STORY 225 : DE WREDE VLOEK VAN DE MARRON DAME

🟩 Ingezonden door: Radjindre Ramdhani

        ⚜️DE WREDE VLOEK VAN DE MARRON DAME⚜️

——————

Beste lezers, Ik was een gelukkig getrouwde Hindoestaanse man. Mijn vrouw was een knappe Hindoestaanse vrouw, waar ik echt gek van was. Ik hield echt van haar. Ik had een dochter met haar en woonde met mijn gezin bij mijn ouders, in een zijstraat van Kwatta.

Het enige aspect uit mijn leven, dat zorgde voor wrijving en ruzie tussen mijn vrouw en mezelve, was het feit, dat ik voor mijn werk vaak naar het binnenland moest. Ik wilde namelijk zo snel mogelijk een eigen perceel kopen en een woning laten bouwen, zodat ik niet meer bij mijn ouders hoefde in te wonen. Ik wilde met mijn gezin zelfstandig wonen. Je weet zelf dat een perceel en een woning voor ons Surinamers bijna onbetaalbaar is en dat is de schuld van de Surinamers uit Nederland. Bijna alle percelen worden gekocht door mensen uit Holland en bijna alle huizen worden door hen gebouwd. Hierdoor is de hele prijsontwikkeling van onroerend goed in Suriname aangepast aan de met euro's beladen Surinaamse Nederlanders.

En wij arme Surinamers zijn er de dupe van, want waar moeten we tien tot twintigduizend euro's vandaan halen om een perceel te kopen? Laatstaan een huis en inboedel! Daarom werkte ik in het binnenland. Je verdient namelijk echt heel goed. Werken in het binnenland betekende werken in de houtsector, of in de goudwinning: zwaar werk, ver van alle luxe en comfort van de bewoonde wereld! Bovendien waren we vaak van huis: soms voor een paar weken, maar ook vaak genoeg voor een paar maanden, tot een half jaar. Niet iedereen is daarom geschikt voor werken in de verste uithoeken van de Surinaamse Jungle. Sommigen trekken het fysiek niet, anderen zien er tegen op om weken-, of maandenlang ver van vrouw, kinderen, familie en vrienden door te brengen, in een vijandige omgeving, die gedomineerd wordt door slangen, muskieten en andere enge beestjes. Het Amazone oerwoud kan behoorlijk onherbergzaam zijn. Maar ja, de hoge financiële vergoeding en uitbetaling in U$ dollars, maakte alles goed.

Mijn vrouw had er echt een hekel aan. Elke keer, als ik afscheid nam van haar en mijn dochter, omdat ik weer eens naar het binnenland vertrok voor een lange periode, kregen we ruzie. Ze dreigde ook altijd, dat ze mij in de steek zou laten, omdat ze aandacht en liefde tekort kwam. Toch ging ik, want de verleiding van het geld was te sterk! Mijn ouders zeiden vaker tegen me: ‘Op een dag ga je spijt hebben. Je vrouw is nog jong, haar lichaam werkt, je bent geen klein kind, dus je begrijpt wat ik bedoel! Ze heeft elke avond een man nodig en jij bent er nooit. Als je zo doorgaat, dan ga je haar kwijtraken!’

Ik legde al hun advies en raadgevingen terzijde. Ik kende mijn vrouw: ze zou me nooit in de steek laten. Bovendien was zij toch degene die at het geld in ontvangst nam? En ik verbleef niet voor mijn lol in het binnenland, te midden van Brazilianen en Marrons, die totaal onbetrouwbaar waren en die je voor een gram goud al de keel zouden doorsnijden! Ik hield van mijn vrouw en van mijn dochtertje. Ik werkte niet voor mezelf, maar voor ONS!

Op een keer, tijdens een verblijf in het binnenland voor een grote Chinese multinational, die Surinaams hout exporteerde naar China, kwam ik in aanraking met een verbluffend knappe, Marron dame. Je moet een ding goed beseffen: elke keer, dat er ergens in het diepe Surinaamse oerwoud een concessie tot ontginnen werd gebracht door een plantage aan te leggen, goud te winnen, of hout te winnen, ontstond er binnen korte tijd een soort minidorp. In het kielzog van alle zware machinerieën (het heavy equipement) en de fysieke werkers die het zware werk moesten doen (bijna altijd mannen) kwamen anderen mee, die een graantje wilden meepikken in de plaatselijke mini-economie. Binnen no time verrezen kleine supermarkten, bars en houten barakken die dienst deden als bordelen, uit de grond.

En in een dergelijk bordeel ontmoette ik de eerder genoemde Marron dame. Ze was werkelijk van adembenemende schoonheid. De hoge, gladde jukbeenderen, glimmend als mahoniehout... De regelmatige tanden... De volle lippen, Licht naar boven en naar beneden gekruld, zo typisch voor het Afrikaanse ras... Schitterende, zwarte, knikkerogen... Grote, volle borsten, die parmantig en uitnodigend naar voren staken... En dan die billen... Mijn God man, wat een billen! Je weet dat wij Aziaten matig zijn bedeeld met dat soort fysieke eigenschappen. Maar deze dame had echt Afrikaanse billen, die in een mooie, volle welving naar achteren staken. Niet van die platgeslagen stukken vlees, zoals bij blanken en ook een beetje bij ons. De Marron dame, Gwen, was een lust voor het oog. Alle mannen waren gek op haar, maar ze liet zich niet in met al die geile honden. Ze werkte daar als schoonmaakster en als kokkin en als barmedewerkster, maar ze deed niet echt het hoerenwerk. Dat liet ze over aan andere dames van Braziliaanse en Guyanese afkomst. Velen hebben geprobeerd om Gwen te paaien, maar dat is niemand gelukt. Ik zat daar ook elke avond, maar ik gaf me nooit over aan de sekswerkers. Ik had een vrouw, maar meer nog: ik was doodsbang voor aids en daarom maakte ik nooit gebruik van de fysieke diensten, van de dames daar. Ik dronk, ik lachte, ik zong soms in een aangeschoten bui en ik sprak uren en uren met Gwen, maar gaf me nooit over aan de vleselijke lusten, ten koste van mijn portefeuille.

Ik heb me altijd afgevraagd, waarom Gwen uitgerekend op mij verliefd werd. Ze heeft me later wel toevertrouwd dat juist het feit, dat ik geen gebruik maakte van de dames van lichte zeden, mijn waarde in haar ogen deed toenemen. Ik werd hopeloos verliefd op haar. Ik kwam in een roes terecht. Mijn vrouw en dochter verdwenen van het netvlies van mijn ogen. Ik kon alleen maar aan Gwen denken. Toen ze bekende, dat ze ook van mij hield, kon ik mijn geluk niet op. Midden in het Surinaamse oerwoud, ver van de bewoonde wereld, in de geïsoleerdheid van een bestaan vol muskieten, slangen en bijen, beleefden Gwen en ik een fantastische romance. Seks met Gwen was een ware openbaring. De bewegingen die ze met haar heupen maakte, de kunstjes die ze met haar vagina kon, waren nieuw voor mij.

Zo zei ze een keer tegen mij: ‘Je hebt nooit een Marronvrouw gehad, noh? Ik zal je iets leren, wat jullie vrouwen niet kunnen. Klim op mij en duw je tolly in mijn poentje. Ik ga je melken!’ Ik had geen idee wat ze bedoelde, maar ik kroop boven op haar en penetreerde. haar. Toen fluisterde ze: ‘Nu mag je niets doen. Ik ga je heerlijk klaar laten komen, zonder dat jij beweegt.’ Boi! Ik heb het geweten! Ik verroerde geen vin, ik lag doodstil op haar en stierf duizend doden van genot, want ze was in staat, om de spieren in haar vagina dusdanig aan te spannen en weer te ontspannen, dat ik vijf minuten later, daadwerkelijk, gillend tot een orgasme kwam. Ze heeft me toen letterlijk leeg gemolken! Wat een ervaring! Toen ik uitgeteld, bevredigd en hijgend op haar lag bij te komen, sprak ze hees lachend: ‘Dat kunnen jullie Hindostaanse vrouwen niet, nietwaar?’

Naarmate mijn relatie met Gwen zich verder verdiepte, belde ik mijn vrouw en mijn dochter steeds minder. Ik dacht steeds minder aan hen. Ik kan je wel vertellen dat we een opvallend stel waren in het binnenland, hoor! Een Hindoestaanse man met een Boslandcreoolse dame is nog steeds niet alledaags in Suriname! Op een dag, toen we tegen het middaguur, langs een kreek zaten, sprak Gwen: ‘Je hebt voor mij gekozen. Je hebt gezegd dat je nooit terug gaat keren naar je vrouw en dat je altijd voor mij gaat zorgen. Als ik voor een man kies, dan is het een keus voor mijn hele leven. Ik heb je bepaalde dingen laten eten en drinken, waarvan alleen wij, bushkondreman, wij de bewoners van de jungle, het geheim kennen. Je bent nu van mij, echt alleen van mij! Nooit zal je nog van een andere vrouw kunnen worden. Je zult nooit meer aan iemand anders toebehoren, begrijp je? Ook als je mij verlaat en bij me weg gaat, dan heb je een probleem.’

Ze keek me doordringend aan. Door de schemering van het woud en het gekrijs van apen en papegaaien in de boomtoppen, kregen haar woorden een extra intensiteit mee. Ik was niet verontrust door haar mededeling.

Natuurlijk wist ik dat binnenlandbewoners veel kennis van zaken hadden, waar wij stedelingen geen weet van hadden. Met name zaken op het gebied van winti, voodoo, black magic en meer van dat soort zaken. Maar waarvoor zou ik bang zijn? Ik hield van haar! Waarvoor zou ik een andere vrouw kiezen? Het moment was daar dat we voor twee weken naar de stad mochten. Maar niet Gwen. Zij bleef waar ze was, omdat het werk doorging en onze plek werd ingenomen door een andere team. Gwen beloofde me trouw, ze liet me zweren dat ik niet naar een andere vrouw zou omkijken en we hadden beiden verdriet dat we elkaar twee weken niet zouden zien. Ik wilde echter zo graag mijn ouders zien en mijn zusjes en mijn broers en ik wilde zo graag de sfeer en de lucht van de stad weer opsnuiven, dat ik vertrok.

Het was heerlijk om weer in de stad te zijn, om weer tv te kunnen kijken, om weer iets lekkers in de Burger King te kunnen eten en een film op groot beeld te zien in TBL cinema. Ik bezocht ook het nieuwe woonadres van mijn vrouw, want ik wilde mijn dochtertje zien. Mijn vrouw deed er niet moeilijk over.

Ik vertelde haar ook eerlijk dat ik een andere vrouw had leren kennen en dat ik gelukkig was. De woorden leken haar pijn te doen, want er trok zo'n vreemde kramp over haar gelaat. Ik begreep haar niet. Zij had toch ook een nieuwe partner en was toch ook gelukkig? Twee weken later vertrok ik weer naar het binnenland. De seks met Gwen was geweldig als vanouds, maar ze was veranderd. Naarmate de maanden vorderden, kwam Gwens ware karakter naar boven. Ze bleek zeer materialistisch. Ze wilde alleen maar hebben, hebben, hebben.... steeds meer en meer. Ik hield, ondanks mijn goede salaris, geen cent op zak over. Ik moest niet alleen dingen voor haar kopen, maar ook voor haar hele familie. Er kwam steeds meer wrijving tussen Gwen en mij. Er ontstonden steeds meer ruzies en ik begon haar te ontwijken.

Een Marron collega, die Hugo heette, vertelde me: ‘Je bent erin getrapt. Sommige van onze vrouwen zijn doortrapt en gemeen. Ze weten dat Hindostanen spaarzaam zijn en geld en grond in de stad hebben. Ze heeft je ingepalmd en nu plukt ze je kaal. Ze gaat je nooit meer met rust laten. Wil je weer gelukkig zijn, dan moet je terug naar de stad. Vlucht! Anders ben je gedoemd om ten onder te gaan.’ Ik geloofde hem. Ik heb mijn baan opgezegd en zonder Gwen ergens van te verwittigen, ben ik er stiekem tussenuit geknepen. Ik nam weer mijn intrek bij mijn ouders. Op nog geen tien minuten loopafstand woonde mijn vrouw met mijn dochtertje bij haar nieuwe minnaar, waardoor mijn dochtertje dagelijks bij mijn ouders over de vloer kon komen. Mijn ouders waren gek op haar. Direct na terugkomst, kreeg ik ongelooflijk veel jeuk in mijn ballen en mijn penis. De jeuk was zo erg, dat ik bleef krabben. Zo gênant soms, in het gezelschap van mensen. Een aantal bezoeken aan de huisarts volgde.

Zalfjes werden uitgeprobeerd. Injecties tegen ontstekingen uitgeprobeerd. Weken werden maanden, niets hielp en intussen was de jeuk zo verergerd, dat ik hele delen van mijn ballen en de huid van mijn penis had open gekrabd tot bloedende wondjes. Op een dag, tijdens het urineren, zag ik iets wits uit mijn pisbuis komen. En dat iets bewoog! Tegen de tijd dat ik besefte, dat er witte, levende, bewegende wormen uit mijn penis naar buiten kropen, vielen een aantal van deze diertjes op de betegelde vloer van de wc. Ik schreeuwde zoals ik nog nooit had geschreeuwd. Allerlei familieleden schoten toe, ik vertelde ze wat er aan de hand was en ik zag de uitdrukking van walging op hun gezicht. Toch geloofden ze mij niet. Mijn broer ging met me mee naar het toilet en zag met walging, dat ik niet gelogen had. Weet je hoe erg het is, als je eigen ouders met walging naar je kijken? Denk daar maar over na!

Nu ga ik u een samenvatting geven van alles wat daarna is gebeurd, want ik ben niet in staat alles tot in details te vertellen. Het is te gruwelijk. Ik werd verwezen naar het ziekenhuis. Van antibiotica kuren, tot allerlei zalfjes werd op mij uitgeprobeerd. Niets hielp. Thuis sliep ik niet. De jeuk was te waanzinnig. Hele nachten zat ik mijn ballen en mijn penis te jeuken en open te krabben tot wondjes. Mijn schaamstreek stonk. Overal uit kleine, etterende wondjes lekte gelig pus. Inmiddels bleven de wormen niet alleen uit mijn pisbuis komen, maar soms ook uit kleine wondjes uit mijn ballen. De artsen werden radeloos. Ze maakten scans en ontdekten dat mijn hele penis van binnen ontstoken was. Zoals een arts vertelde: ‘Eigenlijk is uw hele penis totaal verrot van binnen en vandaar die wormen!’

Geen enkele medische behandeling sloeg aan. Ik leed en omdat mijn familie van me hield, leden ze mee. Het was zo erg, dat ik het punt van schaamte voorbij was. Mijn leven was veranderd in een hel. Zonder schaamte liet ik mijn geslachtsdeel, of wat ervan over was, zien aan mijn vader, mijn moeder, mijn broers en zelfs aan de zusjes van mijn moeder. Weet je hoe erg je moet lijden, voordat je dat punt van schaamte voorbij bent? Dat je zonder enige gêne, als volwassen man van 35 je penis aan je familie laat zien? Iedereen werd bang, dat ik iets had opgelopen in het binnenland, dat wellicht besmettelijk zou zijn. Er werd na familieberaad besloten, dat ik moest verkassen. Achter het huis van mijn ouders, was een grote, overdekte, betegelde kamp. Daar werd een matras op de grond gelegd om te slapen en een hangmat opgehangen, waar ik overdag in kon zitten en liggen. Ik leefde buiten, ver van de woning, ver weg van ijskast en keuken. Ik was een paria geworden. Ik vertel je alles over mijn lichamelijke kwelling, maar wat dacht je van de geestelijke kwelling? Wat denk je dat er door dit alles met mijn geest gebeurde? Mijn lijden was een hel, waarin - mijn familie meeleed. Ze hadden echter gelijk. Stel je voor dat het besmettelijk was? Ik verbood mijn vrouw en mijn dochter om mij op te zoeken, terwijl ik in werkelijkheid hunkerde naar hun gezelschap.

De wormen werden echt een groot probleem. Tijdens mijn slaap, kropen ze uit mijn lichaam, overal in mijn kleren. Mijn kleren werden altijd uitgeklopt en altijd apart gewassen door mijn moeder. Ik vermagerde, mijn wangen vielen in en door slaaptekort kreeg ik grote donkere wallen onder mijn ogen. Het ziekenhuis besloot om mijn penis te amputeren. Dat zagen ze echt als de enige oplossing, anders zou de rest van mijn schaamstreek ook aangetast kunnen worden door verrotting. Dit voornemen trof me als een slag met een mokerhamer. Wat is een man zonder penis waard? Zeker als je zoveel van seks genoot, als ik! Nooit meer een vrouw, geen andere kinderen dan mijn dochter... Ik was kapot. Na dit voornemen van de heren medici, besloten we eerst genezing te zoeken in een andere richting. Vele bovennatuurlijke genezers werden geraadpleegd: bonoemans, obiamans, odjha's, pandiets... Hindoestaanse, Christelijke, Moslim genezers.... Specialisten op wintigebied. Te Uitkijk bezochten we zelfs Haïtianen die zich met voodoo bezig hielden.

Marrons, Indianen... Wat hebben we niet geprobeerd? Duizenden Surinaamse dollars heeft mijn familie uitgegeven aan al die bovennatuurlijke genezers en al die hocus pocus mannen en vrouwen. Bidden hielp niet en vloeken hielp ook niet. Niemand kon me helpen. Wel opperden velen, dat het om een vloek ging. De woorden van Gwen schoten mij te binnen: dat ik alleen van haar was, dat ze mij bepaalde dingen heeft laten eten en drinken en dat ik nooit meer van een andere vrouw kon zijn en ook nooit ongestraft bij haar weg kon gaan. Ik wist precies dat mijn lijden werd veroorzaakt door de vloek van Gwen. Maar ik weigerde naar haar terug te gaan. Iemand die zulke duivelse dingen kon uithalen met mensen, was de satan zelf. Hoe kon ik ooit voor haar zijn gevallen? Hoe had ik zo blind kunnen zijn? Ik had mijn ziel aan die duivelse vrouw verkocht! Nu was het pay back time. Ik moest boeten!

Mijn penis werd geamputeerd. Mijn geest had het geaccepteerd. Nadat ze het aangetaste lichaamsdeel verwijderd hadden, had ik toch een opgelucht gevoel. Ik zou tenminste genezen. Ik zou geen jeuk meer hebben. Er zouden geen wormen meer uit mijn lichaam kruipen.

Helaas: er kwam niets terecht van alle door de artsen geschetste toekomstbeelden. Gedurende het herstelproces ging de jeuk aan mijn ballen door. Beide ballen waren een soort open wond geworden, vol bloederige bulten en pusserige puistjes, waar de hele dag door wormen uitkwamen. Mijn ondergoed werd niet meer gewassen, maar steeds verbrand.

De artsen waren radeloos en opperden om mij naar Nederland te sturen voor behandeling. Maar ik moest de behandeling zelf betalen. Daar had niemand geld voor. Waar moesten wij zoveel geld vandaan halen? Het ticket zou wel lukken, maar de behandeling? En alles in euro's? Mijn hele bestaan stortte in. Ik voelde me gehuld in duisternis. En nu zit je hier en je zit aantekeningen te maken, maar je zit op een afstand. Maak je geen zorgen. Ik begrijp je walging. Ik neem je niets kwalijk. Ik vind het al heel wat, dat je tijd hebt genomen om naar mijn verhaal te luisteren. Kom, ik ga je iets laten zien. Ik schaam me niet. De hele familie heeft die knoeiboel daar beneden al gezien, dus waarom jij niet?

Beste lezer, tot zover is dit verhaal door het slachtoffer zelf aan mij verteld. Hierna mocht ik een blik werpen op zijn schaamstreek. Zijn penis was echt vanaf de wortel verwijderd. Alleen zijn ballen waren er nog, bedekt met bloed, pus en korsten. Een afschuwelijke lucht kwam me tegemoet en toen ik opeens een witte worm uit een van de ballen naar buiten zag kruipen, keerde ik me om, rende weg, maar halverwege moest ik al overgeven. Ik ben niet trots op mijn gedrag, maar het is een reactie. Ik beloofde de familie, dat ik mijn familie-, vrienden- en kennissenkring zou benaderen, om te kijken of we genoeg fondsen bij elkaar konden krijgen, om de jongeman in Nederland te laten behandelen. Helaas was het al niet meer nodig. Twee dagen later kreeg ik een telefoontje van de moeder van de hoofdpersoon.

