht, bang dat we aangevallen zouden worden door een boze geest of een of andere entiteit.
We wisten niet eens dat er iemand was in onze vriendenkring, die verschrikkelijk jaloers was op onze leven. Mijn schoonmoeder was diep cultureel en maakte deed een obia (culturele handelingen om iets op geestelijk niveau te bereiken) op kleine Chantrel en kwam bij naam en toenaam achter wie het was. Het ding was gestuurd door een manspersoon, een vriend die vaak bij ons over de vloer kwam, een goede vriend van Guno. Mijn schoonmoeder zorgde ervoor dat het terug ging van het huis, naar de persoon die het had gestuurd. Guno bleef voet bij stuk houden dat het niet die vriend kan zijn. Maar mijn schoonmoeder zei hem dat hij het zelf zal merken. Hij mocht het niet gaan ondervragen of bellen of wat-dan-ook.
We kregen het nieuws van die vriend zijn vrouw. Hij was overleden vanwege verstikking in zijn slaap. Ze was kapot, maar weinig konden we haar zeggen, ook al wilden we haar eerlijk vertellen wat haar man wilde doen met ons. We deden het niet. We zijn niet geweest naar de begrafenis en naar geen enkele dede-oso van die familie. Het was ook goed dat we niets hadden verteld aan zijn vrouw over de ware toedracht van zijn dood. Achteraf was gebleken dat ook zij debet was aan de hele paranormale zaak die tegen ons was gericht om ons kind te doden. Waarom? Omdat zij onvruchtbaar was en geen kinderen kon krijgen.
🌺We hebben nooit meer wat van haar gehoord. Chantrel maakt het goed en ons huis is tot nu toe veilig, rustig en licht. Chantrel kan zich gelukkig niets herinneren van wat haar was overkomen toen.
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties