STORY 218 : HIJ WEEK GEEN MOMENT VAN MIJN AUTO

🟥 Ingezonden door: R.J

        ⚜️HIJ WEEK GEEN MOMENT VAN MIJN AUTO⚜️
————————

Goedemorgen OST Familie, ik wil een ervaring met jullie delen.

Op zondag 22 Mei 2022 na de kerkdienst lag ik languit te rusten en te genieten van mijn middag rust. Plots dacht ik aan wat ik de volgende dag zou koken, dus sprong ik uit mijn bed alsof een wesp mij heeft geprikt. Ik kleedde me aan, pakte mijn auto sleutels en ik hoorde me zelf nog tegen me man zeggen.."ik ga even weg om groeten te kopen op Kwarasan. Ik reed onder het genot van zacht muziekje van de radio naar kwarasan waar je uitgebreid een keuze kan maken van groenten tot vlees.

Ik reed rustig neuriënd en in een scherpe bocht zag ik een witte terrein auto aankomen. Binnen een paar seconden voelde ik me dribbelen als een bal in mijn auto. Ik hapte naar adem en werd paranoia. De auto ruiten waren dicht en er ontwikkelde rook in die auto. Pas na een paar minuten realiseerde ik dat die airbag was gesprongen. Ik begon toen echt zenuwachtig te zwaaien om me heen en probeerde die ruit aan mijn zijde met mijn rechter hand open te breken, toen ik zag dat het uit zijn kom was geraakt.

Ik reageerde als de bliksem, door met mijn linker hand te proberen, en het zakte in 1keer daar het niet veel meer nodig had om uit elkaar te springen. Snel waren er mensen van alle kanten gerend en er ontstond in een fraktie filles aan beide kanten van de weg. Geen enkel auto kon van links naar rechts of omgekeerd want het is een smalle weg. Ik werd gerust gesteld door buren die mij te hulp schoten.

Toen ik naar mijn enkel keek zag ik dat het als een blok Los zat van mijn been. Ik gilde nog luider omdat ik wist dat er iets niet goed was aan mijn voet. Plots uit het niets, sprong een hindustaanse man uit het bos voor mijn auto met gekruiste armen in een drie kwart witte broek met blote bovenlijf. Ik keek hem strak in zijn ogen en hij mij ook. Hij week geen minuut van de auto en maakte kringetjes alsof hij andere entiteiten tegen hield dicht tegen mij aan te komen.

Onze ogen bleven zeker 15 min lang gericht op elkaar en hij knipperde geen moment met zijn oog. Toen mijn familie geariveerd was vroegen ze me waar ik pijn had en daarna gelijk de vraag, "wie is de chauffeur van die witte auto". Ik zei zonder om te denken.."kijk die man daar in die witte broek en blote bovenlijf". Mijn neef zei nog "waar???? Ik zie geen man in een witte broek". En ik zei toen met alle kracht dat ik nog had.."KIJK!!!!! ZIE JE DIE MAN NIET STAAN VOOR ME AUTO???."

Toen hoorde ik mijn man die ondertussen was komen opdagen aan mijn neef zeggen.." lieb ing, a no sab sa ai taki, na wartaal ai tak now now". ik ben een hard gelovig mens dus ik bad met bevende lippen tegen God.."Heer, red mijn leven, Heer, red mijn leven", wat maakte dat ze nog erger dachten dat ik werkelijk wartaal sprak en meer, omdat ze niet verstonden wat ik zei, dan maar mijn lippen zagen bewegen, omdat ik op dat moment geestelijk in verbinding stond met de Almachtige en omdat ik tot mijn laatste adem de Here wilde aanroepen, indien dat zou gebeuren.

Die man stond naar me te kijken totdat de ambulance kwam en hij verdween net zo plots als hij was verschenen. Op EHBO aangekomen vroeg ik mijn man wat met die man is gebeurd omdat ik dacht dat hij van de schrik zijn hemd had uitgetrokken. Hij zei" Jennifer, er was geen man in een drie kwart witte broek daar, de man die jou heeft aangereden is hier met je, hij is mee gereden met de ambulance".

Ik mocht na te zijn onderzocht, geobserveerd en een gespalkte been terug naar huis meer omdat er geen bedden vrij waren en ik was eerlijk gezegd heel blij hierom. Na 2 weken op 7 juni werd ik geopereerd. In de vroege ochtend, de dag na de operatie (in het ziekenhuis) viel ik in een hele diepe slaap en de narcose was ook al lang uitgewerkt.

Ik voelde iemand mijn pols aanraken omdat het koud aanvoelde. Ik deed mijn ogen in 1 opslag open en keek diep in de ogen van een zuster. Terwijl ik strak naar haar keek, was het alsof een kracht mijn hoofd keerde naar de andere zijde, en zag de klok in de gang net voordat mijn oogleden dicht gingen … 3:00u, en gelijk daarna gingen mijn oogleden dicht alsof je een deur hard achter Je dicht sloeg.

Toen ik tegen 4:00u wakker werd gemaakt om in bad te gaan vroeg ik de verpleegkundige als er iemand eerder aan mijn bed was geweest. Ze zei dat alle verpleegkundigen tegen die tijd bij elkaar zijn en alleen komen als iemand ze nodig heeft en roept. Toen wist ik dat het wat anders was. Ik heb anderhalf week gelegen in het ziekenhuis en de dagen daarna waren rustige dagen tot ik weer thuis kwam.

Dit zal mij nooit loslaten, omdat ik entiteiten niet in schimmen heb gezien maar in levende lijve. Het waren mijn bescherm engelen. Ik geloof sedert dien niet meer in engelen met vleugels of de duivel met een hooivork en hoorns op zijn kop.

Het zijn geesten die menselijke vormen aannemen, die soms goed of soms kwaad doen.

Ik ben ondertussen nog aan het herstellen, heb een gebroken enkel en mag pas volgend maand weer lopen na dit vijf maanden niet gedaan te hebben.

⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.