Zij vertelde mij het volgende:

‘Nadat u bent vertrokken, meneer Ramdhani, heeft mijn zoon Gwen gebeld. Hij heeft haar uitgelegd, wat hem mankeerde en hij smeekte haar om hulp, om te genezen. Gwen heeft wreed gelachen en gezegd, dat mijn zoon alles aan zichzelf te wijten had. Dan had hij haar maar niet moeten verlaten. Meneer Ramdhani, ik heb de telefoon uit de handen van mijn zoon gegrist, ik ben een moeder toch. Misschien zou ze als vrouw luisteren naar een andere vrouw. Ik beheers het sranan tongo niet zo goed, dus ook niet echt de taal der Marrons, maar ik heb gehuild en die Marron dame zo goed en zo kwaad mogelijk gesmeekt om haar vervloeking op te heffen, maar ze heeft opgehangen zonder een kik te geven. Totaal ongevoelig. We hebben nog een aantal keren terug gebeld, maar er werd niet opgenomen.

Mijn zoon is in zijn hangmat gaan liggen, zonder een woord te zeggen. Het leek, alsof er iets in hem was gebroken. Hij sprak tegen niemand meer, hij lachte niet meer, hij huilde niet meer, zijn ogen leken al dood. Hij at niet en dronk niet en reageerde nergens op. Alsof geen enkele prikkel hem bereikte. Heel raar, heel vreemd. Die avond kwam hij even bij uit zijn apathische verdoving. In Suriname gebruiken we een bepaald chemisch goedje, als we honden willen ontluizen, of ontdoen van koepari’s, die grote bloedzuigers. De vacht van de honden kleurt dan helemaal blauw, tegen het paarsachtige aan. Mijn zoon heeft dat middel over zijn beide ballen gesmeerd en is gaan slapen. De volgende ochtend, meneer Ramdhani, u gaat het niet geloven: er vielen alleen maar dode wormen uit zijn ballen. Zijn hele onderbroek zat er vol mee. We hebben ze verzameld in een kalebas en u gaat het niet geloven, maar een halve kalebas vol wormen! Hoe vindt u dat?

Echt een halve kalebas. Het was walgelijk, gruwelijk, zo smerig.... Mijn zoon verviel weer in apathie. Het was, alsof zijn geest zich had afgesloten voor deze wereld. Weet u, ik geloof dat hij al afscheid had genomen van deze wereld, want vanochtend toen we wakker werden, troffen we hem bungelend aan een touw aan, vlak naast de hangmat. Ja, meneer Ramdhani, mijn zoon heeft zich opgehangen. Hij is dood, hij is niet meer...

- Beste lezer, ik kan u met de hand op het hart verzekeren, dat bovenstaande gebeurtenis mij zeer heeft aangegrepen. Het is zo kort geleden dat ik bij de crematie van deze jongeman ben geweest. Ik zal maar niet uitweiden over het verdriet van de familie! Is hij inderdaad getroffen door een vloek? Bestaan er mensen die inderdaad zoveel macht hebben, dat ze zulke dingen kunnen bewerkstelligen? Als ik de gemiddelde Surinamer op straat benader, blijken ze allemaal zonder uitzondering te geloven, dat zulke dingen voorkomen, dat het mogelijk is en dat het dagelijks voorkomt, onder alle etnische en religieuze groepen.

Wel volgde vaak een extra waarschuwing voor Haïtianen, Guyanezen en Marrons. Zij zouden zich meer dan anderen hiermee bezighouden, maar of dit daadwerkelijk klopt? Is hier sprake van de balk in je eigen ogen niet zien, maar wel de splinter bij de ander? Een tip die ik vaak kreeg: ‘Als je ergens voedsel krijgt aangeboden, maar je hebt geen trek, eet en drink dan niet, want je geest herkent soms voedsel dat gemanipuleerd is, om je kwaad te berokkenen. Vermijdt het drinken van cola, want daar kun je alles doorheen mengen, zonder het op te merken.

Laat nooit een aangeroerd glas met drinken staan, bijvoorbeeld omdat je naar het toilet gaat. Na terugkeer drink je dan verder, maar je weet nooit of iemand er iets in gedaan heeft, tijdens je afwezigheid.’ Zo zijn er nog meer adviezen van leuke, nette mensen die in een prachtig land wonen, waar helaas nog teveel mensen zich bezighouden met duivelse, satanische praktijken!

Dit trieste verhaal is het laatste verhaal uit dit boek. Of er een deel vier komt, hangt van u af. Indien u mij weet te vinden met uw ervaringen op bovennatuurlijk gebied, dan hoor ik graag van u.

🌺Dit verhaal komt uit één van de Yorka Tori boeken geschreven door de Hr. Radjindre Ramdhani.

⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.