🟥 Ingezonden door: D.O
⚜️ZIEKENHUIS: ZE KEEK NAAR ME⚜️
———————————
Frisse ochtend OST leden & Yvanna, ik wil weer 1 van mijn ervaringen met jullie delen.
Ik lag enkele jaren geleden in een hospitaal om geopereerd te worden. De dag voor de ingreep werd ik voorbereid op de operatie. Onderzoekingen zoals hart/ long foto’s, EcG , Lab prikken werden toen gedaan. Dezelfde middag was ik bekaf van al die onderzoekingen, dus na de lunch genuttigd te hebben, viel ik in slaap. Het was 16:00 uur in de middag toen iets mij wakker maakte, ik lag met nog een dame in de kamer. Wendy was haar naam & zij lag te lezen toen ik mijn ogen open maakte.
Vrijwel meteen realiseerde ik me waarom ik wakker geschrokken was, mijn bed was hevig aan het schudden, alsof iets of iemand heftig tekeer ging met het door mekaar schudden van het bed. Alleen was er niemand te zien en toch ging het bed vreselijk tekeer met schudden.
Ik riep angstig “Wendy …. Wendy, kijk wat er met me aan het gebeuren is, zie je dat?! Kijk hoe het bed tekeer aan het gaan is”. Verbaasd keek ze mij aan en zei “ Ik zie helemaal niks met je bed gebeuren hoor, hoe kom je daar nou bij?”. Ik wist niet wat ik hiermee aanmoest en twijfelde of ik gek aan het worden was, want de manier hoe wendy naar me keek was echt alsof ik me dingen aan het verbeelden was. Terwijl ik verward en angstig probeerde te begrijpen wat er gaande was, stopte het heftige geschud van mijn bed ineens.
Ik begon haastig onder mijn bed te kijken, en overal rondom mij … want ik was absoluut niet gek. Het bed ging zo tekeer dat je het ijzer ervan zelf kon horen rammelen. Dus hoe kon Wendy niks gezien en gehoord hebben, dat ging er bij mij echt niet in. Dus ik keek overal om te ontdekken wie dit gedaan had, ondanks ik al wist dat iets vreemd gaande was. Want er was niemand behalve wendy & ik in deze kamer. Als mens zijnde probeer je altijd een logische verklaring voor bepaalde gebeurtenissen te zoeken en dat deed ik, maar kon niks verdachts vinden.
Wendy zag me rondom me kijken en onderzoeken en ze stond op van haar bed & kwam naar me toe. Ze vroeg me met bezorgde blik “Meisje is wel alles okay met je? Wat is er aan de hand?”. Ik keek natuurlijk nog even geschrokken van dat wat me net overkomen was. “Kom tot rust, misschien was je aan het dromen? Een enge droom ofzo?! Maak je niet zo een zorgen” zei ze troostend met een lachend gezicht. Ze nam wat sap voor me & gaf mr dat om te drinken om weer even kalm te worden.
“Ga even douchen want je bent helemaal bezweet, straks is het bezoektijd en dan ben je helemaal fris en fruitig als je bezoek komt. Maak je niet zo een zorgen, er is echt niks gebeurd met je en ik zag ook niks vreemd met je bed gebeuren. Je had gewoon een enge droom denk ik” zei ze. Ik bedacht me dat ze misschien wel gelijk kon hebben en ik me zomaar druk zat te maken voor niks. Want als zij niks gezien had, misschien was er niks aan de hand. Ik ging dus douchen zoals ze voorstelde.
Wendy was zoals ik ook operatie patient, daarom lag ze bij mij in de zaal. Zij zou de volgende dag ontslagen worden, omdat ze in feite al ready was om naar huis te gaan. Haar herstel was redelijk goed aan het verlopen ….
Tijdens het bezoek van mijn man, heb ik het vreemde gebeuren aan hem verteld omdat het echt aan mij bleef knagen. Ik moest het gewoon aan iemand vertellen, want ik wist wel zeker dat ik al wakker was en niet lag te slapen toen het bed zo hevig aan het schudden was. Dit was echt geen droom, hoe meer ik erover nadacht, hoe zekerder ik was over wat me overkomen was. Mijn man zei “ schat, laten we samen in Gebed gaan, je moet niet bang zijn & niks mag je iets aandoen”.
Wij zijn dus in gebed gegaan en hebben uitgebreid gebeden en hebben god gevraagd voor bescherming.
Toen bezoektijd afgelopen was, zag ik tegen 8:00PM dat er toch best veel mensen langs mijn kamer liepen op de gang. Het was drukker dan normaal tegen zo een tijd en daarom viel het me op. “Hmm … zeker een opname van een nieuwe patient” dacht ik bij me zelf & verder heb ik me er niet op gefocust. Kort daarna kwam een verpleegkundige onze kamer in om onze vitale functies te meten. Gelukkig was alles prima, nergens een probleem te vinden.
Ik vroeg aan de verpleegster waarom het ineens zo een drukte was op de gangen. “Ow, het zijn de familieleden van een dame hiernaast, ze is ernstig ziek en het gaat niet zo best met haar. Wij hebben dus de naaste familie wat langer de tijd gegeven om met haar te zijn”zei ze. Daarna verliet ze de kamer omdat ze nog andere werkzaamheden te doen had.
Het was tussen 12:00- 1:30AM in de ochtend, toen ik ineens wakker werd door luid gehuil en gejammer. Ik keek een beetje rond mij om te ontdekken wat er gaande was, want ik zag dat het op de gang een drukte van jewelste was. Een verpleegster die toevallig in de buurt was & zag dat ik wakker was, kwam naar me toe. “gaat u maar weer rustig slapen, u moet uitgerust zijn voor morgen als u geholpen zal worden. Rust is erg belangerijk” zei ze.
“Maar wat is er precies aan de hand hier, waarom hoor ik die drukte en huilende mensen” vroeg ik. “Een mevrouw is hiernaast net heengegaan, een hele lieve oma. Ze kwam hier vaak liggen in het ziekenhuis, dus wij waren erg gesteld op haar” zei ze met een verdrietige uitdrukking op haar gezicht. Ik kreeg meteen kippenvel over mijn lijf en zei haastig “owjeeee wat vreselijk, gecondoleerd”. De verpleegkundige bedankte mij en ze deed de deur van onze kamer dicht. “Gaat u maar slapen, ik ga maar weer verder met mijn ronde” zei ze en met die woorden ging ze weg.
De volgende ochtend werd ik klaargemaakt en vroeg geholpen. Tegen 13:00 uur werd ik wakker, ik was blij dat alles goed verlopen was. De ingreep is succesvol verlopen. Ik merktte dat ik alleen op de kamer lag en Wendy was nergens te bekennen. Blijkbaar was ze tijdens mijn operatie naar huis gegaan, dacht ik. Toen de verpleegkundigen doorhadden dat ik wakker was, kwam eentje mijn gegevens weer controleren. “Zo alles ziet er uitstekend uit, u mag morgen naar huis als alles zo goed blijft gaan” zei ze glimlachend. Dit nieuws maakt me dolblij natuurlijk.
Na het douchen en bezoek gehad te hebben, lag ik tegen 21:00 uur te doezelen nog van de narcose.
Het was enorm stil en ik voelde weer duidelijk het bed schudden, deze keer was het een licht geschud .. soort van getril en weer hoorde ik het metaal van het bed geluid maken, door al het geschud. “hmm alweer!!! Moet ik dit echt mee maken”schoot door mijn paniekerig hoofd. Ik ging in gebed, was wreed bang. “Niet bang zijn, niet bang zijn” herhaalde ik voor me zelf. Ik bleef daarna een tijdje doorgaan met bidden.
Ik weet niet hoe lang ik zo doorgegaan ben met bidden, maar geloof mij ….. het duurde wel een poos. Na een tijd gebeden te hebben, stopte het getril dat omgeslagen was ik schudden ineens weer. Ik begon het behoorlijk koud te krijgen, de lucht voelde anders aan, alsof er een airco op hoog stond ingesteld. Ik zag een vrouw in de schemering staan voor mijn bed…. Precies voor mijn bed stond ze, ze keek me gewoon aan.
Ik was nog wat zwakjes door de narcose & ik kon alleen haar silhouet heel duidelijk zien, want de kamer was redelijk donker. Ik wist wel zeker dat het een vrouwelijke vorm was. Ik dacht dat het misschien een verpleegkundige was die mij kwam checken, want dit deden ze gebruikelijk vaker om steeds te komen kijken. “Wat wilt u? Had u mij nodig of bent u verkeerd” vroeg ik, aangezien bij mij al alles gechecked was.
Meteen nadat ik dit gevraagd had, verdween de verschijning voor mijn bed. Zij loste gewoon op in de lucht. Ik begon toen wel bang te worden en ik drukte op de bel voor assistentie van een verpleegster. Er kwam eentje haastig naar mijn kamer om te vragen als alles goed met me was. Ik vertelde haar zenuwachtig wat me overkomen was. Ze luisterde aandachtig naar mij, daarna zei ze met een bezorgde blik op haar gezicht “wees niet bang, blijft u vooral bidden en alles zal goed komen. Ik ben hier vlakbij en niks zal gebeuren. Ik laat voor de zekerheid de lichten voor u aanstaan. Ga maar verder slapen & mocht er iets zijn dan kom ik zo weer checken”.
Zij ging toen weer mijn kamer uit..
Ik dacht toen weer aan de oude mevrouw die overleden was in de zaal naast mij. Was zij het misschien die me is komen groeten? Of is ze misschien komen checken als alles goed met mij gaat? De verpleegster zei trouwens dat die mevrouw vaker in het ziekenhuis kwam liggen en erg lief was. Ik weet niet als ze zich daarom zorgen maakte over mijn welzijn ….. i have no idea, wat ik hierover moet denken.
Ik kan wel zeggen dat de verschijning niet dreigend overkwam bij mij, dus ik denk niet dat zij slechte bedoelingen met me had. Maar uiteraard ben ik geschrokken en was ik bang, want als je zoiets ziet gaat het je niet in de koude kleren zitten. Vooral niet toen ze mijn bed steeds door mekaar zat te schudden …. Tenminste als zij het was. In ieder geval, is dit gebeuren mij echt bij gebleven, ik vergeet het nooit meer.
🌺 De volgende ochtend werd ik ontslagen…
⭐️⭐️= Het verhaal is 95% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties