🟦 Ingezonden door: C.S
⚜️HIJ WILDE DIE WASIE VOOR ME DOEN⚜️
——————
Goeiedag OST leden, Ook ik heb verschrikkelijke dingen meegemaakt. 1 ervan: ongeveer 18 jaar geleden was ik met mijn ma bij een loekoe/bonoeman geweest in Amsterdam.
Die zei tegen me ma dat ik gebaad moest worden om diverse redenen, welke ik eerlijk gezegd zelf niet meer weet. Ik woonde toen in Zoetermeer met mijn zoon van anderhalf en mijn dochtertje was nog geen 5 maanden oud. Maar ja, op een avond bleef mijn dochter huilen. Wat ik ook deed, ze was ontroostbaar en ik werd bang, maar dacht; nee, ik heb altijd geleerd om niet bang te zijn in je eigen huis en deed stoer. Maar ondertussen alla mi bille bing goejagoeja.
Ik wou schelden, maar kreeg geen woord over me lippen van angst. Enfin, op een gegeven moment wilde ik eten gaan opwarmen, want die dag ervoor was ik jarig geweest en had nog lekkere pom en pastei staan. Maar zo gezegd zo gedaan, dus toen ik dacht te gaan eten bleek alles boeng blaka ( zwart ) te zijn geworden en ontiegelijk slijmerig. Ik heb met knikkende knieen alles weer rustig teruggezet en zei; eet smakelijk, wie het ook is.
Ik durfde toen niets meer te pakken in de keuken en ben toen samen met de kinderen in de woonkamer tv gaan kijken. Maar ondertussen huilde mijn dochtertje nog steeds. Tijdens het tv-kijken sprong die tv steeds op een ander kanaal, dus ik keek direct of mijn zoontje dat deed, maar hij zat naast me op de bank en de afstandsbediening lag op de salontafel. Ik dacht; he, wat voor shit is dit, en toen deed ik de tv uit en zei; jullie je zin, nu is het uit . Toen zei mijn zoontje; “mama, die meneer mag toch niet daar staan?” en hij wees naar het raam.
Ik zeg; “welke meneer?” en hij wees weer naar het raam (dit was tegen 22.00 uur en we woonden op de 8ste etage zonder overburen). Uit angst zei ik; “kom we gaan naar bed”, in de hoop mijn angst te overwinnen. Oke, wij naar bed en mij dochter nog steeds krijsen. Maar op het moment dat ik het licht had uitgedaan en was gaan liggen, begint ze nog harder te gillen en ik voelde letterlijk een ijskoude wind langs me heen gaan. Op dat moment wilde ik gillen, uit bed springen en wegrennen, maar ik was versteend.
De tranen biggelden over mijn wangen en ik hield mijn kinderen stevig vast. En ben uren later toch nog in slaap gevallen. Maar om precies 6 uur ‘s ochtends ging de telefoon. Ik nam op en zei mijn naam. Toen ik vroeg met wie ik sprak, hoorde ik dat het die bonoeman was die me moest baden. Dus ik zei; “oh oom Ximba”, maar hij reageerde niet als ik zijn naam riep. Hij zei wel 3x mijn naam en zei; “jij ben het toch?” en ik zei weer;” ja oom Ximba, u bent het toch?” en toen zei hij "oke, dan is het goed" (op z’n Surinaams) en toen hing hij op.
Ik dacht; “ he, waarom belt hij me zo vroeg op en waarom deed hij zo vaag?”. Maar ja, ik kon niet meer slapen. Zat maar te piekeren en zat steeds op de klok te kijken en een normale tijd af te wachten om mijn ma te bellen. Anders zou ze schrikken en denken dat er wat gebeurd was. Dus rond 10.00uur belde ik haar en ik zei; “ma, wanneer ga je me samen met oom Ximba baden, want het wordt steeds uitgesteld en hij heeft me vanmorgen om 06.00 gebeld.” Mijn ma zei; “nee, kan niet”, ik zei; “jawel hoor” en vertelde dat hij zo vaag deed aan de telefoon en weer ophing.
Toen zei me ma; “oh meisje, weet je het niet? Oom Ximba is al 3 dagen dood, maar hij moet je niet meer bellen want hij hoeft je niet meer te komen baden.” Wel, toen me moeder dit zei, alle mi bille bin goejagoejaen ben ik mijn huis uitgevlucht en van angst ben ik verhuisd. ( 04-03-2006)
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is
Reactie plaatsen
Reacties