🟪 Ingezonden door: JenneLee
⚜️DE LUXE SALON: NIET ALLES WAT BLINKT⚜️
————————————
Hallo lieve OST-leden,
Op verzoek deel ik vandaag mijn allereerste persoonlijke ervaring – een verhaal dat mij tot de dag van vandaag nog steeds achtervolgt.
Mijn naam is JenneLee, en wat ik meemaakte zal ik nooit vergeten.
Mijn lichaam zonder bescherming
Mensen zeiden altijd tegen mij: “Yu skin no abi wan tapoe” — mijn lichaam is niet beschermd. Ze bedoelden dat ik geestelijk ‘open’ ben; dat mensen met slechte bedoelingen of duistere krachten mij makkelijk kunnen raken, omdat ik geen spirituele bescherming heb.
Ik ben christelijk opgevoed, dus wist eerlijk gezegd niets van dat soort dingen. Al dat praten over winti, zwarte magie of ‘open lichamen’ hield ik altijd voor bijgeloof. Totdat ik het zelf meemaakte…
De droombaan
Ik was op zoek naar werk als nagelstyliste toen ik via een advertentie terechtkwam bij één van de mooiste en meest luxe salons van Paramaribo, aan de Xxxxx-straat.
Toen ik de salon binnenstapte, wist ik het meteen: “Dit is het, JenneLee. Dít is jouw kans.”
Alles zag er perfect uit — chique interieur, glanzende vloeren, prachtige spiegels en klanten die eruitzagen alsof ze rechtstreeks uit een modeblad kwamen.
Tijdens mijn sollicitatiegesprek werd ik vrijwel direct aangenomen. Ik had immers al ervaring in de nagelbranche. Bovendien mocht ik gebruikmaken van alle moderne faciliteiten.
Niet lang daarna kwamen ook de andere medewerkers erbij:
- Devika, de nieuwe supervisor;
- Rajesh, haar rechterhand — kapper én make-up artist;
- Stephanie, ook nagelstyliste.
Devika regelde alles wat met geld te maken had, en werd door de eigenaresse, Kyshana, snel in vertrouwen genomen — ook privé.
De eerste dag
Mijn eerste werkdag verliep druk. Ik had meteen meerdere boekingen. Toch merkte ik al snel dat Rajesh en Stephanie erg afstandelijk deden. Geen glimlach, geen vriendelijk woord.
Ik dacht nog: “Laat maar, misschien moet ik gewoon wennen. Misschien trekken ze later wel bij.”
Rond het middaguur kwam mijn werkgever Kyshana binnen. Ze glimlachte en vroeg hoe het ging.
“Goed hoor!” zei ik opgewekt.
Later hoorde ik via Devika dat Rajesh en Stephanie mij niet mochten. Ze vonden me “te hoogmoedig”. Ik vond het kinderachtig, maar ik negeerde het. Ik was daar om te werken, niet om vrienden te maken.
De ontmoeting met Kyshana’s moeder
Op een dag zei Kyshana: “JenneLee, mijn moeder komt straks haar nagels bij jou laten doen.”
Ik dacht: “Oh, wow! Haar moeder nog wel! Ik moet dit perfect doen.”
Even later kwam haar moeder werkelijk binnen. Ze was keurig gekleed en straalde een bepaalde autoriteit uit.
“Ik ben hier voor mijn nagels,” zei ze koel. “Laten we maar meteen beginnen.”
Ik begon aan haar set. Ze praatte nauwelijks, maar haar ogen volgden elke beweging van mijn handen. Plotseling zette ze een Hindoestaans liedje aan op haar telefoon.
Vanaf de eerste tonen voelde ik iets vreemds in mijn lichaam.
Het was alsof mijn geest langzaam uitgeschakeld werd. Mijn ogen verstijfden. Ik wilde schreeuwen, maar mijn mond bewoog niet. Inwendig gilde ik om hulp — maar niets kwam eruit.
Ze zette de muziek harder.
Het voelde alsof die melodie mij gevangenhield, alsof het lied mij letterlijk onder controle kreeg.
Ik probeerde door te werken, maar elke beweging voelde zwaar, traag, onnatuurlijk.
Ik zag hoe ze mij met een koele blik observeerde — ze wist precies wat ze deed.
Toen ging plots haar telefoon. Ze nam op, en de muziek stopte.
Op datzelfde moment kwam ik weer tot mezelf, alsof iemand de betovering verbrak. Ik kon weer bewegen, ademen, nadenken. Terwijl ze aan het bellen was, maakte ik haastig mijn werk af.
Toen ze vertrok, bleef ik versuft achter.
In mijn hoofd spookte maar één vraag: “Wat was dat net? Wat probeerde deze vrouw met mij te doen?”
Die avond vertelde ik het aan een goede vriendin. Ze schrok hevig.
Ik probeerde het van me af te zetten. Misschien had ik me gewoon iets ingebeeld…
De autorit
De volgende ochtend ging ik weer naar mijn werk. De sfeer tussen mij en de collega’s bleef kil.
Rond één uur zei Kyshana dat ze een display voor gellak nodig had.
Ik stelde voor dat ze het bij Ket Mien kon halen. Ze zei meteen:
“Kom mee, dan rijden we er even langs.”
Ik had er geen zin in, maar ze stond erop. Dus stapte ik in.
Onderweg vroeg ze hoe ik de salon vond, en of ik het goed kon vinden met de anderen.
Ik zei dat alles prima ging, al wist ik dat ze roddelden over mij.
Op de terugweg gebeurde het opnieuw.
Ze draaide datzelfde Hindoestaanse liedje — het nummer dat haar moeder ook had afgespeeld.
Binnen enkele seconden raakte ik weer in die verstijfde toestand.
Mijn lichaam bevroor, mijn blik verstrakte. Alles om me heen werd wazig.
Alsof ik in een donkere, stille kamer zat opgesloten in mezelf.
Toen we bij de salon aankwamen, zette ze de muziek uit.
In één klap kon ik weer bewegen.
Ik keek om me heen en besefte dat we er al waren. Geen idee hoe lang we onderweg waren geweest — die hele tijd was uit mijn geheugen gewist.
Mijn intuïtie schreeuwde: “Dit is niet goed.”
Maar ik praatte mezelf weer moed in:
“Kom op, JenneLee. Je werkt in één van de mooiste salons van Paramaribo. Je beeldt het je gewoon in.”
De derde keer
Een paar dagen later kwam Kyshana naar me toe en zei:
“Doe mijn nagels vandaag.” Ik knikte. Terwijl ik bezig was, begon ze zachtjes te neuriën — hetzelfde ritme, dezelfde klanken. En opnieuw gebeurde het. Mijn hele lichaam verlamde, mijn geest gleed weg. Ik werkte door als een robot.
Tot plotseling mijn tranen begonnen te stromen — ik huilde zonder te weten waarom.
Kyshana stond rustig op, wenkte Rajesh en liep weg, alsof er niets aan de hand was. Geen bezorgdheid, geen vraag, niets.
Thuis vertelde ik alles weer aan mijn vriendin.
Ze keek me ernstig aan en zei:
“JenneLee, dit blijft jou overkomen omdat yu skin no tapoe. Je lichaam is open, dus ze kunnen je bewerken. Je moet je laten beschermen.”
De waarschuwing van mijn moeder
Twee weken later hoorde ik dat Kyshana’s grootouders waren overleden.
Wat me opviel, was dat ze totaal niet verdrietig was — integendeel, ze leek vrolijker dan ooit.
Toen kwam Devika naar me toe en zei iets wat me kippenvel bezorgde:
“Er moet geld gemaakt worden, JenneLee. De salon is niet druk genoeg.”
Ik keek haar verbaasd aan. “Wat bedoel je?”
Ze antwoordde zacht:
“Je weet toch… offers moeten gemaakt worden. Open je ogen.”
Die woorden bleven maar door mijn hoofd malen: offers? geld maken?
Die avond vertelde ik alles aan mijn moeder.
Ze werd bleek en zei direct:
“JenneLee, stop met dat werk. Dit klinkt gevaarlijk.”
Ik protesteerde. “Mama, kom op, het is één van de beste salons van de stad!”
Maar ze riep bijna hysterisch:
“Kind! Deze mensen offeren onschuldige zielen voor hun rijkdom. Jij bent jong, onbeschermd — straks ben jij het volgende offer! Stop vóór Halloween, want dat is een heilige nacht voor zulke mensen.”
De angst in haar ogen brak mijn verzet.
Ik nam de volgende dag ontslag.
Het ontslag
Toen ik het nieuws vertelde, keek Kyshana me verbaasd aan. “Waarom ga je weg? Ik geef je opslag, blijf bij ons!”
Maar ik hield voet bij stuk. “Nee, ik waardeer het echt, maar ik stop hier.” Ze bleef aandringen, maar ik wist dat ik moest vertrekken.
Die avond, onderweg naar huis, bad ik stilletjes dat mij niets zou overkomen. Alles wat ik had meegemaakt — de hypnose, de liedjes, de vreemde energieën — het kon geen toeval meer zijn.
Hun doel kende ik niet, maar diep vanbinnen voelde ik het: ik had hun volgende offer kunnen zijn.
Nasleep
Rajesh werkt er nog steeds.
Devika en Stephanie zijn vertrokken.
Een maand nadat ik weg was, stuurde Devika me een bericht: “Ik ben ook weggegaan. De sfeer werd te eng. Ik hoorde ’s avonds rare geluiden, en voelde dat er iets niet klopte. Ik kon het niet meer aan.”
Toen wist ik: ik had de juiste beslissing genomen.
Les geleerd:
Ik heb sindsdien nooit meer in een salon gewerkt, en geloof me — niet alles wat blinkt, is goud. De salon bestaat nog steeds, sterker nog, ze draait beter dan ooit. Ze is zelfs verhuisd naar een nog luxere locatie.
Mensen zien alleen de glans, de schoonheid en de rijkdom. Maar ik weet beter.
Sommige rijkdommen komen niet van hard werken — maar van duistere krachten.
En dat zal ik nooit meer vergeten.
🌺 Bedankt voor het lezen.
Afzender: JenneLee
⭐️⭐️ Herschreven door: Yvanna Hilton (OST Beheerder)
Reactie plaatsen
Reacties